EP.6 : เด็กฝึกงาน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…

“พรีมไปแล้วนะคะ ต่อไปแม่กับพ่อไม่ต้องรอกินมื้อเย็นแล้วนะ ช่วงนี้ที่ออฟฟิศเตรียมเปิดตัวซูเปอร์คาร์ใหม่ พรีมอาจกลับช้าเพราะต้องอยู่ช่วยเตรียมงาน” เสียงหวานเอ่ยกับแม่ที่ออกมายืนส่งหน้าบ้าน ส่วนพ่อออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว

“จ้ะ ต่อไปพ่อกับแม่เองก็จะยุ่งมากขึ้นเหมือนกัน น่าจะไม่มีเวลาให้พรีมด้วยเพราะบริษัทฯ อยู่ในช่วงเปลี่ยนแปลง พรีมต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก”

“รับทราบค่ะ แม่กับพ่อไม่ต้องห่วงพรีมนะ แล้วก็ต่อไปไม่ต้องให้คนขับรถไปรับไปส่งแล้วนะคะ พรีมอยากลองใช้ชีวิตแบบพนักงานออฟฟิศดูค่ะ ว่าจะเริ่มตั้งแต่เย็นนี้เลย” สาวน้อยส่งยิ้มให้แม่ก่อนจะเดินขึ้นรถที่คนขับเปิดประตูรออยู่

“ลองใช้ชีวิตพนักงานอะไรล่ะ ลุงอูฐคนนั้นให้บอดี้การ์ดมาคอยตามประกบต่างหาก” ร่างน้อยเอนตัวลงเบาะอย่างคนหมดแรง ดีหน่อยที่ลีมูซีนคันงามมีกระจกกั้นระหว่างคนขับกับผู้โดยสาร คนขับรถเลยไม่เห็นท่าทางของคุณหนูในตอนนี้

“ชีวิตพนักงานออฟฟิศมันมีอะไรให้น่าทดลองกัน แม่ก็ไม่เอะใจเลย สงสัยคงจินตนาการว่าลูกสาวกำลังโตแล้วแน่เลย ฮือ” สองขาเรียวชูขึ้นเหนืออากาศแล้วถีบทึ้งไปมาราวกับเด็กน้อยเมื่อนึกถึงข้อความที่ได้รับจากเบอร์ปริศนาเมื่อเช้านี้

‘ฉันถึงไทยแล้ว ต่อไปคนของฉันจะเริ่มทำหน้าที่ดูแลเธอ ส่วนเธอก็เริ่มทำหน้าที่ดูแลฉันด้วย’

“อีตาอูฐแก่โรคจิต!” ใบหน้าหวานบูดบึ้งอย่างอารมณ์เสีย ยิ่งนึกถึงวันแรกที่เจอเขาและถูกรุกล้ำพื้นที่สงวนแล้วก็ยิ่งโมโห พอคิดว่าวันนี้ต้องเจอเรื่องแบบนั้นอีกก็ใจคอไม่ดี “ถ้าหล่อจะไม่ว่าเลย อย่างน้อยก็ต้องหล่อและตรงสเปคด้วยสิถึงจะมีอารมณ์ร่วม แต่นี่…” เขาไม่ใช่สเปคเธอ คนหล่อสำหรับเธอคือคนที่ตรงสเปคเท่านั้น

@บริษัท อาเมียร์คาน ยูเออี ซูเปอร์คาร์ จำกัด

“เด็กฝึกงานบริษัทเรานี่รวยใช่เล่นเลยนะ นั่งลีมูซีนมาทำงานทุกวัน” เสียงคุยกันแบบไม่สนว่าคนถูกเอ่ยถึงจะได้ยินหรือไม่ดังขึ้นขณะสโรชาเดินเข้าไปประจำที่นั่ง

“รวยไม่รวยไม่รู้ แต่ส้นสูงที่ใส่กับกระเป๋าที่สะพายก็หลายแสนเลย” สาวออฟฟิศนางหนึ่งปรายตามองสโรชาแล้วก็หันไปคุยกับเพื่อนต่อ พวกเธอกำลังนั่งเติมแป้งและแต่งหน้ากันอยู่ที่โต๊ะตัวเอง

“แต่เดี๋ยวนี้คนไม่รวยก็ใช้ของแพง ๆ แบบนั้นได้นะ ถ้ามีคนเลี้ยงน่ะ” ประโยคค่อนแคะกระแนะกระแหนจากกลุ่มพนักงานสาวที่ไม่ค่อยยินดีเวลามีเด็กฝึกงานสวย ๆ เข้ามายังดังไม่เลิก ส่วนคนถูกพูดถึงน่ะเหรอ

ก็จริง… ถ้าจะใช้ของพวกนี้ก็ต้องรวย ถ้าไม่รวยก็ต้องมีกำลังซื้อประมาณหนึ่ง หรือไม่ก็ต้องมีคนเลี้ยง เพราะเธอเองก็มีพ่อแม่คอยเลี้ยงดูเหมือนกัน สาวน้อยนั่งเขี่ยโทรศัพท์มือถือรองานจากรุ่นพี่ในแผนกเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจอะไร

“น้องพรีมเปลี่ยนกระเป๋าอีกแล้วเหรอ” เสียงหวานของพี่หญิงดังขึ้นพร้อมร่างอรชรเดินหอบเอกสารปึกหนาเดินมาหาเธอ