EP.2 : takeover เธอแทนได้ไหมล่ะ

“เราต้องทำได้” สาวน้อยพูดกับเงาตัวเองที่สะท้อนกระจกด้านในลิฟต์ขณะถือถาดกาแฟ พอจะได้เจอเขาจริง ๆ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็เต้นโครมครามไม่หยุด “เราต้องคิดในแง่ดีเข้าไว้ บางทีเขาอาจจะใจดีก็ได้ กว่าจะรวยขนาดนี้ก็ต้องผ่านความลำบากมาก่อน เขาน่าจะเข้าใจเราแหละ” ว่าแล้วก็สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ นึกถึงแต่เรื่องดี ๆ ที่เคยประสบพบเจอมาพอได้เป็นกำลังใจให้ตัวเอง

ติ๊ง!

แต่ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ปลายกระบอกปืนก็จ่อเข้าที่กลางหน้าผากมน พร้อมกันนั้นถาดกาแฟในมือเล็กก็ร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงดัง

เพล้ง!

“กรี๊ดดด!!! จะ จะทำอะไรคะ!” ถึงจะตกใจกลัวแต่ก็ยังพอมีสติที่จะถาม ทว่าก็ต้องชะงักกับท่าทางน่ากลัวของอีกฝ่าย

“ใครส่งแกมา” ชายในชุดสูทสีดำใบหน้าครึ่งท่อนล่างมีเคราดกดำปกปิด ส่วนครึ่งบนสวมแว่นตาสีดำเอ่ยถามด้วยภาษาไทยสำเนียงแปลก ๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งของเขากระชากท่อนแขนเล็กจนสโรชาเซถลามายืนอยู่นอกลิฟต์

“พะ พี่หญิงค่ะ พี่หญิงบอกให้พรีม เอ๊ย พี่หญิงบอกให้ฉันเอากาแฟมาเสิร์ฟแทนเพราะพี่หญิงต้องเข้าประชุมค่ะ” คนตอบไม่ใช่แค่เสียงสั่นแต่เนื้อตัวยังสั่นไปด้วย คำตอบของสาวน้อยทำให้คนที่จ่อปืนใส่หน้าผากเธอหันไปซุบซิบบางอย่างเป็นอีกภาษากับบอดี้การ์ดอีกคน ก่อนจะมีการติดต่อกันผ่านหูฟังไปยังที่หนึ่ง ระหว่างนั้นสโรชาก็เริ่มตั้งสติได้ ดวงตากลมสั่นไหวค่อย ๆ ลอบมองไปยังโถงทางเดินซึ่งมีบอดี้การ์ดนับสิบกำลังยืนเล็งปืนมาที่เธอ แต่ในโชคร้ายก็ยังมีโชคดี เพราะตอนนี้สโรชามั่นใจแล้วว่าคนที่เธออยากเจอนั้นอยู่ที่นี่จริง ๆ

“ขอโทษที่ทำให้ตกใจด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยภาษาไทยพร้อมกับลดกระบอกปืนลง พลันนั้นบอดี้การ์ดคนอื่นก็ลดปืนลงแล้วกลับไปยืนประจำที่ตามเดิม “คราวหน้าก็อย่าขึ้นมาอีก ที่นี่นอกจากบอดี้การ์ดกับเลขาและผู้ช่วยเลขาแล้วก็ห้ามคนอื่นขึ้นมา” คนตรงหน้าเอ่ยต่อ

“แล้วถ้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับเจ้านายล่ะคะ” ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบ บานประตูห้องที่ใหญ่ที่สุดในชั้นก็เปิดออกพร้อมกับบอดี้การ์ดคนหนึ่งก้าวออกมา

“ท่าน… อื้ม นายให้เข้าไปพบครับ คุณสโรชา” ท้ายทอยบางเย็นวาบทั้งที่คนมาใหม่ยืนพูดอยู่ตรงหน้าแต่เธอกลับเสียววาบไปทั้งแผ่นหลัง ชื่อของเธอที่ไม่เคยบอกใครในชั้นนี้แต่คนตรงหน้ากลับรู้ได้ในทันทีทำให้สโรชาเริ่มใจเสีย เมื่อครู่ที่พวกเขาติดต่อกันคงสืบเรื่องของเธอหมดแล้ว แน่นอนว่าตอนนี้ตัวตนของเธอถูกเปิดเผย ไม่เช่นนั้นคนในห้องคงไม่เรียกเธอเข้าไปพบ

