บทที่ 5

Tiger part...

ติ๊ง!

แทนไท : เป็นไง ได้คอนแทกต์เขาไหม

หลังจากที่ผมเปิดประตูเข้าห้องตัวเองได้ไม่นาน ไอ้แทนไทเพื่อนสนิทของผมก็ส่งข้อความเข้ามาถามว่าผมได้คอนแทกต์เขาไหม ทุกคนไม่ต้องสงสัยหรอกว่าคอนแทกต์เขาที่เพื่อนผมหมายถึงคือใคร ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมฉุดกลับมาด้วยกันเมื่อกี้นี้

ใช่ครับน้ำตาล...ชื่อนี้ทำให้ผมแทบนอนไม่หลับมาหลายคืนเลยทีเดียว เพราะความโก๊ะของเธอที่เผลอบอกรักผมในลิฟต์เมื่อหลายวันก่อน และท่าทางที่ดูสดใสบวกกับหน้าตาสะสวยจนผมแทบจะละสายตาไม่ได้ในวันนั้น เธอสร้างความประหลาดใจแก่ผมมาก เพราะผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะสนใจผู้หญิงแบบผม ไม่เคยคิดจะสนใจเรื่องความรักแบบผม ดันใจเต้นแรงกับเธอซะงั้น

เพราะแบบนั้นพอผมมีโอกาสได้พบเธออีกครั้งในคืนนี้ ผมก็เลยไม่อยากทิ้งโอกาสในการเข้าหาเธอ

ครับ ผมเห็นเธอตั้งแต่ตอนที่อยู่ในผับแล้ว ผมนั่งจ้องเธอจากมุมหนึ่งของห้องนั้น จนกระทั่งที่พวกเธอพากันออกไปจากผับ ผมจึงรีบบอกเพื่อนว่าขอกลับก่อน แต่ความจริงแล้ว ผมตั้งใจเดินตามน้ำตาลออกไป ไอ้แทนที่รู้ว่าผมโกหกและมันชอบจับสังเกตผมก็เลยทักมาอย่างที่เห็น

แต่ถามว่าผมได้คอนแทกต์อะไรจากน้ำตาลไหม ไม่ครับ ผมจะไม่จู่โจมแบบนั้น ผมจะไม่ทำเหมือนที่ผู้ชายหลายคนชอบทำ ไอ้ประเภทที่ว่าชอบเขาแล้วยื่นโทรศัพท์แลกช่องทางติดต่อกันอะ แบบนั้นมันโคตรเชยเลย

ไทเกอร์ : เป็นเสืออยากได้เหยื่อก็ต้องค่อยๆ ย่องสิวะ ตะครุบทีเดียวเดี๋ยวเหยื่อก็แตกตื่นหรอก

ผมนั่งลงบนโซฟากลางห้องโถงก่อนที่จะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดแล้วกดส่งกลับไป ไม่ถึงหนึ่งวินาทีไอ้แทนไทมันก็พิมพ์ข้อความกลับมาเป็นหมายเลขห้าที่แปลว่ามันกำลังหัวเราะผม

แทนไท : 5555 ไอ้สัสเอ้ย มึงแม่งโคตรร้ายสมชื่อเลยว่ะ

แทนไท : แต่กูมีเรื่องจะบอกมึงว่ะ

ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยหลังจากที่เพื่อนพิมพ์กลับมาว่ามีเรื่องจะบอกผม ปกติผมไม่ค่อยจะสนใจหรือกระตือรือร้นอะไรกับการพิมพ์ข้อความอะไรแบบนี้กับเพื่อนเท่าไหร่หรอก

เพราะนิสัยปกติของผมคือ ไม่ค่อยชอบเล่นโทรศัพท์ ไม่ค่อยตอบข้อความใคร และไม่คุยพร่ำเพรื่อไร้สาระแบบนี้กับใครด้วย ผมถึงได้โสดมาจนถึงทุกวันนี้ไง แต่คืนนี้มันพิเศษหน่อยเพราะเรื่องที่คุยกันเป็นเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อน้ำตาล และผมก็สังหรณ์ใจด้วยว่า ที่เพื่อนผมพิมพ์กลับมาแบบนั้นต้องเกี่ยวกับเธอแน่ๆ

ไทเกอร์ : อะไร

แทนไท : ผู้หญิงที่มึงชอบอะ กูได้ข่าวว่าพี่ชายโคตรหวงเลยเว้ย ไอ้นักรบเอกเครื่องกล มึงพอจะคุ้นชื่อนี้ไหม

หึ ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร อันที่จริงผมรู้อยู่แล้วว่าน้ำตาลมีพี่ชายและพี่ชายของเธอเป็นใคร และที่ผมทำเป็นถามเธอในรถไปก่อนหน้านี้ ผมก็แค่หาเรื่องคุยกับเธอเฉยๆ สวยขนาดนั้นผมก็ต้องสืบอยู่แล้วว่าเธอเป็นใครมาจากไหน มีพี่น้องกี่คน

ไทเกอร์ : ไม่คุ้นได้ไง เฮดว้ากคณะเลยไม่ใช่เหรอวะมันอะ

ผมพิมพ์ตอบกลับไอ้แทนไททำเป็นไม่รู้เรื่องเท่าไหร่กลับไปแต่ความจริงแล้ว ผมรู้ยันชื่อพ่อแม่ของอีกฝ่ายแล้ว

แทนไท : อืม แถมยังเป็นเพื่อนสนิทญาติมึงอย่างไอ้พายด้วย แถมผับที่เราไปเมื่อกี้ก็เป็นของมันด้วย ร้านเหล้าหลังมอด้วยก็ของมันเหมือนกัน แม่งรวยจัดเลยว่ะ

ไทเกอร์ : แล้วกูไม่รวยตรงไหน กูดูแลน้องมันได้ละกัน

ไอ้ห่านี้ เพื่อนอย่างผมก็รวยไม่ได้ด้อยกว่าไอ้นักรบหรอกนะ จะเปย์เท่าไหร่ผมก็ทำได้ ถึงผมจะไม่ได้เปิดผับแต่ผมเป็นเจ้าของอู่รถในสนามแข่งของพ่อตัวเองเลยนะ กิจการเกี่ยวกับรถผมก็รวบมาในมือหมดอะ ง่ายๆ เลยก็คือ ผมก็รวยพอตัวสู้พี่ชายของน้ำตาลได้สบายๆ เลยละ

อีกอย่างคบกับผมไม่อดยากแน่นอน

แทนไท : 5555 เออๆ กูลืมไปว่ามึงแม่งก็โคตรของความรวย

ไทเกอร์ : ขอบใจที่อวยกู

แทนไท : สัส แต่ยังไงก็เถอะ มึงคิดจะจีบน้องไอ้นักรบอะ มันไม่ง่ายหรอกนะ จะไหวเหรอวะ

ไทเกอร์ : บอกรักกูขนาดนั้น กูล็อกมงให้เรียบร้อยจะไม่ไหวได้เหรอวะ

และเรื่องที่ทำให้ผมอยากรู้จักผู้หญิงที่ชื่อน้ำตาลมากขึ้นกว่าเดิม ก็เพราะเรื่องนี้แหละ เธอทำให้ผมสนใจเธอเพราะความโก๊ะแบบธรรมชาติของเธอ มันจะมีผู้หญิงสักกี่คนในโลกนี้ที่โก๊ะอย่างน้ำตาล ไม่รู้จักกันแต่มาบอกรักกันเฉย ทำใจผมสั่นเองก็ต้องรับผิดชอบตามการกระทำตัวเอง ผมไม่ปล่อยไว้หรอก

แทนไท : ไอ้เหี้ย มึงแม่งพวกฝังใจอะ เออๆ ยังไงก็สู้ๆ ในการต่อสู้กับพี่เขยจอมโหดของว่าที่เมียละกันนะมึง กูไปละ เมียเรียกไปนอนแล้วว่ะ

หลังจากที่ไอ้แทนไทมันส่งข้อความสุดท้ายจบ ผมก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าทันที ก่อนที่จะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงไปที่ระเบียงห้อง เพื่อหยิบบุหรี่ออกมาสูบ โดยที่ยืนวางข้อศอกไว้บนขอบระเบียง จากนั้นก็หันหน้ากลับมาทางประตูบานเลื่อนแหงนหน้าขึ้นเพื่อปล่อยควันออกจากปากให้ลอยในอากาศไปอย่างชิวๆ

แต่จู่ๆ ...

แค่กๆ

ผมก็ได้ยินเสียงผู้หญิงไออยู่บนชั้นถัดจากห้องของผมดังขึ้น คิ้วของผมจึงขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ก่อนที่จะขยับตัวยืดออกไปข้างนอกระเบียงเพื่อแหงนหน้าขึ้นไปดูข้างบนว่ามีคนอยู่บนนั้นจริงๆ หรือเปล่า แต่แม่งเอ้ยโคตรลำบากเลยเพราะระเบียงมันสูงใช้ได้เลย