ตอนที่ 287
บทที่ 287 บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้อง
October 22, 2026
บทที่ 287 บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้อง
ซูชิงหยิงสายตากวาดผ่านผ้าพันแผลที่พันไว้อยู่บนแขนของเจียงสื้อสื้อ แววตากะพริบหนึ่งที จากนั้นแกล้งทำเป็นลักษณะที่เป็นห่วง “คุณเจียงเวลานานขนาดนี้ไม่ได้เจอคุณ คุณคือไปไหนแล้วหรือ?”
เจียงสื้อสื้อนึกถึงคำพูดที่เธอพูดกับเสี่ยวเป่า สายตาเย็นชาลงหลายส่วน พูดออกจากปากคำหนึ่งอย่างราบเรียบว่า “ทำงานนอกสถานที่”
“ที่แท้ไปทำงานนอกสถานที่ล่ะ”
ซูชิงหยิงลักษณะเหมือนรู้แจ้งกระจ่างในฉับพลัน จากนั้นยิ้มตายี๋พูดว่า “ฉันยังคิดว่าคุณทะเลาะกันกับเฟิงเฉิน แยกจากกันแล้วล่ะ”
เจียงสื้อสื้อคิ้วขยับ อยู่ดีๆยิ้มแล้ว “คุณซูผิดหวังมากใช่หรือไม่?”
ซูชิงหยิงอึ้งทันที จากนั้นรีบคืนสติกลับมา รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าแขวนอยู่ไม่ไหวแล้วเล็กน้อย
เดิมทีอยากจะทำให้เธอลำบากใจ คิดไม่ถึงว่าเธอฉลาดพูดเก่งมากขนาดนี้ รู้จักโต้ตอบกลับมา
“ไม่ใช่แน่นอน เพียงแค่วันเวลาที่คุณไม่อยู่เหล่านี้ คุณป้าฉิน ล้วนจับคู่เฟิงเฉินกับ หลี่หยวนหยวน มาโดยตลอด ฉันก็คิดว่าคุณกับเฟิงเฉินจบไปแล้ว”
เธอยิ้มพูดถึงเรื่องนี้ ทำให้คนรู้สึกไม่ถึงว่าตั้งใจทำสักนิด แต่เธอก็คือตั้งใจทำ
เจียงสื้อสื้อยิ้ม “คุณซู ขอบคุณวันนี้คุณมาเยี่ยมฉัน หากว่าไม่มีเรื่องอื่น เชิญกลับเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากจะพักผ่อนแล้ว”
ไม่อยากเสียเวลากับบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องจริงๆ ยิ่งเป็นบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องที่ไม่หวังดี
อาจจะนึกไม่ถึงว่าเธอจะออกคำสั่งไล่แขกเร็วขนาดนี้ ซูชิงหยิงอึ้งไปหนึ่งที แต่ไม่นานก็คืนสติกลับมา เยาะเย้ยพูดว่า “ในเมื่อคุณเจียงจะพักผ่อน งั้นฉันก็จะไม่รบกวนคุณแล้ว” พูดจบ ก็หมุนตัวเดินไปยังข้างนอก
เจียงสื้อสื้อยักคิ้วอย่างแปลกใจ ไปง่ายขนาดนี้เลยหรือ?! ยังคิดว่าจะหน้าด้านไม่ยอมไปล่ะ?
“โอ่ว ใช่แล้ว!”
ตอนที่ใกล้จะเดินถึงประตู ซูชิงหยิงหยุดก้าวเท้า หันหน้ากลับไป ยิ้มถามว่า “คุณเจียง มีเรื่องหนึ่งฉันคิดแล้วไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าจะถามคุณได้ไหม?”
“เรื่องอะไรหรือ?”
“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณทำไมกลับมาพอดีขนาดนี้หรือ? เสี่ยวเป่าถูกลักพาตัวแล้วคุณก็กลับมาเลย นี่พอดีหน่อยแล้วใช่หรือไม่?”
เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้ว “ดังนั้นล่ะ? คุณอยากจะพูดอะไรหรือ?”
