บทที่​ 1429 ไร้มโนธรรม

ตระกูลหยางช่วยเหลือ​งานสังคม​มาโดยตลอด ดังนั้นประชาชนจึงมีความพอใจสูงเกี่ยวกับตระกูลหยาง

เห้อซูหานรู้สึกประหลาดใจมากตอนที่ได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบตระกูลหยาง เพราะในสายตา​ของเธอแล้ว ตระกูลหยางไม่มีอะไรต้องสอบสวนเลย เพราะดูไม่มีความลับอะไรเลย

แต่หลังจากขุดลึกลงไป เธอก็ได้ค้นพบความลับที่น่าทึ่งมาก

ความลับที่สวนทางกับภาพลักษณ์ที่ดีของตระกูลหยางมานานหลายปี!

เห้อซูหานรายงานความลับนี้กับจิ้นเฟิงเฉินอย่างไม่รอช้า

"คุณ​ชายคะ ประธานหยางหยางซงในปีนี้ เขาได้บริจาคเงินให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง เดิมทีควรจะเป็นเรื่องที่ดี แต่หลังจากฉันตรวจสอบ พบว่าที่จริงแล้ว ที่จริง​แล้ว​เขา…"

เห้อซูหานกำหมัดของตัวเองแน่น พูดไม่ออก

"เกิดอะไรขึ้น?" จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้ว แล้ว​ตระหนักได้ว่าเรื่องราวอาจจะรุนแรง​มาก​

เห้อซูหานสูดหายใจเข้าลึก "ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาทำร้ายร่างกาย​เด็กผู้หญิงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าค่ะ"

จิ้นเฟิงเฉินที่สีหน้า​เรียบนิ่งไม่เคยเปลี่ยนราวกับภูเขาใหญ่ พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที

ภายในห้องตกอยู่ใน​ความ​เงียบ​

หลังจากผ่านไปสักพัก​ จิ้นเฟิงเฉินก็พูดว่า "การตรวจสอบมั่นใจว่าเป็นความจริงแล้วใช่ไหม​"

"ใช่ค่ะ" เห้อซูหานนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ "เด็กผู้หญิงพวกนั้นถูกทำร้ายตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถ้าพวกเธอไม่ทำตามความปรารถนาของหยางซง พวกเธอก็จะถูกเฆี่ยนตี ร่างกายของเด็กทุกคนเต็มไปด้วยบาดแผล​"

พอพูดอย่างนั้น ดวงตาของเห้อซูหานก็อดที่จะโมโหไม่ได้ ถ้าเธอไม่ได้เห็นด้วยตาของเธอเอง เธอก็คิดไม่ออกเลยว่าเด็กผู้หญิงเหล่านั้น​ต้องอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน

เดิมทีพวกเธอก็ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง คิดว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสามารถเป็นที่ให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ใครจะไปรู้ว่าพวกเธอจะมาเจอกับคนเลวที่จิตใจโหดร้าย​อำมหิตไร้มโนธรรม​แบบนี้

เห้อซูหานโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ พอเขาคิดถึงเรื่องนี้ "คุณ​ชายคะ ไม่ว่าเราจะมีเจตนาอะไรในตอนแรก แต่เราต้องช่วยเด็กผู้หญิงเหล่านั้นออกมาให้ได้เลยนะคะ"

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า "อืม"

"งั้นเดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้ให้ต่ะ"

หลังจากพูดจบ เห้อซูหานก็หันหลังแล้วรีบเดินออกไป

จิ้นเฟิงเฉินหันไปมองท้องฟ้าสีเทานอกหน้าต่างด้วยสีหน้า​เคร่งขรึม​

ครั้งนี้เขาไม่เพียงแต่จัดการตระกูลหยางได้เท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือคืนความยุติธรรมให้กับพวกเด็กๆ ด้วย

......

เห้อซูหานออกจากบริษัท แล้วเดินทางไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

พอเธอพบผู้ดูแล เธอก็ถามว่า "ประธานหยางมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ่อยแค่ไหนคะ?"

"เขาจะมาเดือนละหลายครั้งค่ะ ส่วนใหญ่​จะ​มาดูพวกเด็กๆ " ผู้ดูแลตอบ เขาหลบสายตาไม่กล้าสบตาเห้อซูหาน

"มาเดือนละหลายครั้งเหรอคะ" เห้อซูหานขมวดคิ้ว หมายความว่าเด็กผู้หญิงเหล่านั้นจะถูกทำร้ายหลายครั้งต่อเดือนอย่างนั้นเหรอ

"ขอโทษนะคะ คุณจะถามเรื่องนี้ไปทำไมคะ" ผู้ดูแลถามด้วยความสงสัย

เห้อซูหานจ้องที่เธอสักพัก​ แล้วพูดว่า "ฉันเห็นว่าเด็กผู้หญิงในบ้านบนตัวเต็มไปด้วยบาดแผล​ ฉันถามพวกเธอ หนึ่งในนั้นบอกว่าถูกประธานหยางตี และประธานหยางมักขอให้พวกเธอทำอะไรที่พวกเธอไม่อยากทำ"

"ไม่ทราบว่าคุณ​รู้เรื่องพวกนี้หรือเปล่าคะ"

ผู้ดูแล​หน้าซีด "ฉัน ฉัน..."

"คุณ​ผู้ดูแล​คะ คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว​ แต่เลือกที่จะปิดบังหรือปกป้องประธานหยาง มโนธรรมของคุณยังเหลือ​อยู่​อีกไหมคะ?"

ผู้ดูแล​สูดหายใจเข้าลึก แล้วหัวเราะกับตัวเอง "ฉันรู้​แล้ว​ทำอะไรได้คะ ฉันหยุดเขาไม่ได้ ถึงฉันอยากช่วยพวกเธอ แต่ฉันก็ไม่มีกำลังมากพอ!"

ขณะที่เธอพูด ผู้ดูแล​ก็พับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลม่วงช้ำบนร่างกาย​

เห้อซูหานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นี่คุณ​..."

ผู้ดูแล​ยิ้มอย่างขมขื่น "บาดแผลทั้งหมดนี้เป็นฝีมือประธานหยาง ทุกครั้งที่เขามา ฉันจะให้เด็กๆ ไปซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ให้​ออกมา"

"เขามาถึงแล้วไม่เจอเด็กๆ เขาโกรธมาก เขารู้ว่าฉันให้เด็กๆ ไปซ่อนตัว เขาจึงทุบตีฉัน ทำร้ายฉัน และขู่ว่าจะฆ่าฉันด้วย"

พอนึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เจอมา ขอบตา​ของผู้ดูแลผู้ดูแลแดงก่ำ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย

เดิมทีเห้อซูหานคิดว่าเป็นผู้ดูแล​ที่เพิกเฉยต่อการกระทำของหยางซง แต่เธอคิดไม่ถึงว่าความจริงจะเป็นแบบนี้