บทที่ 1061 คุณไม่ต้องกลับมา

ซ่างกวนหยวนเปิดประตูแล้วเดินออกไป ฟางยู่เชินกับซ่างหยิงที่รออยู่ด้านนอกก็รีบเข้ามาทันที

“สื้อสื้อเกิดอะไรขึ้น?” ซ่างหยิงถามอย่างกังวล

ซ่างกวนหยวนยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่เป็นไร อีกสักพักก็ฟื้นแล้ว”

เมื่อซ่างหยิงได้ยิน เธอรีบประสานมือและพูดออกมาว่า “ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณพระเจ้า”

“ขอบคุณมากนะครับ” ฟางยู่เชินมองไปที่ซ่างกวนหยวนอย่างซาบซึ้ง

ซ่างกวนหยวนส่ายหัว "คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณ สื้อสื้อเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน มันคือสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ"

ซ่างหยิงหันมามองทั้งสองคน ยิ่งดูยิ่งรู้สึกพอใจ เธอผลักฟางยู่เชิน "แกพาหยวนหยวนลงไปพักผ่อนข้างล่างหน่อยสิ ที่นี่มีแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว"

"แต่……"

ฟางยู่เชินยังต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกซ่างหยิงผลักไปที่หน้าบันไดแล้ว

ซ่างกวนหยวนก็เหมือนกัน ถูกผลักออกไปเหมือนกัน

“พวกเธอสองคนลงไปข้างล่างเลยนะ” น้ำเสียงของซ่างหยิงฟังดูหนักแน่นเป็นพิเศษ

วัยรุ่นทั้งสองมองหน้ากัน แล้วได้เห็นแววตาที่อับจนหนทางจากดวงตาของอีกฝ่าย

แน่นอน พวกเขารู้ดีว่าซ่างหยิงกำลังคิดอะไรอยู่ ก็แค่อยากให้ทั้งคู่ได้ไปสานสัมพันธ์กันลำพังแค่สองคนเท่านั้น

แต่ฟางยู่เชินได้ละทิ้งความรักที่มีแค่ข้างเดียวนี้ไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซ่างกวนหยวนเลย

แต่มันก็ไม่อาจขัดใจซ่างหยิงได้ ทั้งสองจึงต้องลงไปข้างล่างอย่างว่าง่าย

พวกเขาลงไปข้างล่างทีละคน แล้วซ่างหยิงก็กลับไปที่ห้องของเจียงสื้อสื้ออย่างพึงพอใจ

“ขอโทษนะครับ แม่ผม…...”

ฟางยู่เชินมองไปที่ซ่างกวนหยวนด้วยความเกรงใจ

ซ่างกวนหยวนยิ้มและส่ายหัวเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”

“แม่ของผม……” ฟางยู่เชินไตร่ตรองอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดไปว่า “ชอบคุณมากครับ”

“ฉันรู้ค่ะ” ซ่างกวนหยวนเลิกคิ้วขึ้น “ฉันก็ชอบคุณน้ามากเหมือนกันค่ะ”

พวกเขารู้อยู่แก่ใจว่าซ่างหยิงต้องการจับคู่พวกเขา แต่ความสัมพันธ์ไม่เคยง่ายๆแค่การจับคู่เท่านั้น

“นั่งก่อนครับ เดียวผมรินชาให้”

ซ่างยู่เชินเชิญให้ซ่างกวนหยวนนั่งลง จากนั้นก็หันไปที่ห้องครัว

ซ่างกวนหยวนนั่งลงบนโซฟา เธอมองไปรอบๆ และทันใดนั้น หนังสือบนโต๊ะกาแฟก็ดึงดูดความสนใจของเธอเข้า

มันคือ นิยายรักของต่างประเทศ

เธอหยิบมันขึ้นมาและเปิดดูสองสามหน้า แล้วมุมปากของเธอก็อดไม่ได้ที่จะแย้มขึ้น รู้สึกว่าเธอไม่ได้อ่านหนังสือประเภทนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาติดต่อกับงานวิจัยทางการแพทย์ เธอได้อ่านแต่หนังสือเฉพาะทางที่น่าเบื่อ จนไม่มีเวลากับอารมณ์มากพอที่จะไปอ่านหนังสืออื่นๆ เลย

ฟางยู่เชินเข้ามาพร้อมกับน้ำชา พอเห็นว่าเธอกำลังอ่านหนังสือของเจียงสื้อสื้ออยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ไม่นึกเลยว่าคุณจะสนใจหนังสือประเภทนี้ด้วย"

เขาวางชาไว้ข้างๆมือเธอ แล้วนั่งลงตรงข้าม

ซ่างกวนหยวนเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันแค่เข้ามาบังเอิญเห็นมาพอดี ไม่สนใจมันเลยค่ะ”

“นี่คือหนังสือเล่มโปรดของสื้อสื้อครับ ไม่รู้ว่าเธออ่านไปแล้วกี่รอบ และทุกครั้งที่เธอบอกว่าเธอรู้สึกประทับใจกับความรักของหนุ่มสาวทุกครั้ง”

ซ่างกวนหยวนเลิกคิ้วขึ้น “จริงเหรอคะ?”

“ใช่ครับ” ฟางยู่เชินพยักหน้า “บางทีอาจเพราะเธอชอบอ่านหนังสือประเภทนี้ เธอจึงมีความคาดหวังสูงกับเรื่องความรัก มาก ทั้งความโรแมนติกทั้งไร้เดียงสา”

พอพูดตรงนี้ ฟางยู่เชินยิ้ม "นั่นจึงเป็นเหตุผลที่น้องเขยรักเธอมาก"

แน่นอน ผู้ชายคนไหนไม่รักผู้หญิงไร้เดียงสาอย่างหมดจดล่ะ?

เมื่อเปรียบเทียบกับเจียงสื้อสื้อแล้ว เธอดูจริงกว่าเยอะเลย เธอรักจิ้นเฟิงเฉิน เธอรู้สึกแค่ว่ามีเพียงความสมบูรณ์แบบของเขาเท่านั้นที่คู่ควรกับตัวเธอ และเธอก็คู่ควรกับเขาพอดี

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่ครับ?” ฟางยู่เชินถามเธอกำลังเหม่อลอยจึงได้ถามออกไป

ซ่างกวนหยวน ถูกดึงเสียงของเขาดึงสติกลับคืนมาได้อีกครั้ง เธอยิ้มๆ และพูดไปว่า "ไม่มีอะไรค่ะ"

ฟางยู่เชินยิ้ม “วันนี้ต้องขอบคุณมากเลยนะครับ ไม่อย่างนั้นเราไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้วจริงๆ”

"ฉันบอกแล้วว่าสื้อสื้อเป็นเพื่อนของฉัน คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันซ้ำๆก็ได้" ซ่างกวนหยวนรู้สึกก็รำคาญเล็กน้อย

“โอเคครับ ผมจะไม่พูดแล้วครับ”

ซ่างกวนหยวนยกชาขึ้นมาจิบ “โชคดีที่เป็นวันนี้ ถ้าเป็นพรุ่งนี้ฉันก็ไม่อยู่ในประเทศแล้ว”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฟางยู่เชินก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "คุณจะไปต่างประเทศเหรอครับ?"

"อืม มีเรื่องต้องให้ไปจัดการนิดหน่อยค่ะ"

เมื่อเห็นเธอทำหน้าไม่ค่อยอยากจะพูด ฟางยู่เชินก็ไม่ได้ถามต่อ แต่เขาก็ยิ้มและพูดไปว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

ซ่างกวนหยวนยิ้มกลับ "ขอบคุณค่ะ"

...…