บทที่ 1369 ต้องไม่ให้เธอเข้าคุก

ตอนที่เจียงสื้อสื้อได้รับข่าวนั้น เธอก็รีบตามไปทันที

ตอนที่เธอไปถึง รถพยาบาลก็มาถึงพอดี

"แม่" เจียงสื้อสื้อพุ่งเข้าไป เห็นว่าแม่ของตัวเองนอนอยู่บนเตียงเข็น ตาสองข้างปิดสนิท ใบหน้าที่ซีดเซียวแทบไม่มีสีเลือด ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะว่าหน้าอกยังขยับเขยื้อนอยู่ คนอื่นคงจะคิดว่าเธอไม่มีลมหายใจเราจริงๆ

"เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของฉันกันแน่?"เจียงสื้อสื้อเงยหน้ามองจิ้นเฟิงเฉิน

"หมดสติไป ส่วนอาการอย่างละเอียดต้องให้หมอตรวจเช็คร่างกายก่อนถึงจะรู้แน่ชัด"

จิ้นเฟิงเฉินเดินเข้ามาแล้วก็โอบไหล่เธอไว้ พร้อมกับปลอบใจด้วยเสียงที่อ่อนโยน "ไม่ต้องเป็นห่วงนะ แม่จะต้องไม่เป็นอะไร"

เพราะเห็นว่าแม่ถูกเข็นขึ้นไปบนรถพยาบาล เจียงสื้อสื้อก็รีบตามขึ้นไปในทันที เธอนั่งอยู่ด้านข้าง แล้วก็บีบมือแม่เอาไว้แน่น "แม่ แม่ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ......"

มีคลื่นหมอกเต็มดวงตาของเธอ น้ำตาไหลนองเต็มหน้า ในใจเธอเต็มไปด้วยความโทษตัวเอง

ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะว่าเธอ แม่ก็จะไม่โดนยัยผู้หญิงบ้าอย่างซ่างกวนหยวนจับตัวมา และก็คงจะไม่หมดสติไป

เพราะคิดแบบนี้ สีหน้าของเธอก็ดูมืดมนลง

ซ่างกวนหยวนอยากจะพุ่งเป้าหมายมาที่เธอ เธอก็ไม่สนใจ

แต่ว่าเธอกลับลงมือกับคนข้างตัวของเธอ ช่วงนี้เธอไม่มีทางปล่อยไปแน่

......

พอเห็นรถพยาบาลขับไปไกลแล้ว จิ้นเฟิงเฉินก็หันไปพูดกับอิ้งเทียน "เฝ้าสถานที่นี้ไว้ให้ดี ทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปเด็ดขาด"

อิ้งเทียนพยักหน้าด้วยความเคารพ "ครับ"

หลังจากสั่งเสร็จ จิ้นเฟิงเฉินก็ขึ้นรถแล้วออกไปจากตรงนั้น

อิ้งเทียนให้คนกั้นเชือกรอบบ้าน ทีมรื้อถอนเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้ามา แล้วก็เอ่ยปากถาม "นี่พวกคุณทำอะไรกัน?"

"มีคนถูกขังไว้ที่ห้องใต้ดิน พวกเราเพิ่งช่วยออกมาได้" อิ้งเทียนตอบเรียบง่าย

"ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินอย่างนั้นเหรอ? " ทีมรื้อถอนหลายคนมีสีหน้าตกใจ

อิ้งเทียนตอบว่า "อืม" แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

คนงาน 2-3 คนก็พูดคุยกัน

"พระเจ้า ถ้าเกิดว่าเรารื้อถอนบ้านหลังนี้เมื่อวานนี้ คนคนนั้นก็จะถูกฝังทั้งเป็นเลยใช่ไหม?"

"โชคดีที่เมื่อวานพวกเราไปรื้อถอนบ้านหลังอื่น ไม่อย่างนั้นเราแย่แน่"

......

คนพวกนั้นดูหวาดกลัว

อิ้งเทียนได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองพวกเขา "ผมเห็นว่ารอบๆ นี้บ้านหลังอื่นถูกทำลายไปแล้ว แล้วทำไมบ้านหลังนี้ถึงยังอยู่ดีล่ะครับ?"

เมื่อเขามาถึงสถานที่รื้อถอนนี้ เขาพบว่าแม้บ้านจะไม่ได้รื้อถอนจนหมด แต่หน้าต่างและประตูแทบทุกบานก็ถูกรื้อถอน

แต่ว่ามีเพียงหลังเดียวที่ยังอยู่ครบ

"เดิมทีพวกเราก็อยากจะรื้อถอน แต่ว่าผู้จัดการเคยบอกว่าบ้านหลังนี้อย่าเพิ่งไปแตะมัน ดังนั้นพวกเราก็เลยปล่อยไว้"

อิ้งเทียนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง แล้วก็ถามว่า "ผู้จัดการของพวกคุณอยู่ที่ไหน?"

"อยู่ตรงนั้นครับ"

คนงานชี้ไปยังบ้านสำเร็จรูปที่อยู่ไม่ไกล

"ขอบคุณครับ"

อิ้งเทียนเอ่ยขอบคุณ แล้วก็เดินเข้าไปที่บ้านสำเร็จรูปหลังนั้น

......

ฟางเสว่มั่นถูกส่งตัวเข้าไปที่ห้องฉุกเฉิน เจียงสื้อสื้อก็ทำได้เพียงนั่งรออยู่ด้านนอก

เธอเดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าประตู มือทั้งสองกำแน่นด้วยความอึดอัด รู้สึกหมดหนทางจนถึงที่สุด

"คุณผู้หญิง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คนในครอบครัวของคุณจะต้องไม่เป็นอะไร" สาวแก่ที่อยู่ด้านข้างเห็นสถานการณ์ ก็อดไม่ได้ที่จะปลอบใจเธอ

เจียงสื้อสื้อพยักหน้าให้กับเธอ "ขอบคุณนะคะ"

ผ่านไป 20 นาทีแล้ว ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก แล้วหมอก็เดินออกมา

"คุณหมอ แม่ฉันเป็นยังไงบ้างคะ?"เจียงสื้อสื้อรีบเข้าไปในทันที

หมอถอดหน้ากากออกและพูดว่า "แม่ของคุณหมดสติไปเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ บนร่างกายมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย ส่วนอย่างอื่นก็โอเคอยู่ครับ"

พอได้ยินดังนั้น หัวใจของเจียงสื้อสื้อก็คลายกังวลลงในทันที "ฉันเข้าไปเยี่ยมแม่ได้ไหมคะ?"