ตอนที่ 1105
บทที่1105 กลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่แทนพี่ด้วย
October 22, 2026
“รีบไปสืบหาเบาะแสของเจียงสื้อสื้อเดี๋ยวนี้”
ทันทีที่ขึ้นรถ เบอร์เกนก็ออกคำสั่งให้ผู้ช่วยที่นั่งอยู่ข้างคนขับทันที
ผู้ช่วยพยักหน้ารับคำสั่งด้วยความเคารพ “ได้ครับ”
เบอร์เกนหรี่ตาลง นัยน์ตาเคร่งขรึม “ถ้าหาตัวเจอ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องเอาตัวเธอคืนมาให้ได้”
“ครับ”
เบอร์เกนเอนหลังพิงเบาะรถ แล้วหลับตาลง
เขารีบกลับมาที่นี่ ก็เพียงเพื่อจะมาหาเจียงสื้อสื้อเท่านั้น
แต่ตอนนี้ คนที่เขาอยากเจอกลับหนีออกไปแล้ว
ถึงแม้ว่าเขาจะบอกลี่ซาว่าเธอหนีไปแล้ว การวิจัยจะดำเนินต่อไปไม่ได้ แต่ในความเป็นจริง ที่เขาสนใจที่สุดคือเจียงสื้อสื้อหนีไปแล้วมากกว่า
เธอหนีไปแล้ว ความสุขของเขาก็หมดลงไปด้วย
……
สื้อสื้อ อิตาลีไม่ปลอดภัย เรากลับประเทศกันเถอะ”
ไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ฟางยู่เชินพูดเกลี้ยกล่อมเจียงสื้อสื้อ
หลายครั้งก่อนหน้านี้ล้วนถูกเจียงสื้อสื้อปฏิเสธไปจนหมด
เหตุผลก็คือถ้ายังหาจิ้นเฟิงเฉินไม่เจอ เธอก็จะไม่กลับไป
“พี่คะ พี่ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมฉันหรอกค่ะ ถ้าฉันไม่เจอเฟิงเฉิน ฉันก็จะอยู่ที่อิตาลีไปเรื่อยๆ” ความคิดของเจียงสื้อสื้อมั่นคงมาก
“เฮ้อ...” ฟางยู่เชินถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเธออย่างไรแล้ว
ตราบใดที่เธอยังอยู่ในอิตาลี ด้วยอิทธิพลของเบอร์เกนจะต้องหาเธอเจอในไม่ช้านี้แน่ๆ ถึงตอนนั้นทั้งสองฝ่ายจะต้องเกิดการต่อสู้กันเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยง เขากลัวว่าพวกกู้เนี่ยนจะไม่สามารถปกป้องเธอได้
เจียงสื้อสื้อส่งยิ้มให้เขาเพื่อปลอบโยน “พี่คะ วางใจได้ค่ะ ฉันจะต้องไม่เป็นไร”
“พี่เข้าใจแล้ว” ฟางยู่เชินยิ้มอย่างเหนื่อยใจ เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอ แล้วทำการตัดสินใจในใจ
“พี่จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนน้องเอง”
เจียงสื้อสื้อประหลาดใจมาก “พี่จะอยู่ต่อเหรอคะ แล้วบริษัทล่ะคะ”
“ตอนนี้การสื่อสารสะดวกมากขนาดนี้ พี่สั่งการเรื่องราวในบริษัทจากระยะไกลได้ อีกอย่างมีส้งหยาวอยู่ที่นั่น ไม่เป็นไรหรอก”
ทุกครั้งล้วนแต่เป็นเพราะเรื่องของเธอ ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนกันไปหมด
เจียงสื้อสื้อรู้สึกเสียใจมาก เธอคิดทบทวนเรื่องนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า “พี่คะ ฉันจะกลับไปกับพี่ค่ะ”
แค่ไม่กี่นาที เธอก็เปลี่ยนใจขึ้นมา
ฟางยู่เชินรู้ดีว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนใจ เขาถอนหายใจออกมา “สื้อสื้อ ในเวลานี้น้องไม่ต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังพวกพี่ไปหมดก็ได้ ในเมื่อพี่ตัดสินใจที่จะอยู่กับน้องที่นี่ เรื่องอื่นพี่ก็จะจัดการให้เรียบร้อยเหมือนกัน”
“ไม่ค่ะ” เจียงสื้อสื้อส่ายหน้า “ถ้าฉันอยู่ที่นี่ต่อ พวกซูหานและคนอื่นๆจะต้องแบ่งเวลามาดูแลฉัน แล้วจะทุ่มเทเวลาเพื่อหาเฟิงเฉินทั้งหมดไม่ได้”
ความหมายก็คือ ถ้าเธออยู่ที่นี่ต่อไปก็เป็นภาระของทุกคน
“น้องแน่ใจแล้วเหรอ” หางยู่เชินเอ่ยถาม
เขาหวังว่าเธอจะคิดอย่างชัดเจนแล้ว ไม่ใช่แค่คิดชั่วขณะ
เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “อืม ฉันตัดสินใจดีแล้วค่ะ”
ฟางยู่เชินยกยิ้ม “งั้นดี พี่จะจองตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้เลย พวกเราจะกลับให้เร็วที่สุด”
“ได้ค่ะ”
หางยู่เชินติดต่อหาส้งหยาว แล้วให้เขาจองตั๋วเครื่องบินสองใบเพื่อกลับประเทศ
เจียงสื้อสื้อนั่งลงบนโซฟา แล้วก้มศีรษะ สองมือกุมเข้าหากันจนแน่น
หวังว่ากู้เนี่ยนกับเห้อซูหานจะหาจิ้นเฟิงเฉินเจอ
บางครั้งยิ่งคาดหวังมาก ความผิดหวังก็จะยิ่งมาก
ช่วงดึก กู้เนี่ยนกับเห้อซูหานก็กลับมา
เจียงสื้อสื้อรีบเดินเข้าไปหาพวกเขาทันที แล้วเอ่ยถามอย่างร้อนใจ“เป็นยังไงบ้าง หาเฟิงเฉินเจอไหม”
พอเห็นสีหน้าความคาดหวังของเธอ กู้เนี่ยนกับเห้อซูหานก็มองหน้ากัน ก่อนที่ทั้งสองจะก้มหน้าลง
“คุณหญิงครับ ขอโทษด้วย พวกเรายังหาคุณชายไม่พบครับ” กู้เนี่ยนตอบ
ไม่เจออย่างนั้นเหรอ
เจียงสื้อสื้อทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง