บทที่ 257 หลับตา

บทที่ 257 หลับตา

จากนั้นจิ้นเฟิงเฉินก็ผลักประตูเข้ามา

"เตรียมน้ำเสร็จแล้วนะ มาอาบน้ำได้เลย"

เจียงสื้อสื้อตะลึงจากนั้นก็พยักหน้า "อื้ม"

"เสี่ยวเป่าหลับแล้วหรอ?"

จิ้นเฟิงเฉินเดินไปใกล้ๆเจียงสื้อสื้อแล้วถามขึ้น

เมื่อพูดถึงเสี่ยวเป่าสายตาของเจียงสื้อสื้อก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

เธอพยักหน้า "เพิ่งหลับไป"

อาจเป็นเพราะการปรากฏตัวของเสี่ยวเป่าช่วยเติมเต็มความรักของแม่ที่ขาดหายไปของเจียงสื้อสื้อ

ทุกครั้งที่พูดถึงเสี่ยวเป่า ริมฝีปากของเจียงสื้อสื้อมักจะยกขึ้นเล็กน้อย

"วันนี้เชื่อฟังมาก ไม่งอแงเลยสักนิด"

"ขอบคุณนะ"

จู่ๆจิ้นเฟิงเฉินก็พูดกับเจียงสื้อสื้อขึ้นมา

เจียงสื้อสื้อตกตะลึงไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ

"ดูนายพูดเข้า" เจียงสื้อสื้อรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ "นายบอกเองไม่ใช่เหรอ......ว่าตอนนี้เสี่ยวเป่าก็เป็นลูกของฉัน! จะขอบคุณทำไมกัน......"

เสียงประโยคหลังของเจียงสื้อสื้อเบาลงเรื่อยๆ เสียงเธออู้อี้เล็กน้อยฟังดูไม่ชัดนัก

แต่จิ้นเฟิงเฉินก็ได้ยินอย่างชัดเจน แววตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"อื้ม รีบไปอาบน้ำเถอะ!"

"อื้ม"

ความจริงตอนนี้สำหรับเจียงสื้อสื้อนั้น ในใจของเธอมีจิ้นเฟิงเฉินกับเสี่ยวเป่าในใจแล้ว แต่แค่ยังรู้สึกไม่ชินบ้างเท่านั้น

ในห้องน้ำ

"ซ่า" เสียงน้ำไหลลงมา

เพราะเจียงสื้อสื้อมีอาการบาดเจ็บดังนั้นเธอจึงระวังเป็นพิเศษ

แต่ไม่ว่าจะระวังแค่ไหนแผลที่หลังก็ยังโดนน้ำอยู่ดี

เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้ว อดทนต่อความเจ็บปวดจากแผลจนอาบน้ำเสร็จ แล้วเธอก็ไปเอายามาทาที่แผล

เมื่อทานยาลงบนแผลแล้วก็รู้สึกเย็นหน่อยๆ ซึ่งมันดีขึ้นกว่าเมื่อกี้มาก

แต่แผลที่หลังนั้น เจียงสื้อสื้อทายังไงก็ทาไม่ถึง

ระหว่างที่เธอลำบากไม่รู้จะทำยังไง จิ้นเฟิงเฉินก็เข้ามา

"ทายารึยัง?"

เธอเห็นจิ้นเฟิงเฉินเดินก้าวเข้ามาจากข้างนอกประตู

ทันใดนั้นห้องน้ำก็ดูแคบถนัดตาเมื่อจิ้นเฟิงเฉินเดินเข้ามา แม้แต่อากาศก็ดูร้อนขึ้นเล็กน้อย

เจียงสื้อสื้อร้องโดยไม่รู้ตัว "ว๊าย!"

เธอรีบเอาผ้าขนหนูหุ้มหน้าอก แก้มของเธอแดงระเรื่อ "นาย นายเข้ามาได้ไง?"

จิ้นเฟิงเฉินไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันอึดอัดเช่น เขาก็ผงะไปชั่วขณะ "ฉัน ฉันมาช่วยเธอทายา"

เมื่อสายตาเขามองกวาดไปทั่วผิวกายขาวของเจียงสื้อสื้อ เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบขยับลูกกระเดือก

เดิมทีเจียงสื้อสื้อคิดจะปฏิเสธอัตโนมัติ แต่เมื่อนึกถึงแผลที่หลังของตัวเองก็เกิดอาการลังเล

"ฉัน ตรงที่อื่นฉันทาหมดแล้ว"

"เหลือแค่หลังที่ฉันเอื้อมไม่ถึง......"

จิ้นเฟิงเฉินรับยาแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย "ฉันช่วยเธอเอง หันหลังมาสิ"

"อื้ม"

นิ้วเรียวของจิ้นเฟิงเฉินถูกลากไปมาบนแผ่นหลังของเจียงสื้อสื้อ ปลายนิ้วของเขาเย็นน้อยๆ ซึ่งทำให้เจียงสื้อสื้อรู้สึกชาทนไม่ไหวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้จะมีผ้าขนหนูมากั้นด้านหน้า แต่ด้านหลังเธอก็เปลือยเปล่า

เมื่อนึกถึงท่าทางของทั้งสองคนในตอนนี้ แก้มก็แดงระเรื่อแล้ว

"เสร็จ เสร็จรึยัง?"

เจียงสื้อสื้อเลี่ยงไม่ได้ที่จะเอ่ยเร่ง

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า มองไปที่บาดแผลทั้งหมดบนแผ่นหลังของเจียงสื้อสื้อ หัวใจของก็สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้สึกพูดอะไรไม่ออก

เขาโน้มตัวจูบลงที่รอยแผลเป็นที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดบนแผ่นหลัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

บาดแผลเหล่านี้คงจะเจ็บมาก......

เมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของจิ้นเฟิงเฉิน เจียงสื้อสื้อก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

จิ้นเฟิงเฉินจะทำอะไร?

เจียงสื้อสื้อรู้สึกประหม่าอย่างน่าประหลาด แม้กระทั่งร่างกายก็ตึงน้อยๆ