บทที่ 4

"คุณ...ใช่คนที่บอกรักผมในลิฟต์เมื่อห้าวันก่อนไหม"

ฟุบ!

"ไม่ใช่! ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แน่นอน" ทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามจากคนตัวสูงตรงหน้า ฉันก็รีบปัดผมลงมาบังใบหน้าของตัวเองด้วยความลนลานทันที

ก็ใครมันจะอยากไปยอมรับล่ะว่าใช่ค่ะ ฉันเองค่ะคนที่บอกรักคุณในลิฟต์วันนั้น

จะบ้าเหรอ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ฉันยังอายไม่หายต่อเหตุการณ์ในวันนั้นเลยนะ

"จะไม่ใช่ได้ไง ผมจำคุณได้"

ฟึบ!

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขาทันทีที่บอกว่าจำฉันได้ นี่อย่าบอกนะว่าหลังจากวันนั้นเขาแอบคิดว่าฉันชอบเขาจริงๆ อะ คือฉันสาบานได้เลยนะว่าฉันแค่พลั้งปากไปเฉยๆ เอง ถึงแม้ว่าเขาจะหล่อจนต้องตะลึงก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ได้หมายความว่าตามที่พูดสักหน่อย

อีกอย่างวันนั้นเขาแสดงท่าทางเย็นชาและเฉยเมยกับฉันมากเลยนะ ออกจะดูเหมือนว่าไม่ได้ให้สนใจฉันเท่าไหร่ด้วยซ้ำ

แต่ทำไมวันนี้เขาถึง…

"ทำไมคุณถึงจำฉันได้อะ"

"หึ โดนบอกรักขนาดนั้น ใครจะไม่จำบ้าง แล้วนี่คุณมาคนเดียวเหรอหรือว่ารอแฟนอยู่" คนตรงหน้าฉันตอบฉันเสร็จเขาก็ตั้งคำถามใส่ฉันต่อทันที แถมตอนที่รอคำตอบจากฉันเขาก็แอบจ้องมองใบหน้าของฉันเหมือนแอบคาดหวังกับคำตอบอยู่เล็กน้อยด้วย

คือว่าสายตาเขาและท่าทางของเขามันดูเจ้าเล่ห์ยังไงไม่รู้ เจ้าเล่ห์ไม่พอยังแฝงความแพรวพราวเบาๆ อีกด้วย แต่ก็อย่างว่าแหละลักษณะบุคลิกแบบนี้ แต่งตัวแบบนี้ ก็หนีไม่พ้นให้ลุคแบบผู้ชายที่ดูเจ้าชู้อยู่แล้ว

แต่มันไม่จบแค่นั้นไงเมื่อมันมีความเอ๊ะตรงที่ว่าพอมองสายตากับสีหน้าที่แอบมีความนิ่งๆ เล็กน้อยนั่นแล้ว ฉันก็คาดเดาไม่ถูกอะว่าเขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่

พูดง่ายๆ คือดูเหมือนจะเจ้าชู้แต่ก็ไม่ ดูเหมือนจะนิ่งๆ ดุๆ ก็ไม่ถึงขั้นนั้น พี่ชายฉันดูดุกว่าอีก

แต่เอาเถอะ ช่างมันเถอะ เขาถามว่าฉันรอแฟนเหรอ? คำตอบของฉันก็คือ...

"เปล่าค่ะ ฉันเพิ่งโดนพี่ชายตัวเองทิ้งกลับไปเมื่อกี้เอง"

"โดนพี่ชายทิ้ง? แล้วคุณกลับยังไง" เอาจริงๆ เขาก็อยู่คอนโดอาร์โนเหมือนกัน ถ้าเรียกแท็กซี่ฉันว่าขอกลับกับเขายังดูปลอดภัยกว่าอีก เพราะคนที่อาศัยอยู่คอนโดนั้น ล้วนถูกตรวจสอบมาหมดแล้วว่าเป็นใครมาจากไหนลูกหลานตระกูลไหน เลวชั่วหรือเปล่า ก็นั่นมันคอนโดมาเฟียที่มีทายาทมาเฟียอาศัยอยู่บนตึกนั้นเลยนะ ลูกบ้านที่คิดจะซื้อที่นั่นก็ต้องถูกตรวจสอบกันบ้างแหละ

เพราะฉะนั้นแล้ว...

