ตอนที่ 5

00:30น.

ร้านก๋วยเตี๋ยวซอยบ้านเอริติดถนนใหญ่

เอริ ฐิติมน….

พรึบ

“ป้าคะ….ขอเป็นเส้นเล็กเป็ดสองชามนะคะ”

“จ้า….ไปนั่งรอก่อนนะ…”

“ค่ะ^_^”ฉันเอ่ยรับคำป้าแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวร้านประจำที่ฉันมักจะมากินก่อนกลับเข้าแฟลตทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันแต่ที่แปลกไปจากทุกครั้งคือ ครั้งนี้ฉันมีเพื่อนมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยน่ะสิ

“คันเหรอ?”ฉันเอ่ยถามขุนศึกไปทันทีที่เดินมานั่งลงบนโต๊ะเดียวกับเขาที่นั่งรอฉันที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขาและมองว่าเขาเริ่มเอามือเกาไปตามแขนของเขาที่ตอนนี้เขาได้ถอดชุดหมีออกไปแล้วเหลือเพียงแค่เสื้อเชิ้ตนักศึกษากับกางเกงผ้าสแล็คสีดำ

“ใช่….สงสัยจะแพ้ขนหมีน่ะ…”เขาว่าพลางเงยหน้าหล่อๆของเขาที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงก่ำพร้อมกับมีผื่นขึ้นไปทั่วทั้งใบหน้าและท่อนแขนขาวของเขาที่มองออกง่ายเพราะเขามีผิวที่ขาวใสยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก

“เเพ้ขนหมี?”ฉันทวนคำพูดเขาไปอย่างสงสัย

“ครับ….พอดีเราแพ้พวกขนน่ะ…”ขุนศึกว่าพลางทำสีหน้าแหยๆ

“รู้ว่าแพ้….แต่ก็ยังจะใส่มา?”ฉันพูดสวนกลับไปทันที

“ก็….”เขากำลังจะหาข้ออ้าง

“ลงทุนมากเลยนะ….กับการจีบฉันเนี่ย?”ฉันว่าอย่างรู้ทันทำให้ขุนศึกมองหน้าฉันและยิ้มแหยๆให้ฉัน ฉันก็ส่ายศีรษะไปมาให้กับความคิดบ้าๆบอๆของเขาที่ใส่ชุดหมีมาหาฉันเพื่อจะให้ฉันใจอ่อนกับวิธีการจีบหญิงของคาสโนว่าขึ้นชื่อว่าคาสโนว่ายังไงๆมันก็เป็นคาสโนว่าอยู่วันยังค่ำนั้นแหละวะ

พรึบ

“ขอบคุณนะคะ…”ฉันเอ่ยขอบคุณป้าไปที่เขายกชามก๋วยเตี๋ยวเป็ดเด็ดสุดในย่านนี้มาเสิร์ฟให้ฉันกับขุนศึกคนละชามตามที่ฉันสั่ง

“วันนี้พาแฟนมาด้วยเหรอเนี่ย…แฟนแม่หนูนี่หน้าตาหล่อเหลายังกับดาราเลยนะ^_^”ป้าเจ้าของร้านว่าพลางจ้องหน้าขุนศึกที่นั่งทำหน้ายิ้มหวานให้ป้าเจ้าของร้าน นี่ขนาดอายุๆเยอะๆเขายังไม่เว้นอีกเหรอเนี่ย?

“ขอบคุณครับ^_^”เขาเอ่ยขอบคุณป้าไปพลางก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นการน้อมรับคำชม

“ไม่ใช่หรอกค่ะ….เขาเป็นเพื่อนร่วมคณะนะคะ…”ฉันแย้งป้าไปทันทีพลางยกมือโบกไปมาเพื่อทำการปฏิเสธ ทำให้ขุนศึกจ้องหน้าฉันพลางทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน ป้าก็ยิ้มแหยๆให้ฉัน

“อ้อจ๊ะ…”ป้าว่าก่อนจะหันหลังเดินไปรับลูกค้าที่มาใหม่แทน ฉันจึงหันมาก้มหน้าก้มตาปรุงรสก๋วยเตี๋ยวในชามต่อโดยมีสายตาของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับฉันมองอยู่ตลอดเวลา

