ตอนที่ 4

พรึบ

จิ้มๆๆๆๆ

“อื้อ…”ฉันร้องออกมาอย่างรำคาญที่มีมือนิ่มๆของใครสักคนมาจิ้มๆที่แขนของฉันที่นอนฟุบหน้าลงไปกับเคาน์เตอร์คิดเงินของร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ด้วยความเคร่งเครียดและหมดหนทางที่จะไปต่อกับชีวิตต่อจากนี้

พรึบ

“พอดีว่า….ผมหิวข้าวน่ะครับ…”เสียงเล็กแหลมของผู้ชายเอ่ยขึ้นเป็นน้ำเสียงอู้ๆอี้ๆเหมือนเขาพยายามดัดเสียง ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปเพราะนี้เป็นเวลางานฉัน ฉันจะมาอู้แบบนี้ไม่ได้

พรึบ

ฉันขมวดคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปมทันทีเมื่อพบกับพี่หมีตัวสีขาวตัวใหญ่ยักษ์ที่มีหน้าตาน่ารักและน่ากอดมากๆ ทำให้ฉันเผลออมยิ้มขึ้นมาเมื่อพี่หมียักษ์ตัวนั้นยื่นมือมาลูบศีรษะของฉันอย่างแผ่วเบาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายลงไปได้เยอะเลย เพราะไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับฉันมาก่อน

พรึบ

“พี่หมี…หิวข้าวเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามพี่หมีไปพลางยิ้มร่าให้เขาไปด้วย ศีรษะใหญ่ยักษ์ของพี่หมีก็พยักหน้าหงึกๆเป็นคำตอบว่าเขาหิวข้าว ด้านในของตุ๊กตาหมีแบร์สีขาวตัวนี้มีคนอยู่ด้านใน แต่ว่าคนคนนั้นเป็นใครกันนะ?ที่มาทำให้ฉันลืมเวลาที่เศร้าที่สุดของชีวิตไปได้น่ะ

พรึบ

ฉันลุกขึ้นเดินออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์เดินมุ่งหน้าไปยังตู้แช่ของที่เป็นชั้นๆที่จัดโซนเป็นพวกอาหารสำเร็จรูปแช่แข็ง

“อื้อออ….ที่นี้มีแต่อาหารสำเร็จรูปแช่แข็ง…”เมื่อฉันมองสำรวจอาหารดูแล้วก็พบว่ามีแต่อาหารสำเร็จรูปแช่แข็งไม่รู้ว่าพี่หมีจะทานได้รึเปล่า

“พี่หมีอยากทานอะไรดีคะ?”ฉันหันกลับมาเอ่ยถามพี่หมีอย่างขอความคิดเห็น ร่างอ้วนท้วมอุ้ยอ้ายของพี่หมีก็ค่อยๆเดินตรงดิ่งมาหาฉันพร้อมกับยืนขนาบข้างฉันและยื่นหน้าเข้าไปดูอาหารพลางยกมือขึ้นมาจิ้มๆที่ปลายคางตัวเองอย่างน่ารักๆท่าทางของพี่หมีทำให้ฉันยิ้มออกมา

พรึบ

“เอาอันนี้เหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามพี่หมีไปทันทีที่เขาชี้นิ้วอ้วนไปที่กล่องอาหารในตู้แช่

พรึบ พรึบ

เขาพยักหน้าตอบฉัน ฉันก็ยิ้มและยื่นมือไปเปิดประตูตู้เเช่เพื่อหยิบกล่องอาหารที่พี่หมีเลือกออกมา

“ข้าวหมูทอด^_^”ฉันอ่านชื่ออาหารและเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าพี่หมีแล้วยิ้มกริ่มออกมาเขาก็ยกมือขึ้นไปเกาท้ายทอยตัวเองทำท่าเขินอายอย่างน่ารักๆ

พรึบ

“สองกล่องเหรอ?”ฉันเอ่ยถามพี่หมีตัวโตน่ารักไปที่เขาทำมือชูสองนิ้วให้ฉันดู

พรึบ พรึบ

เขาก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้ฉันอีกครั้ง

“เดี๋ยวฉันเอาไปเวฟให้นะคะ…”ฉันเอ่ยบอกเขาไป

พรึบ พรึบ

เขาก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้ฉันอีกครั้ง ฉันก็ยิ้มและเดินหลีกร่างเขามาเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์และจัดการใส่กล่องข้าวหมูทอดทั้งสองกล่องเข้าไปในเตาอบไมโครเวฟเพื่อทำให้อาหารสำเร็จแช่แข็งพร้อมกิน

พรึบ

“รอสักครู่นะคะ…”ฉันเงยหน้าจากเตาอบมาบอกพี่หมีตัวใหญ่ เขาก็พยักหน้ารัวๆฉันก็ยิ้มบางๆให้เขาและถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างคนที่หมดหนทางที่จะสู้ต่อแล้วจริงๆ

พรึบ