ฉันโทรหาพี่สกายก่อนดีกว่า ค่ะ ถึงจะเป็นคนในคอนโดอาร์โนแต่ฉันขอโทรหาพี่สกายก่อนดีกว่า...

"เดี๋ยวให้เพื่อนมารับค่ะ"

"อืม งั้นผมไปก่อนละกัน แล้วก็ขอโทษด้วยที่ชนคุณเมื่อกี้" สิ้นสุดน้ำเสียงทุ้มแต่นุ่มนวลเอ่ยขอโทษแก่ฉัน เจ้าของน้ำเสียงเมื่อกี้ก็เดินเลี่ยงไปทางลานจอดรถที่อยู่อีกฝั่งทันที ฉันที่เลิกสนใจเขาแล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากดโทรหาพี่สกายผู้เป็นลูกน้องของพี่นักรบแทน

แต่ให้ตายเถอะ ฉันกดโทรหาเท่าไหร่ปลายสายก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับสายฉันเลยสักนิด ไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่ สุดท้ายฉันเลยถอดใจแล้วกดโทรหาพี่ชายตัวเองแทน

แต่ก็นั่นแหละ...

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ'

เหอะ! ให้มันได้อย่างนี้สิชีวิตอีน้ำตาล แล้วทีนี้ฉันจะกลับกับใคร จะกลับยังไงเนี่ย! พี่สกายก็ไม่รับ พี่ชายตัวเองก็ปิดเครื่อง ฉันต้องขอความช่วยเหลือตำรวจให้ไปส่งเลยไหม จะได้จบๆ ไป

แต่ยืนเครียดได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนกดแตรรถยนต์เรียกอยู่ด้านหน้าผับพอดี ฉันก็เลยละสายตาจากโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นไปดู ก็เห็นว่าคนที่กดแตรเรียกเมื่อกี้ คือผู้ชายคนเมื่อกี้ที่ชนฉัน ซึ่งตอนนี้เขากำลังลงจากรถเดินตรงมาหาฉันแล้วด้วย และทันทีที่เขามาถึงตัวฉัน ฉันก็ต้องหน้าเหวอทันที

เมื่อเขา...

หมับ!

"กลับด้วยกัน"

ใช่ค่ะ เขามาถึงตัวฉันปุ๊บก็พูดพร้อมกับฉุดข้อมือของฉันให้เดินตามตัวเองไปขึ้นรถที่จอดไว้ตรงหน้าทันที โดยที่ไม่ปล่อยให้ฉันได้ปฏิเสธอะไรเลยด้วย

แถมเดินมาถึงรถปุ๊บเขาก็จัดการยัดฉันใส่รถตัวเองอย่างเรียบร้อย ก่อนที่จะเดินอ้อมหน้ารถไปขึ้นฝั่งตัวเองในเวลาต่อมา จากนั้นก็บึ่งรถขับออกไปจากบริเวณสถานบันเทิงมุ่งหน้าสู่เส้นทางกลับคอนโดที่ฉันกับเขาอาศัยอยู่ในที่สุด...

โดยที่ฉันก็ยังหน้าเหวอตาลุกตาโตระหว่างทางที่รถวิ่งอยู่บนถนนด้วยความเร็วคงที่แบบที่ยังไม่หายเหวออะคิดดูสิ

แต่ก็นั่นแหละค่ะ นั่งอยู่บนรถเขาแล้วจะให้เขาจอดรถแล้วฉันเรียกแท็กซี่กลับเอง ฉันก็คงไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน เพราะฉันคิดว่าหน้าตาเขามันน่าจะปลอดภัยที่สุดสำหรับฉันตอนนี้แล้ว

ฉันก็เลยเลือกที่จะหุบปากไว้จากนั้นก็นั่งกุมมือนิ่งๆ หันหน้าไปทางกระจกรถ โดยที่ปล่อยให้ความเงียบบนรถเป็นตัวทำงานแทน

ใช่ค่ะเราต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว!

เงียบมากเงียบแบบป่าช้าเงียบแบบได้ยินเสียงลมแอร์เย็นๆ จากรถอะคิดดูสิ แต่นั่งเงียบต่อไปได้ไม่นาน จู่ๆ คนที่ตั้งใจขับรถมาโดยตลอดอย่างเขา ในที่สุดก็ปริปากพูดก่อนเป็นคนแรก

"ทำไมพี่ชายคุณถึงได้ทิ้งน้องสาวอย่างคุณได้ลง" ค่ะ นั่นคือประโยคแรกที่เขาพูดกับฉันหลังจากที่นั่งรถด้วยกันมา ด้วยความที่ตั้งตัวไม่ถูกว่าจะตอบกลับไปยังไง ฉันก็เลยตอบไปว่า…

"ไม่รู้ค่ะ เขาคงไม่รักฉันมั้ง" พอฉันตอบแบบนั้นจบ คนที่กำลังขับรถอยู่ก็หันมามองหน้าของฉันพร้อมรอยยิ้มบางๆ ตรงมุมปากแวบหนึ่ง ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปมองถนนตรงหน้าอีกครั้งแล้วพูดว่า...

"เหมือนคุณกำลังน้อยใจพี่ชายตัวเองเลย" เหอะ น้อยใจเหรอ ฉันอยากจะฆ่าไอ้พี่ชายบ้านั่นจะตายต่างหากล่ะ ที่กล้าทิ้งน้องสาวคนเดียวอย่างฉันได้ลงคอ แถมยังปิดเครื่องหนีไปอีกด้วย

คอยดูเถอะ เรื่องนี้ฉันต้องเอาไปฟ้องแม่ให้ได้

"ฉันดูเหมือนน้อยใจอยู่เหรอคะ"

"หึ มั้งครับ ผมไม่มีพี่น้องก็เลยดูไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ มีแค่ญาติที่โตมาด้วยกัน"

"อ่อค่ะ เหงาแย่เลยนะคะ เป็นลูกคนเดียว"

"ก็นิดหน่อยครับ แล้วการมีพี่น้องมันดีไหม" มันดีไหมเหรอ จะบอกว่าดีมันก็ดีนั่นแหละ เพราะการที่ฉันมีชายที่คอยปกป้องและซัพพอร์ตทางการเงินมันย่อมดีแก่คนที่เป็นน้องอย่างฉันอยู่แล้ว

แต่พอนึกถึงเรื่องที่ไอ้พี่ชายของฉันเขาห้ามไม่ให้ฉันมีแฟนแล้วละก็ ฉันก็รีบกลอกตามองบนทันที เพราะมันโคตรน่ารำคาญเลยไง ฉันโตจนอายุป่านนี้แล้วไม่รู้ว่าจะหวงอะไรนักหนา

"ก็ดีค่ะ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด พอดีพี่ชายฉันเป็นพวกหวงน้องสาวแบบเว่อร์มาก"

"พูดแบบนี้ แสดงว่าคุณโสดอยู่?" ตรงคำว่าโสดอยู่ คนตั้งคำถามเขาหันมาสบตากับฉันแวบหนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับไปทางเดิมต่อ ฉันเลยนิ่งไปชั่วขณะแอบคิดเข้าข้างตัวเองเล็กน้อยว่าเขาแอบสนใจเราหรือเปล่านะถึงได้ตั้งคำถามนั้น

ก่อนที่จะตอบกลับไปแบบชัดถ้อยชัดคำว่า…

"ใช่ค่ะ โสดสนิทเลยละ"

แต่พอฉันตอบกลับไปแบบนั้น คนที่กำลังขับรถอยู่เขาก็เงียบไปเลย เงียบจนฉันต้องหันไปแอบดูว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงได้เงียบไป แต่ก็นั่นแหละค่ะ บนใบหน้าหล่อๆ ที่ฉันกำลังแอบมองจากด้านข้างตอนนี้ก็ไม่ได้มีอาการหรือสีหน้าใดๆ ให้ฉันได้เห็นนอกจากสีหน้าราบเรียบที่กำลังตั้งใจขับรถอย่างเดียว