บทที่ 1254 ก็เหมือนว่าเฟิงเฉินของเธอกลับมาแล้ว

พอเดินไปถึงระเบียง ก็เห็นซูหยุนที่เขย่งเท้าโบกมือให้เขาอยู่ชั้นล่าง

จิ้นเฟิงเฉินหัวเราะเลย ขนาดสายตาก็ได้อ่อนโยนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เงยหน้ามองจิ้นเฟิงเฉินที่อยู่บนระเบียง ทั้งใจของเจียงสื้อสื้อก็เหมือนว่ามีคนได้เกามันอยู่ ทรมาน ร้อนใจมากๆ

จะทำยังไงถึงสามารถให้เฟิงเฉินลงมา?

สายตาก็ได้มองเห็นท่อที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่ตั้งใจ ตาก็ได้เป็นประกาย เธอก็ได้รีบวิ่งไป ใช้มือตบๆ ดูว่าแข็งแรงไหม

จากนั้นมือทั้งสองก็ได้เกาะไปบนนั้น หมายที่จะปีนขึ้นไป

เห็นแบบนั้น จิ้นเฟิงเฉินก็ได้ตกใจเลยทันที ก็ได้รีบห้ามเธอ "เธออย่าทำอะไรมั่วๆ นะ ไม่ปลอดภัย!"

เสียงที่คุ้นเคย น้ำเสียงที่คุ้นเคย

ก็เหมือนว่าเฟิงเฉินของเธอกลับมาแล้ว

ตาของเจียงสื้อสื้อก็ได้แดงขึ้น เธอก็ได้เงยหน้า บังคับให้น้ำตากลับเข้าไป ถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แล้วก็ได้มองท่าทางที่ร้อนใจเป็นห่วงของเขา

ริมฝีปากของเธอก็ได้ยิ้ม ตะโกนถามว่า "คุณชายเฟิงเฉิน สนใจที่จะฟังฉันเล่านิทานไหมคะ?"

จิ้นเฟิงเฉินมองเธอเงียบๆ

ภายใต้แสงแดด นัยน์ตาของเธอก็ได้เป็นประกายเป็นพิเศษ

......

จิ้นเฟิงเฉินก็ได้อาศัยตอนที่พ่อบ้านกับคนอื่นๆ ไม่สนใจ แอบไปที่สวนหลังบ้าน

เจียงสื้อสื้อก็ได้รออยู่ที่นั่น เห็นเขามา ก็ได้ถามเสียงเบา "ถูกเห็นเข้าไหมคะ?"

"ไม่"

ใจที่ได้บีบแน่นของเจียงสื้อสื้อก็ถือว่าวางลงสักที เธอก็ได้ชี้ไปที่บ้านดอกไม้ข้างๆ พูด "พวกเราเข้าไปข้างในเถอะค่ะ"

จิ้นเฟิงเฉินก็ได้เดินตามหลังเธอเข้าไปในบ้านดอกไม้ ทั้งสองไปที่มุมห้อง นั่งลงกับพื้น อาศัยกระถางดอกไม้มาบดบังร่างกาย

คนที่คิดถึงมาตลอด ตอนนี้ได้อยู่ข้างตนแล้ว เจียงสื้อสื้อก็ได้ตื่นเต้นจนนิ้วได้สั่นเล็กน้อย

เธอก็ได้กำมือ "คุณชายเฟิงเฉิน ร่างกายของคุณไม่เป็นไรนะคะ?"

เธอได้ยินเรื่องเขาได้ปวดหัวเมื่อวาน ในใจก็ได้เป็นห่วงอยู่ตลอด แต่กลับต้องรอถึงตอนนี้ถึงมีโอกาสมาถามเขาด้วยตัวเอง

"ฉันไม่เป็นไร" มุมปากของจิ้นเฟิงเฉินก็ได้มีรอบยิ้มบางๆ

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า "ไม่เป็นไรก็ดีค่ะ"

จิ้นเฟิงเฉินมองไปรอบๆ ถาม "ตอนนี้เธออยู่ดูแลดอกไม้พวกนี้ที่นี่เหรอ?"

"ใช่ค่ะ" เจียงสื้อสื้อก็ได้พูดเยาะเย้ยตัวเอง "ตอนนี้ฉันคู่ควรกับชื่อ ‘ทัมเบลิน่า’ แล้วค่ะ"

จิ้นเฟิงเฉินก็ได้มองเธออย่างพิจารณาสักพัก สุดท้ายสายตาก็ได้หยุดที่ใบหน้าเล็กๆ ของเธอ

มีเวทมนตร์บางอย่างที่ทำให้คนย้ายสายตาไม่ได้

เขาก็ได้หัวเราะออกมา "อืม เหมือนทัมเบลิน่ามากๆ"

"คุณอยากฟังฉันเล่านิทานไหมคะ?" เจียงสื้อสื้อถาม

"ที่ฉันลงมาก็เพื่อที่จะฟังนิทานของเธอไม่ใช่เหรอ?" จิ้นเฟิงเฉินก็ได้เลิกคิ้ว

"ก็ดีค่ะ งั้นฉันเล่านิทานของฉัน"

......

เวลาเดียวกัน ฟางยู่เชินกับซ่างกวนหยวนนัดเจอกันที่ร้านอาหาร

พอทั้งสองเจอหน้ากัน ฟางยู่เชินก็ได้ยิ้มแล้วพูดหยอกว่า "โชคดีที่เธอยอมออกมาเจอหน้าฉัน ไม่อย่างนั้นฉันต้องไปที่บ้านของเธอด้วยตัวเองแล้ว"

"นายมาหาฉันมีธุระอะไร?" ซ่างกวนหยวนก็ได้นั่งอยู่ตรงข้างเขา ก็ได้เข้าประเด็นทันที ไม่พูดอะไรไร้สาระเลย

ฟางยู่เชินหัวเราะ "ทานข้าวก่อน ค่อยคุยทีหลัง"

ซ่างกวนหยวนก็ได้หรี่ตา ก็ได้พูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างเล็กน้อย "ฟางยู่เชิน ฉันคงไม่มีเวลาที่จะมาคุยเล่นกับนายมากขนาดนั้น มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ"

ฟางยู่เชินมองเธอสักพัก ก็ได้ค่อยๆ เปิดปากพูดว่า "ถ้าเกิดฉันอยากจะมาคุยเรื่องน้องเขยฉันกับเธอ......

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็ได้เห็นซ่างกวนหยวนลุกขึ้นมาทันที พูดออกมาอย่างเย็นชาว่า "ยกโทษให้ฉันที่อยู่คุยไม่ได้!"

เธอหันหลังแล้วจะเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อน" ฟางยู่เชินก็ได้รีบคว้ามือของเธอ

ซ่างกวนหยวนออกแรงสะบัด หันหน้า สายตาที่เย็นชาได้กดดันเขา "วันนี้ฉันไม่ควรที่จะมาเจอหน้านาย"