EP.4 : เช็กเอกสาร

“อึก” เสียงหอบหายใจดังขึ้นทันทีที่เรียวปากอิ่มได้รับอิสระ รสจูบเมื่อครู่ทั้งหนักหน่วงและรุนแรงราวกับจะกระชากวิญญาณของเธอให้ออกจากร่าง สโรชานั่งก้มหน้ากุมอกข้างซ้ายที่ก้อนเนื้อด้านในเต้นโครมครามไม่หยุด จูบแรกของเธอใช้แลกโรงแรมไปแล้ว

“เซ็นเอกสารแผ่นแรกไปแล้ว ต่อไปให้เซ็นแผ่นไหนดี” ดวงตาคมไล่มองนกตัวน้อยนั่งสั่นระริกด้วยความชอบใจ ความรู้สึกตื่นเต้น แปลกใหม่ ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนทำให้อูฐแก่อย่างเขาติดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ลิ้มลอง แม้จะเคยโอบกอดหญิงสาวมามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนตัวสั่นในอ้อมแขนเขา แถมยังมีท่าทีเงอะงะราวกับนกน้อยเพิ่งหัดบิน ไม่ใช่เงอะงะเพราะเสแสร้งแกล้งทำให้เขาพอใจเหมือนหญิงสาวที่เคยเจอมา

“ถะ ถ้ามีคนเข้ามาล่ะคะ” เสียงสั่นเอ่ยถาม แม้มองไม่เห็นบานประตูเพราะร่างกำยำยืนบังอยู่ แต่ก็ไม่สบายใจ

“ไม่มีใครเข้ามาหรอก แต่ถ้าเข้ามาแล้วจะทำไม?” มือใหญ่ลูบไล้หน้าขาขาวเนียนช้า ๆ ก่อนจะเคลื่อนเข้าไปด้านในกระโปรงทรงเอจนร่างเล็กสะดุ้ง

“อ๊ะ! ดะ เดี๋ยวสิคะ ที่คุณพูด หมายความว่ายังไง”

“ลูกน้องฉันไม่ใช่พวกปากพล่อย”

“แต่เขาก็เห็นนี่คะ”

“ถึงเห็นก็จะบอกว่าไม่เห็น ถึงได้ยินก็จะบอกว่าไม่ได้ยิน” ทุกคนที่ทำงานให้เขาต่างเป็นมืออาชีพที่ถูกฝึกมาอย่างดี และเป็นทีมที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้คนสำคัญระดับประเทศทั้งนั้น

“ดะ เดี๋ยวก่อน… อื้อ!” สะโพกน้อยขยับหนีมือใหญ่ที่ลุกล้ำเข้ามากอบกุมเนื้อนุ่มกลางหว่างขาสาว แต่ยิ่งถอยหนีเท่าไรก็เหมือนกับว่าเธอกำลังเอนกายนอนลง และมันทำให้เขาทำอะไรได้สะดวก “คุณ… ต้องเซ็นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรก่อน อื้อ” ว่าพลางดันมือเขาไว้ แต่คนแรงเยอะหรือจะถอย

“ได้สิ เซ็นไว้ตรงนี้ดีไหม” เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะแหวกสองขาเรียวออกจากกันแล้วทาบริมฝีปากลงบนต้นขาข้างหนึ่ง แรงขบกัดปนดูดดึงทำให้สโรชาสะดุ้ง ร่างกายร้อนวูบวาบราวกับถูกแผดเผา โดยเฉพาะตรงจุดอ่อนไหวกลางกายมันเต้นตุบ ๆ และรู้สึกแปลก ๆ

“อ๊า ยะ อย่า…” สองขาเรียวสั่นระริกเมื่อริมฝีปากหนายังคงฝากฝังคมเขี้ยวเอาไว้ตามต้นขาเนียน อกอิ่มใต้เสื้อนักศึกษากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจจนกระดุมแทบปริ มือเล็กสองข้างกำกันแน่น อดกลั้นทุกความต้องการเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายรู้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

โลกของสโรชาเกือบหยุดหมุนไปแล้วหากไม่มีเสียงเคาะประตูช่วยเอาไว้ ใบหน้าคมเข้มผละออกจากต้นขาเนียนด้วยความหงุดหงิดก่อนจะตวัดตามองบานประตูที่ยังปิดสนิทอยู่

“ไม่ต้องเข้ามา” เสียงทรงอำนาจสั่ง สโรชาใช้โอกาสนี้ลุกขึ้นนั่งแล้วจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้อยู่ในสภาพปกติแล้วนั่งรอเงียบ ๆ

“คาริบเองครับ” คนด้านนอกเอ่ย

“มีอะไร”