EP.5 : ตัวตนของเขา

“มีอะไร? ทำหน้าเหมือนตัวเองเสียผลประโยชน์” เจ้าของใบหน้าคมเข้มเอ่ยถามคนที่นั่งขมวดคิ้วมองกระดาษสีขาวในมือ ตอนนี้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาที่ทั้งคู่นั่งอยู่มีเอกสารหลายแผ่นวางไว้ ซึ่งแต่ละแผ่นสโรชาอ่านมาแล้วทุกตัวอักษร

“เรื่องเทคโอเวอร์กับรายละเอียดการจัดการบริษัทฉันเข้าใจค่ะ ไม่มีอะไรโต้แย้ง เรื่องที่คุณให้คนนัดวันเจรจาใหม่กับพ่อก็ไม่มีปัญหาค่ะ แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันต้องมีคนติดตามหรือบอดี้การ์ดด้วย” คิ้วเรียวย่นชนกันพร้อมเงยหน้าไปสบตาเขาอย่างไม่เข้าใจ “หรือคุณกลัวว่าฉันจะหนี”

“ทำไมต้องกลัว” ริมฝีปากหนามีเคราอ่อน ๆ ปกคลุมเอ่ยพร้อมช้อนตามองสาวน้อยตรงหน้า “ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นอยู่ดี” ความมั่นใจในตัวเองของเขาทำสโรชาหมั่นไส้ แต่ก็ต้องทนไว้เพราะข้อตกลงของเขามันเป็นผลดีต่อกิจการของครอบครัว

“ตอบให้ตรงคำถามสิคะ จู่ ๆ ก็มีใครไม่รู้มาติดตามทุกฝีก้าว คุณไม่คิดว่าพ่อแม่ฉันจะสงสัย หรือคนอื่นจะมองแปลก ๆ เหรอคะ”

“งั้นจะให้ตามห่าง ๆ ก็แล้วกัน”

“เหตุผลที่ฉันต้องมีบอดี้การ์ดส่วนตัวคืออะไรคะ”

“คิดว่าเป็นผู้หญิงของฉันแล้วชีวิตเธอจะปลอดภัยหรือไง เธอไม่ได้เข้ามาคืนเดียวแล้วแยกย้ายเหมือนผู้หญิงคนอื่นนะ เราต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน ก่อนจะเข้ามายื่นข้อเสนอให้ฉัน เธอไม่ได้หาข้อมูลเกี่ยวกับฉันมาอย่างดีแล้วเหรอ” คำถามสุดท้ายทำสโรชาใจหายวาบ แต่นั่นไม่จริงเลย เธอพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาแล้วแต่ไม่เจออะไรเลยสักอย่าง ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อแล้วจะหาเจอได้ยังไง

“แล้วใครคะที่คุณจะให้เป็นบอดี้การ์ดของฉัน”

“คาริบจะเป็นคนดูแลเธอ” เสียงทุ้มเอ่ยตอบสั้น ๆ พร้อมบุ้ยปากไปยังบานประตูที่เปิดออกพอดี ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทสีดำกำลังเดินเข้ามา

“แต่คุณคาริบเป็นประธานบริษัทนะคะ” เสียงแหลมร้องท้วงด้วยความตกใจจนต้องรีบป้องปากไว้เมื่อนึกได้ว่าตัวเองกำลังเสียงดัง “ขอโทษค่ะ พอดีฉันตกใจน่ะ” สาวน้อยรีบเอ่ยก่อนจะเหลือบมองคนมาใหม่ที่นั่งลงบนโซฟาอีกตัว

“ก่อนอื่นทั้งสองคนเซ็นสัญญาก่อนเถอะครับ” ท่านประธานบริษัทที่ต่อไปต้องทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เขาเพิ่งประชุมเรื่องจะเดินหน้าเทคโอเวอร์จบไปหมาด ๆ แต่เจ้านายกลับบอกให้ยกเลิกเลยต้องรีบส่งข่าวบอกทีมงานและคณะกรรมการ ไหนจะต้องเตรียมการเรื่องเดินทางกลับประเทศอีก แล้วนี่จู่ ๆ เจ้านายเขาก็ให้ทำเอกสารสัญญาอะไรไม่รู้ขึ้นมา “ผมไม่รู้ว่าทั้งสองคนคิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนี้” คนพูดคลึงขมับไปด้วย

“เรื่องนี้ว่าเจ้านายคุณเถอะค่ะ ฉันน่ะขอเจรจาดี ๆ แบบที่นักธุรกิจเขาทำกันแล้ว แต่เจ้านายคุณน่ะสิให้ฉันเอาตัวเข้าแลก” คนหน้ามุ่ยพูดขึ้นอย่างไม่อาย ใช่ว่าเธอจะรู้สึกดีที่ทำ แต่มันจำเป็นต่างหาก

“อ่า ครับ… ก่อนอื่นคุณสโรชาต้องจำข้อมูลคร่าว ๆ ของท่านอาซิซให้ได้ครับ จะได้วางตัวและระวังเรื่องต่าง ๆ” คาริบยื่นไอแพดที่เปิดหน้าจอค้างไว้ให้สาวน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ “จากนั้นก็ช่วยศึกษาประเพณีและวัฒนธรรมของเราไว้สักหน่อยด้วยก็ดีครับ”

“แล้วเจ้านายคุณล่ะคะ ต้องการข้อมูลของฉันไหม” ตาแป๋วมองสองหนุ่มอาหรับสลับกันไปมา แต่พอเห็นสีหน้าของทั้งคู่แล้วก็เดาคำตอบได้ไม่ยาก “อ้อ! รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันอยู่แล้วสินะคะ” ศีรษะทุยพยักหน้าหงึกหงักเบา ๆ ขณะก้มมองข้อมูลบนหน้าจอไอแพด

“มีอะไรเหรอครับ” เจ้าของไอแพดขมวดคิ้วมองเด็กสาวที่ชะงักไป

“นามสกุลเจ้านายของคุณ…” ใบหน้าหวานมองหน้าอีกคนที่นั่งเอนหลังเงียบตั้งแต่คาริบเข้ามาด้วยความอึ้งปนตกใจแล้วพูดต่อ “นามสกุลคล้ายราชวงศ์เลยค่ะ…” น้ำเสียงของสโรชาเริ่มแผ่วลงเรื่อย จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา ในหัวเริ่มประติดประต่อจิ๊กซอที่หายไปเข้าด้วยกัน หรือเพราะนามสกุลนี้กัน เธอจึงหาข้อมูลเกี่ยวกับนายทุนตัวจริงไม่เจอ แม้แต่พ่อเธอที่พอมีอิทธิพลอยู่บ้างก็ยังสืบเรื่องเขาไม่ได้

“ถ้ารู้แล้วก็ดีครับ ทีนี้เรื่องบอดี้การ์ดส่วนตัวคงเข้าใจแล้วใช่ไหมครับ”

ยิ่งคาริบยืนยัน ความชัดเจนนี้ก็ทำให้สโรชาเริ่มประหม่า นึกย้อนไปตอนโดนปืนจ่อหัวแล้วก็ใจหาย เกือบตายแล้วไหมล่ะ