“อ้อ….ฉันลืมไปว่าคนรวยๆแบบนาย…คงจะไม่กินของข้างถนนแบบนี้…”

พรึบ

“งั้นไม่เป็นไร…”ฉันยื่นมือไปจับชามก๋วยเตี๋ยวเป็ดของเขาและกำลังจะยกออกมาจากตรงหน้าเขาแต่ก็โดนมือหนาของขุนศึกดึงรั้งชามไว้ซะก่อน

พรึบ

“ได้….เรากินได้…”เขาว่าพลางดึงชามก๋วยเตี๋ยวกลับไปฉันก็พยักหน้าก่อนจะปล่อยมือจากชามก๋วยเตี๋ยวของเขาโดยมองเขาว่าจะทำยังไงต่อ เขายิ้มแหยๆให้ฉันก่อนจะเก้ๆกังๆเลียนแบบฉันที่จะตักเครื่องปรุงที่วางอยู่ตามโต๊ะใส่ลงไปในชามก๋วยเตี๋ยวของเขา

พรึบ

“เธอ….ช่วยปรุงให้เราหน่อย…เราไม่รู้ว่าจะปรุงรสชาติแบบไหน?”เขาว่าพลางยื่นชามก๋วยเตี๋ยวมาตรงหน้าฉัน ฉันก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะตักน้ำซุปของก๋วยเตี๋ยวที่ฉันปรุงเสร็จแล้วในชามของฉันยื่นไปตรงหน้าของขุนศึก

พรึบ

“ลองชิมสิ…ว่านายกินรสชาตินี้รึเปล่า…”ฉันบอกเขาก็พยักหน้าเข้าใจแทนหน้าที่สงสัยก่อนหน้านี้ของเขา

“อ่ะ…”ฉันยื่นช้อนไปใกล้ๆริมฝีปากอวบอิ่มของเขาอีก เพราะเขาเอาแต่มองหน้าฉันสลับกับช้อนของฉัน

“ครับ….”เขาว่าก่อนจะค่อยๆอ้าปากชิมรสชาติน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวของฉันก่อนจะทำตาโตขึ้น ฉันก็มองหน้าเขาพลางขมวดคิ้วสงสัยและรอลุ้นกับคำตอบของเขา

“เป็นไง?”

“รสชาตินี้….อร่อยมาก…เอริปรุงให้เรารสชาติแบบนี้เลยนะ…”ขุนศึกว่าพลางทำแววตาแพรวพราวราวกับเด็กที่กำลังถูกใจกับขนมตรงหน้า

“โอเค…”ฉันพยักหน้ารับคำเขาก่อนจะเอาช้อนกลับมาและวางลงไปในชามก๋วยเตี๋ยวของฉันและหันมาปรุงรสให้ชามของขุนศึก

พรึบ

“อ่ะ….”ฉันว่าพร้อมส่งชามก๋วยเตี๋ยวเป็ดรสเด็ดที่ปรุงแต่งรสชาติเสร็จแล้วยื่นไปตรงหน้าของขุนศึก

“ขอบคุณครับ^_^”เขายิ้มให้ฉันก่อนจะก้มหน้าลงไปสูดดมกลิ่นหอมๆของน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเป็ดเจ้าประจำของฉัน ฉันก็เลิกสนใจเขาและหันกลับมากินก๋วยเตี๋ยวในชามของฉันบ้างเพราะฉันหิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย

พรึบ

“เธอมากินที่นี้บ่อยเหรอ?”เขาเอ่ยถามฉันในขณะที่ฉันกำลังแอบมองใบหน้าหล่อของเขาที่ก้มหน้าซู๊ดเส้นก๋วยเตี๋ยวใส่ปากของเขาอย่างเอร็ดอร่อยๆทำให้ฉันตกใจเลิ่กลั่กรีบก้มหน้ากลับมากินก๋วยเตี๋ยวของฉันต่อ นี่ฉันเผลอไปแอบมองเขาได้ยังไงกันเนี่ย!!

พรึบ