บทที่ 1253 ไปหาเฟิงเฉินยังไง?

หลังจากที่เย่เฉินหยุนกลับไป เหลียงซินเวยก็ได้เดินเข้าไปในห้องของอานอาน

เธอก็แค่อยากจะดูว่าอานอานได้ห่มผ้าห่มไว้ดีหรือยัง คิดไม่ถึงว่าอานอานยังไม่นอน

ได้ยินเสียงเปิดประตู อานอานก็ได้ลุกขึ้นมาจากเตียง

"เราทำไมยังไม่นอนคะ?"

เหลียงซินเวยก็ได้รีบเดินมา

"แม่ครับ แม่กับคุณลุงฟางคบหากันเหรอครับ?" อานอานได้มีท่าทางผู้ใหญ่ตัวน้อยแบบนั้น

เหลียงซินเวยอึ้งไป จากนั้นก็ได้รีบตั้งตัว แกล้งทำเป็นพูดอย่างไม่พอใจว่า "เป็นเด็กเป็นเล็กถามเรื่องนี้ทำไม? รีบเข้าหน่อยเถอะ"

อานอานมองเธอเงียบๆ สักพัก ก็ได้นอนลงอย่างว่าง่าย

"ต่อไปไม่ต้องนอนดึกขนาดนี้นะคะ รู้หรือยัง?" เหลียงซินเวยลากผ้าห่มมาห่มดีๆ

อานอานก็ได้พูด "อืม" เบาๆ

เธอปิดไฟ เหลือไฟดวงหนึ่งสว่างอยู่

ตอนที่หันตัวเดินออกไปนั้น ข้างหลังอยู่ๆ ก็ได้มีเสียงเล็กๆ ดังขึ้น

"แม่ครับ ผมชอบคุณลุงฟาง ผมเต็มใจให้เขามาเป็นคุณพ่อของผม"

เหลียงซินเวยอึ้ง หันไปมอง ก็เห็นแค่อานอานลากผ้าห่มมาปิดหัวไว้

อายแล้ว

แล้วก็เป็นเด็กดีจนเธอปวดใจ

"ค่ะ แม่รู้แล้ว"

พูดจบ เหลียงซินเวยเดินออกไป ก็ได้ปิดประตูเบาๆ

เธอก็ได้เดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น เอาโทรศัพท์ออกมา เปิดไปยังบันทึกสายโทรเข้าออก มองเบอร์ของฟางยู่เชิน ลังเลว่าจะโทรไปหาเขาดีไหม

ถามว่าเขาไปถึงบ้านหรือยัง?

ตอนที่เธอลังเลไม่ตกนั้น อยู่ๆ โทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้น ทำเอาเธอตกใจไปหมด

เป็นฟางยู่เชิน

เธอก็ได้รีบรับสาย "ฮะโหลค่ะ"

"ยังไม่นอน?"

เสียงที่ต่ำของฟางยู่เชินก็ได้ดังในหู ก็เหมือนกับก้อนหินก้อนเล็กๆ ที่ตกอยู่ในบ่อของหัวใจ ทำให้มีระลอกคลื่นตื้นๆ

เหลียงซินเวยก็ได้ออกแรงจับโทรศัพท์อย่างไม่รู้ตัว ตอบออกไปเสียงเบาว่า "เตรียมที่จะนอนแล้วค่ะ"

"ต่อไปไม่กี่วันนี้ฉันอาจจะยุ่งหน่อย อาจจะไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" เหลียงซินเวยก็หวังว่าเขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน แต่ก็เข้าใจดีว่าตัวเองจะเอาแต่ใจมากไม่ได้

ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นถึงประธานบริษัท มีภาระและหน้าที่ของเขา

"รอฉันยุ่งเสร็จแล้ว ถึงเวลาก็ลาพัก พาเธอกับอานอานออกไปเที่ยว"

"ดีค่ะ" เหลียงซินเวยก็ได้เริ่มรอคอยขึ้นมา

ทั้งสองก็ได้คุยไปอีกไม่กี่คำ ถึงได้วางสายไปอย่างทำใจไม่ได้

ฟางยู่เชินเดินไปที่ระเบียง มองไปยังแสงไฟเล็กๆ ด้านล่าง สายได้หรี่เล็กน้อย

พรุ่งนี้เขาจะนัดซ่างกวนหยวนออกมา หวังว่าทางสื้อสื้อนั้นจะราบรื่น

......

วันต่อมา เจียงสื้อสื้อก็ได้รับข้อความจากฟางยู่เชิน

——วันนั้นฉันจะนัดซ่างกวนหยวนออกมา ที่เหลือก็พึ่งตัวเธอเองแล้ว

ดูเสร็จ เธอก็ได้ลบข้อความไป แล้วก็กำโทรศัพท์ไว้ในมือแน่น

วันนี้ต้องเจอกับเฟิงเฉินให้ได้

ใกล้พักเที่ยง ซ่างกวนหยวนก็ได้รับสายจากฟางยู่เชิน

อีกฝ่ายบอกว่าอยากจะเลี้ยงข้าวเธอ มีเรื่องจะคุยกับเธอ

เธอก็ได้ปฏิเสธไปเลยทันที

"หยวนหยวน เพราะเรื่องของน้องสาวฉันและน้องเขยฉัน พวกเราจะมาเป็นศัตรูกันเหรอ ฉันก็แค่อยากที่จะเลี้ยงข้าวเธอเฉยๆ เห็นแก่ว่าฉันเคยชอบเธอมาก่อน ให้หน้ากันหน่อยเถอะ"

ซ่างกวนหยวนคิดถึงเรื่องที่ตอนนี้ทั้งสองตระกูลได้ยุติการร่วมงานไป ถ้าเกิดไปทานข้าวเป็นเพื่อนเขา สามารถที่จะเริ่มร่วมงานใหม่ได้ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้

เพราะงั้น เธอก็ได้ตกลง

ก่อนออกบ้าน เธอก็ได้สั่งจิ้นเฟิงเฉินว่า นอกจากกินมื้อเที่ยงแล้ว เวลาอื่นก็ให้อยู่บนชั้นสองตลอด ไม่ต้องออกมาเดินเล่นไปมั่ว

จิ้นเฟิงเฉินเข้าใจความหมายของเธอดี ถึงแม้ว่ารู้สึกไม่เหมาะ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

"เธอวางใจเถอะ"

ซ่างกวนหยวนก็ได้รู้สึกผิดอย่างช่วยไม่ได้ "อีกไม่กี่วันฉันพานายออกไปเดินเล่น เลี่ยงที่จะไม่ให้นายเบื่อจนเกินไป"

"ได้"