บทที่ ​1430 หลังจากผ่านความมืดมน

ซ่างกวนเชียนครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วพูดสั่ง "รีบหยุดงานกับตระกูลหยางทันที"

ถ้าหากหยุดความสัมพันธ์กับตระกูลหยางไม่ทัน ซ่างกวนกรุ๊ปคงจะได้รับผลกระทบด้วยแน่นอน

แต่ว่า การสูญเสียตระกูล​กู้และตระกูลหยางไปพร้อมๆ กัน ก็เหมือนหักแขนซ้ายขวาของเขาไป กำลังของเขาก็ลดลงเหมือนกัน​

ตอนที่​ซ่างกวนกรุ๊ป​ประกาศหยุดความร่วมมือกับตระกูลหยาง จิ้นเฟิงเหรารู้ข่าว จึงรีบบอกจิ้นเฟิงเฉินอย่างรวดเร็ว

"พี่ครับ หยุดความร่วมมือแล้ว​ครับ​"

ถึงแม้จิ้นเฟิงเหราไม่ได้พูดชื่อ แต่จิ้นเฟิงเฉินก็รู้ว่าเขากำลังพูดถึงใคร

อย่างที่คาดไว้เลย

จิ้นเฟิงเฉินไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย สีหน้า​ของ​เขาไม่จำเป็นต้องแสดงอะไร

"พี่ครับ ตอนนี้ซ่างกวนกรุ๊ปกับคริสมินเสียความร่วมมือ​ไปสองบริษัท ช่างสะใจจริงๆ เลย!"

จิ้นเฟิงเหรารู้สึกว่าความเครียดของเขาผ่อนคลายลงไปทันทีเลย

ถ้าไม่มีบริษัททั้งสอง ซ่างกวนเชียนและบริษัทอื่นๆ คงจะไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่นตอนนี้

จิ้นเฟิงเหราเห็นพี่ชายของตัวเองหน้าเคร่งเครียด​ เขาก็หุบยิ้ม แล้วถามด้วยความเป็นห่วง "พี่ครับ มีอะไรหรือเปล่า​ครับ​?"

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบมองเขา "ฉันกำลังคิดว่าจะช่วยเด็กเหล่านั้นได้ยังไง​"

พอพูดถึงเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หัวใจของจิ้นเฟิงเหราก็เคร่งเครียด​เช่นกัน

"ถ้าเราไม่ได้ส่งคนไปตรวจสอบ​ตระกูลหยาง ฉันกลัวว่าเรื่องนี้จะไม่ถูกเปิดเผยออกมา"

"ผู้ประกอบการการกุศลอะไรกัน?" จิ้นเฟิงเหรากระซิบอย่างโมโห​ "มันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน ไร้ความเป็นคน!"

ถ้าเรื่องพวกนี้ไม่ถูกเปิดเผยออกมา เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าเด็กสาวเหล่านั้นจะต้องอับอายขายหน้าแค่ไหน

จิ้นเฟิงเฉินครุ่นคิดสักพัก​ "...ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสภาพจิตใจของเด็กๆ หลายปีมานี้พวกเธออยู่ภายใต้เงามืดของหยางซง มาตลอด​ พวกเธอต้องกลัวมาก และคงไม่กล้าคุยกับคนภายนอกแน่ๆ "

"งั้นจะทำยังไง​ดีครับ" จิ้นเฟิงเหราเอ่ยถาม

"ให้มู่ป๋ายและคนอื่นๆ เข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อทำการรักษาทางจิตวิทยาแบบตัวต่อตัว"

จิ้นเฟิงเหราพยักหน้าเห็นด้วย "แบบนี้ก็ดีครับ ขอแค่เด็กๆ มีสุขภาพจิตที่ดี พวกเธอก็จะเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง​"

หลังจากนั้นจิ้นเฟิงเฉินก็ติดต่อเซิ่นมู่ป๋ายและบอกสถานการณ์ให้เขาได้รู้

เซิ่นมู่ป๋ายตอบรับโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่นาน ทีมจิตเวชก็เดินทางไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วเริ่มรักษาเด็กๆ ที่ได้รับบาดเจ็บทางจิตใจ

เหตุการณ์นี้ไม่ได้ถูกเปิดเผย แต่ถูกจิ้นเฟิงเฉินปกปิดไว้

เขาไม่อยากให้เป็นข่าวแพร่ออกไป เพราะจะเป็นการทำร้ายเด็กๆ เป็นครั้งที่สอง

......

หลังจากที่เจียงสื้อสื้อเห็นข่าวเกี่ยวกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจากอินเทอร์เน็ต เธอก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ

เธอเคยได้เจอกับหยางซงครั้งหนึ่ง เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ดูอ่อนโยนและใจดีมาก แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าหัวใจของเขาจะสกปรกมากจนปฏิบัติต่อเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแบบนี้...

พอคิดถึงเรื่องที่เขาทำลงไป เจียงสื้อสื้อก็รู้สึกอยากจะอ้วก

ปัก​!

เธอปิดแล็ปท็อป แล้ว​ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน

พอผ่านห้องของเสี่ยวเป่า เธอก็เปิดประตูแล้วยื่นหน้าเข้าไปมอง

เสี่ยวเป่ากำลังนั่งทำการบ้าน ดูท่าทางจริงจังมาก

เจียงสื้อสื้อไม่อยากรบกวนเขา ดังนั้นเธอจึงปิดประตูกลับเบาๆ

พอเธอเดินลงมาข้างล่าง จิ้นเฟิงเฉินกับจิ้นเฟิงเหราก็กลับมาพอดี

"พี่สะใภ้" จิ้นเฟิงเหราทักทาย

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า "กลับมาแล้วเหรอคะ"

"อืม" จิ้นเฟิงเหราเหลือบมองจิ้นเฟิงเฉินแล้วเลิกคิ้วขึ้น "ผมไม่อยู่​เป็นก้างขวางคอแล้วดีกว่า ขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ"

พอพูดเสร็จเขาก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที

เจียงสื้อสื้อหัวเราะอย่างอ่อนใจ "เฟิงเหรา กลายเป็นพ่อคนแล้ว ทำไมเขายังดูเหมือนเด็กๆ อยู่เลยนะ?"