สโรชาเดินเข้ามาในห้องทำงานที่ถูกตกแต่งด้วยข้าวของราคาแพงโทนดำน้ำตาล ทว่าเดินเข้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าวขาทั้งสองข้างก็แข็งทื่อจนก้าวไม่ออก ดวงหน้าน้อยร้อนผ่าวจนต้องเบือนหนีไปทิศทางอื่น ภาพตรงหน้าที่ทำให้อกสั่นขวัญหาย คือชายร่างใหญ่ใบหน้าคมเข้มสวมมิชลาฮ์สีดำแถบทองนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้โซฟาอยู่ข้างโต๊ะทำงาน โดยมีหญิงสาวคนหนึ่งในสภาพเปลือยเปล่ากำลังนั่งคุกเข่าซุกหน้าอยู่กลางหว่างขาของเขา ยิ่งไปกว่านั้นคือในห้องนี้มีบอดี้การ์ดสองคนยืนหันหน้าไปทางนั้นด้วยท่าทีเรียบเฉย แม้จะตื่นตระหนกกับภาพที่ได้เห็น แต่เสี้ยวนาทีที่เห็นว่าเขาสวมเสื้อคลุมที่มีเพียงไม่กี่คนในประเทศนั้นสวมใส่ก็พอจะปะติดปะต่ออะไรได้ สาเหตุที่นายทุนหน้าเลือดคนนี้พบตัวได้ยากเย็นและมีการคุ้มกันที่แน่นหนาขนาดนี้ เขาจะต้องเป็นบุคคลสำคัญระดับประเทศแน่นอน

“สโรชา…” เพียงแค่คนที่นั่งอยู่เอ่ยชื่อเธอเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองมา ร่างน้อยก็เย็นวาบ มุมปากหนามีเคราสีอ่อนปกคลุมกระตุกยิ้มร้ายใส่เธอ ทว่าดวงตาคมเข้มของเขากลับไม่ยิ้มตาม

“ทายาทโรงแรมดังเข้ามาฝึกงานในบริษัทของฉัน” ประโยคถัดมาของคนตรงหน้าทำหัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม ขณะเดียวกันมือคนพูดก็กดศีรษะของหญิงสาวที่ซุกหน้าอยู่กลางหว่างขาลงแรง ๆ จนสโรชาถึงกลับกลั้นหายใจเมื่อได้ยินเสียงอู้อี้ปนเสียงสำลักของเธอ “เธอถามเรื่องของฉันจากคนในนี้เยอะเลยนะ” เขาพูดต่อพร้อมทึ้งผมดกดำของหญิงสาวตรงหน้าขึ้นก่อนจะกดลงแรง ๆ จนเธอสำลักอีกครั้ง

“ที่ฉันเข้ามาฝึกงานเป็นเรื่องจริงค่ะ แต่ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแอบแฝงนะคะ ช่วงนี้อยู่ในช่วงฝึกงานจริง ๆ ถ้าคุณรู้ชื่อฉันก็น่าจะรู้เรื่องนี้ด้วย” คนเสียงสั่นพยายามสบตากับเขาทว่าภาพของหญิงสาวที่กำลังดื่มด่ำของหวานอยู่หว่างขาแกร่งก็ทำให้เธอเริ่มเสียสมาธิ “ส่วนเรื่องที่ฉันอยากรู้เกี่ยวกับคุณก็เพราะ…”

“แค่ก แค่ก แค่ก” เสียงสำลักของหญิงสาวเจ้าของแผ่นหลังขาวเนียนทำให้สโรชาเริ่มนึกคำพูดตัวเองไม่ออก

“แปลกแฮะ” เสียงทุ้มพึมพำขณะช้อนตามองร่างอรชรในชุดนักศึกษาตรงหน้า “วันนี้เสร็จเร็ว แต่ก็กลับมามีอารมณ์อีกแล้ว” มุมปากหนาเหยียดยิ้มขณะกดศีรษะของหญิงสาวตรงหน้าเข้าหาหว่างขาอีกครั้ง แต่ดวงตาเขากลับมองมายังร่างเล็กเบื้องหน้า

“ฉันอยากคุยกับคุณเรื่องกิจการของครอบครัวที่ถูกเทคโอเวอร์ไปค่ะ” สาวน้อยกัดฟันพูด