บทที่​1128 ร้องไห้​ขี้มูก​โป่งไม่ใช่​เด็กดี​

วันรุ่งขึ้น เจียงสื้อสื้อพาลูกทั้งสองคนไปเยี่ยมคุณท่านหางกับแม่ของเธอที่โรงพยาบาล​

นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเด็กน้อยทั้งสองคน พอได้เห็น ฟางเสว่มั่นก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ

เธอกอดเด็กทั้งสองไว้แน่น เหมือนกลัวว่าพวกเขาจะหายไป

พอเห็นแบบนี้ เจียงสื้อสื้อก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เป็นเพราะเรื่องของเธอ ทำให้​โอกาสที่มารดาของเธอกับเด็กทั้งสองได้เจอกันจึงน้อยลง

“คุณยายครับ สุขภาพของคุณยายดีขึ้นบ้างไหมครับ” เสี่ยวเป่าเหมือนผู้ใหญ่​ตัวน้อยเอ่ยถามอย่างห่วงใย

ฟางเสว่มั่นยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “อืม ยายอาการดีขึ้นมากแล้วจ้ะ”

เถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมองเธอ “แล้วเมื่อไหร่คุณยายจะกลับไปอยู่กับพวกเราที่บ้านได้คะ หนูกับพี่ชายคิดถึงคุณยายมากเลยค่ะ”

“รอคุณตา​ทวดของหนูตื่น ยายก็กลับไปได้แล้วจ้ะ” ฟางเสว่มั่นลูบหัวเธอด้วยความรักใคร่​เอ็นดู

“คุณ​ตาทวดจะตื่นเมื่อไหร่คะ” เถียนเถียนถามอีกครั้ง

“เร็ว ๆ นี้จ้ะ”

“เร็วๆ นี้เร็วแค่ไหนคะ”

“เร็วๆ นี้ก็คือ...” ฟางเสว่มั่นไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

เจียงสื้อสื้อเดินเข้ามา “เถียนเถียน ทำไมวันนี้ลูกมีคำถามเยอะขนาดนี้จ้ะ”

เถียนเถียนเม้มปาก รู้สึกน้อยใจ “หนู​แค่อยากให้คุณยายกลับบ้านเร็วๆค่ะ”

“หม่ามี๊​รู้จ้ะ แต่คุณ​ยายบอกแล้วนี่จ้ะ รอคุณ​ตาทวดตื่น ท่านถึงจะกลับบ้าน” เจียงสื้อสื้อพูด

“แต่คุณ​ตาทวดหลับไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังไม่ตื่นอีกล่ะคะ”

เด็กน้อยไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าคุณ​ตาทวดอยู่ในสภาพไหน จึงคิดว่าเขาแค่หลับไปเป็นเวลานานเท่านั้น

เจียงสื้อสื้อคุกเข่าลง มองเข้าไปในดวงตาที่กำลังสงสัยของลูกสาว แล้วถามด้วยรอยยิ้ม“ถ้าอย่างนั้นลูกไปปลุกคุณ​ตาทวดตื่น ดีไหมจ้ะ”

“หนู​ทำได้ไหมเหรอคพ” เถียนเถียนถามอย่างไร้เดียงสา แล้ว​กะพริบตาปริบๆ

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “ได้สิจ้ะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวเป่า “เสี่ยวเป่า ลูกเองก็มาด้วย ดีไหมจ้ะ”

เสี่ยวเป่าตอบรับอย่างเชื่อฟัง “ได้ครับ”

“งั้นหม่ามี๊​พาพวกลูกไปหาคุณ​ตาทวดกัน”

เธอลุกขึ้นยืน แล้วเดินจูงมือเด็กน้อยทั้งสองคนไว้คนละข้าง

ฟางเสว่มั่นขมวดคิ้ว “สื้อสื้อ เราทำแบบนี้ จะดีเหรอจ้ะ”

เจียงสื้อสื้อหันกลับมามองเธอ “คุณ​หมอบอกเองไม่ใช่​เหรอ​คะ​ ให้เราชวนคุณ​ตาคุยบ่อยๆ เพื่อกระตุ้นเส้นประสาทสมอง แบบนี้คุณ​ตาจะได้ตื่นเร็วๆ ไงคะ”

“คุณ​หมอพูดไว้แบบนี้ก็จริงจ้ะ แต่ว่า...”

ฟางเสว่มั่นกังวลว่าถ้าเด็กทั้งสองคนไม่รู้จักลิมิต​ มันจะได้ผลตรงกันข้าม​ แล้วจะเป็นการรบกวนท่านเข้า

เจียงสื้อสื้อมองความคิดของเธอออก จึงหัวเราะเบา ๆ “แม่คะ ไม่ต้องห่วงค่ะ เด็กสองคนนี้ฉลาดมาก ไม่เล่นพิเรนทร์​แน่ๆค่ะ”

ฟางเสว่มั่นนิ่งคิด มันก็ใช่ หลานของเธอทั้งสองคนมารยาทดีมาก เธอจึงยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นลูกพาหลานๆไปเถอะ”

เจียงสื้อสื้อพาเด็กน้อยทั้งสองคนไปที่ห้องผู้ป่วยของคุณตา

พอมองไปที่ชายชราที่นิ่งนอนบนเตียง เถียนเถียนก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงสื้อสื้อ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ “หม่ามี๊​คะ คุณ​ตาทวดนอนหลับสนิทมากเลยค่ะ เราจะปลุกท่านตื่นจริง ๆเหรอคะ”

เจียงสื้อสื้อก้มศีรษะลง แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย​ “ลูกไม่อยากให้คุณยายกลับบ้านเร็วๆแล้วเหรอจ้ะ”

“อยากค่ะ”เถียนเถียนพยักหน้า​เร็วๆ

เธอแกะมือเจียงสื้อสื้อออก แล้ววิ่งไปที่เตียงคนไข้ด้วยขาสั้นๆของเธอ ก่อนจะพูดที่ข้างหูชายชราด้วยน้ำเสียงน่ารัก​น่าชัง “คุณตาทวดขา พระอาทิตย์กำลังส่องถึงก้นแล้วค่ะ รีบตื่นได้แล้วค่ะ”

แต่ชายชรายังคงนอนนิ่ง

เถียนเถียนมุ่ยหน้า แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง

แต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหว

เธอเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจ ก่อนจะหันไปมองทางเจียงสื้อสื้อ“หม่ามี๊​คะ คุณ​ตาทวดเหมือนจะไม่ได้ยินค่ะ ท่านก็เลยไม่ยอมตื่น”

เจียงสื้อสื้อเดินไปลูบหัวเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณตาทวดแก่แล้ว หูของท่านก็เลยไม่ค่อย​ได้​ยิน ลูกลองเล่าเรื่องสนุก ๆ ที่เกิดขึ้นในโรงเรียนอนุบาลให้คุณตาทวดฟังสิจ้ะ บางทีท่านอาจจะตื่นขึ้นมาก็ได้ “