ตอนที่ 1129
บทที่1129 ความโลภมันไม่มีที่สิ้นสุด
October 22, 2026
คุณหมอก็มาตรวจร่างกายของคุณท่านฟาง เขาขมวดคิ้วอยู่สักพัก จากนั้นก็คลายออก หัวใจของเจียงสื้อสื้อตุ้มๆต๋อมๆ
“คุณหมอคะ เป็นยังไงบ้างคะ”
หลังจากตรวจเสร็จ เจียงสื้อสื้อก็รีบถามทันที
“คุณท่านอาการดีทุกอย่างนะครับ”
พอได้ยินคำตอบของหมอ เจียงสื้อสื้อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “งั้นก็ดีแล้วค่ะ”
พอเห็นท่าทางเธอดูตื่นตระหนกมาก หมอก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ที่จริงแล้วตอนนี้พวกคุณไม่ต้องกังวลนะครับ ร่างกายของคุณท่านฟื้นตัวได้ดีมาก แต่เขาแค่ยังไม่ฟื้นเท่านั้นเอง”
“แล้วเมื่อไหร่จะตื่นล่ะคะ” เจียงสื้อสื้อเอ่ยถาม
“ผมเคยบอกไปแล้ว คุยกับเขาให้มาก กระตุ้นเส้นประสาทสมองของเขา แล้วเขาควรจะตื่นเร็วๆ นี้”
เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “ฉันรู้ค่ะ แต่ตอนนี้คุณตาของฉันขยับนิ้ว หลั่งน้ำตา แต่ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย”
“เรื่องแบบนี้จะใจร้อนไม่ได้ครับ สมาชิกในครอบครัวจะต้องอดทน”
เจียงสื้อสื้อยิ้มแหย “พวกเราใจร้อนเกินไปจริงๆค่ะ คิดแต่อยากจะให้คุณฟื้นเร็วๆ”
คุณหมอหัวเราะ “ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณครับ แต่ยังคงต้องขอให้อดทนรออีกสักนิด”
“ได้ค่ะ”
หลังจากที่คุณหมอเดินออกไป เจียงสื้อสื้อก็ช่วยคุณท่านฟางห่มผ้าห่ม แล้วเอนตัวไปกระซิบที่ข้างหูของเขา“คุณตาคะ คุณตาต้องรีบตื่นเร็ว ๆ นะคะ เสี่ยวเป่ากับเถียนเถียนต่างก็คิดถึงคุณตามาก”
พอพูดจบ เธอก็มองคุณท่านฟางอยู่สักพัก ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ตอนที่เธอกำลังจะปิดประตู คุณท่านฟางที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมากะทันหัน แต่ก็ปิดลงอีกครั้งในวินาทีต่อมา มันเร็วจนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
……
ข่ายสื้อลินไปหาเบอร์เกน แต่กลับได้ยินว่าเขาไปเมืองจิ่นแล้ว
เมื่องจิ่นอย่างนั้นเหรอ
นั่นไม่ใช่เมืองที่เจียงสื้อสื้ออยู่หรอกเหรอ
หรือว่าคุณเบอร์เกน...
เธอไม่กล้าคิดต่อ เธอรีบขับรถไปหาฝู้จิงเหวินทันที
ฝู้จิงเหวินเปิดประตูออกมา ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอ “มีข่าวแล้วเหรอ”
“ไม่ ใช่…” ข่ายสื้อลินกำลังจะบอกกับเขา ว่าเบอร์เกนอาจจะไปหาเจียงสื้อสื้อแล้ว
แต่พอคำพูดนั้นมาถึงตรงริมฝีปากของเธอ เธอก็เกิดอาการลังเลใจ
ถ้าเธอบอกเขาเรื่องนี้ เขาคงทำใจปล่อยเจียงสื้อสื้อไปไม่ได้ และต้องคิดหาวิธีช่วยผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งแน่ๆ
ไม่ได้
เธอจะปล่อยให้เขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นอีกไม่ได้แล้ว
“ใช่นี่คืออะไร”
พูดแค่ครึ่งเดียวแล้วไม่พูดต่อ ทำให้ฝู้จิงเหวินอดที่จะถามต่อไม่ได้
ข่ายสื้อลินเลิกคิ้ว แล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากจะบอกว่าคุณเบอร์เกนเดินทางไปทำธุรกิจ ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในอิตาลี”
“เดินทางไปทำธุระเหรอ” ฝู้จิงเหวินขมวดคิ้วแน่น “ทำไมถึงบังเอิญเดินทางไปทำธุรกิจช่วงนี้ด้วย”
“ฉันไม่ใช่เลขาหรือผู้ช่วยของเขา ตารางงานของเขาฉันไม่รู้เลยสักนิด”
เบอร์เกนไม่ได้อยู่ในอิตาลี แล้วข้อมูลเที่ยวบินที่เขาต้องการจะทำยังไงดี
เขาคิดอยู่สักพัก ก่อนจะถามออกมา “มีวิธีอื่นอีกไหมที่จะหาข้อมูลเที่ยวบินของซ่างกวนหยวน”
“เรื่องนี้...” ข่ายสื้อลินนิ่งคิดสักพัก ก่อนจะพูดตอบ “ฉันจะหาวิธีเอง”
ฝู้จิงเหวินพยักหน้า “ตกลง งั้นรบกวนคุณด้วย”
ข่ายสื้อลินยิ้มบาง “ฉันไม่ได้รบกวนอะไร แต่หวังว่าคุณจะจำสิ่งที่คุณสัญญากับฉันไว้ได้”
“ไม่ต้องห่วง ผมจำได้อยู่แล้ว”
หลังจากได้รับคำตอบที่มั่นใจ ข่ายสื้อลินก็จากไปอย่างพึงพอใจ
ทางฝั่งเขายังไม่สามารถได้ข้อมูลประวัติเที่ยวบินของซ่างกวนหยวนชั่วคราว ฝู้จิงเหวินจึงโทรหาเห้อซูหาน แล้วบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้
“ขอโทษด้วย ที่ช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้”
พอได้ยินคำขอโทษของเขา เห้อซูหานก็รีบพูดออกมา “คุณฝู้คะ คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก เป็นพวกเราที่รบกวนคุณมากกว่า”
จะพูดให้ชัดก็คือ ตั้งแต่แรก เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก