บทที่1062 เขาไม่เชื่อใจซ่างกวนหยวน

“พี่ มานี่เร็ว” เจียงสื้อสื้อตะโกนบอกฟางยู่เชิน

ฟางยู่เชินรีบเดินไป “มีอะไรเหรอ?”

“พี่รีบคุยกับเฟิงเฉินหน่อยค่ะ บอกเขาให้เขาว่าไม่ต้องกลับมา” เจียงสื้อสื้อยัดมือถือเข้าไปในมือเขาแล้วพูดไปอย่างร้อนรน

ใบหน้าของซ่างกวนหยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าจิ้นเฟิงเฉินกำลังจะกลับมา

“ตกลง ฉันจะคุยกับเขาเอง เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ฟางยู่เชิน เห็นท่าทางที่เป็นกังวลของเจียงสื้อสื้อ เขาจึงพูดให้กำลังใจเธอก่อน แล้วค่อยแนบโทรศัพท์ไว้ที่หู

"เฟิงเฉิน"

"ครับ"

เสียงของจิ้นเฟิงเฉินดังขึ้น ฟางยู่เชินเหลือบมอง เจียงสื้อสื้อและพูดต่อ "สื้อสื้อได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว และไม่มีปัญหาอื่นๆเลย คุณไม่ต้องกลับมาก็ได้ครับ"

“เธอฟื้นขึ้นมาเองเหรอ?” จิ้นเฟิงเฉินถาม

“ใช่ครับ แต่ผมขอให้หยวนหยวนช่วยตรวจให้สื้อสื้อแล้ว และเธอก็ไม่เป็นอะไรครับ”

“ซ่างกวนหยวน?”

"ครับ เธอนั่นแหละ"

สีหน้าของจิ้นเฟิงเฉินเข้มลงเล็กน้อย เขาไม่อยากที่จะให้ซ่างกวนหยวนรู้เรื่องสภาพร่างกายของสื้อสื้อเลย แต่ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายก็ปิดบังไม่ได้อยู่ดี

“คุณไม่ควรเรียกเธอมา”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ฟางยู่เชินก็ตระหนักว่าเขาทำอะไรลงไป เขาจึงรีบขอโทษไป “ผมขอโทษครับ น้องเขย ตอนนั้นผมร้อนรนมากจึงไม่ได้คิดอย่างรอบคอบ”

“เมื่อไม่เป็นไรแล้ว ผมจะไม่กลับไปตอนนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็รีบบอกผมทันทีนะครับ”

ถ้าสื้อสื้อไม่อยากให้เขากลับไป เขาก็จะไม่กลับไป

เขาจำเป็นต้องอยู่ที่ จึงจะสามารถรับยาแก้พิษได้เร็วขึ้น

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

ฟางยู่เชินวางสายแล้วพูดด้วยรอยยิ้มกับเจียงสื้อสื้อว่า “น้องเขยไม่กลับมาแล้ว เขาบอกให้เธอดูแลตัวเองด้วย”

“เฮ้อ!” เจียงสื้อสื้อถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่กลับมาก็ดีแล้ว”

เธอไม่ต้องการให้จิ้นเฟิงเฉินต้องเดินทางไปมาจริงๆ เธอไม่ต้องการกลายเป็นภาระของเขาอีกครั้ง

“สื้อสื้อ เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?” ซ่างกวนหยวนก้าวมาข้างหน้าและมองดูเธอด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไร” เจียงสื้อสื้อยิ้มให้เธอด้วยความตื้นตัน “ขอบใจที่มานะ ถ้าไม่ได้เธอ ฉันอาจจะไม่ตื่นขึ้นมาได้เร็วอย่างนี้”

“เธอไม่ต้องเกรงใจกับฉันขนาดนั้นก็ได้”

ทันใดนั้น ซ่างกวนหยวนเปิดกระเป๋าเดินทางที่เธอนำมาด้วยและพูดไปว่า “สถานการณ์ของเธอค่อนข้างแปลก ฉันต้องเอาเลือดของเธอกลับไปตรวจดู”

“เจาะเลือดเหรอ?” เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้ว “อันนี้...ไม่ต้องก็ได้มั้ง?”

เธอเห็นซ่างกวนหยวนหยิบสายรัดและเข็มที่ใช้เจาะเลือดออกมา และเธอก็หดตัวไปข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว “ไม่จำเป็นจริงๆ ฉันสบายดี”

เมื่อเห็นเธอต่อต้านแบบนี้ ซ่างกวนหยวนก็อดไม่ได้ที่จะสูญเสียรอยยิ้มไป “เธอกลัวความเจ็บปวดใช่ไหม?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น” เจียงสื้อสื้อส่ายหน้า “ฉันแค่ไม่คิดว่ามันจำเป็น”

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่ต้องการให้ซ่างกวนหยวนรู้มากเกินไป

ซ่างกวนหยวนรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ จึงได้ยิ้มและพูดไปว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่เอามันไปทำการวิจัยอื่นๆเด็ดขาด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงสื้อสื้อก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “นี่เธอรู้หมดแล้วเหรอ?”

“อืม"

เจียงสื้อสื้อหันไปมองฟางยู่เชิน

ฟางยู่เชินยิ้มอย่างรู้สึกผิด “ฉันขอโทษ ฉันเป็นคนบอกเธอไปเอง”

เจียงสื้อสื้อไม่สามารถตำหนิฟางยู่เชินได้ เธอทำได้แค่ยิ้มแห้งๆเท่านั้น "ถ้าอย่างนั้นก็ดูดไปเถอะ"

เธอกางแขนออกแล้วหันศีรษะไปด้านข้าง

ซ่างกวนหยวนเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว เจียงสื้อสื้อรู้สึกเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย และเลือดก็ถูกดึงออกมาแล้ว

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” เจียงสื้อสื้ รู้สึกเหลือเชื่อ

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” ซ่างกวนหยวนมองเธออย่างขบขัน หยิบสำลีก้านแล้วยื่นให้เธอ “กดให้แน่นะ ถ้าเลือดหยุดไหลก็โยนทิ้งได้เลย”

“ได้” เจียงสื้อกดมันไว้อย่างเชื่อฟัง

ซ่างกวนหยวนเอาเลือดที่ดูดได้ไปเก็บ "ฉันจะนำเลือดกลับตรวจดู ได้เรื่องยังไงเดี๋ยวฉันบอกเธออีกที"