ซูชิงหยิงยิ้มความหมายยิ่งลึก “ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกแปลกประหลาดเท่านั้นเอง”
“ไม่มีอะไรน่าแปลกประหลาด”
เสียงต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังซูชิงหยิง
เธอตกใจจนรีบหันหน้าไป คือจิ้นเฟิงเฉิน
ซูชิงหยิงใบหน้าปรากฏสีหน้าดีใจ ตาทั้งคู่สว่าง “เฟิงเฉิน”
“คุณมาทำอะไรหรือ?” จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองเธออย่างเย็นชา เป็นลักษณะที่ไม่ยินดีต้อนรับเธอเหมือนเดิม
ซูชิงหยิงไม่สมัครใจอย่างมาก แต่ว่าก็ยังรักษารอยยิ้มไว้เหมือนเดิม เสียงอ่อนโยนตอบกลับว่า “ฉันได้ยินว่าคุณเจียงได้รับบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลแล้ว ก็มาเยี่ยมเธอ”
“เยี่ยมเสร็จหรือยัง?” จิ้นเฟิงเฉินถาม
“อ่า?” ซูชิงหยิงตั้งตัวไม่ทัน
จิ้นเฟิงเฉินหงุดหงิดเล็กน้อยพูดว่า “เยี่ยมเสร็จแล้วก็รีบกลับไปเถอะ”
รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าซูชิงหยิงหายไปหมดเลย
เขาก็ไล่เธอไปด้วย!
ไม่ยอม!
ไม่ยอมจริงๆ
เธอเอียงหัวเหล่ตามองเจียงสื้อสื้อ แอบกัดฟัน ต้องไม่ให้เธออยู่ดีเป็นสุขอย่างแน่นอน!
ลูกตาหมุนทีหนึ่ง อยู่ดีๆเธอยิ้ม แกล้งทำเป็นห่วงมากถามว่า “เฟิงเฉิน คนที่ลักพาตัวเสี่ยวเป่าจับได้หรือยัง?”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้คุณเป็นห่วง” จิ้นเฟิงเฉินคิ้วกระบี่ขมวด หงุดหงิดเล็กน้อย
เขาคิดว่า ถ้าหากซูชิงหยิงยังไม่รู้จักกาลเทศะที่จะไป งั้นเขาก็จะไล่ออกไปเลย
เจียงสื้อสื้อที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยไร้สีหน้า แต่แท้จริงในใจไม่สงบนิ่งมานานแล้ว
ซูชิงหยิงคนนี้อยากจะคิดจะทำใจชั่วอะไรอีกล่ะ?
แค่ได้ยินซูชิงหยิงพูดว่า “เฟิงเฉิน ฉันรู้สึกว่าครั้งนี้เสี่ยวเป่าถูกลักพาตัวย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน จะต้องมีคนตุกติกอยู่เบื้องหลัง ”
ตอนที่พูดคำนี้ แต่สายตาของเธอมองไปยังเจียงสื้อสื้อ
เพียงแค่คนที่ไม่โง่ ล้วนสามารถมองออกว่าเธอหมายความว่าอะไร
เจียงสื้อสื้อยิ้มเย็นชา ที่แท้พูดไปมากมายขนาดนี้ ก็คืออยากจะพูดว่าเธอให้คนมาลักพาตัวเสี่ยวเป่าล่ะ?
จิ้นเฟิงเฉินก็เข้าใจแล้ว ใบหน้าหล่อเข้มลง น้ำเสียงก็ยิ่งเย็นชากว่าเมื่อกี้ เย็นเหมือนดั่งเกล็ดน้ำแข็งในเดือนสิบสอง “พูดจบหรือยัง? พูดจบแล้วก็ออกไปเลย”
ตลอดเวลาเพราะว่าเห็นแก่พวกเขารู้จักกันมาหลายปี ตระกูลจิ้นกับตระกูลซูก็เป็นเพื่อนสนิท ดังนั้นเขาไม่ยอมทำให้หน้าแตก แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เธอซูชิงหยิงยิ่งไม่รู้จักเจียมตัว
แม้แต่เสี่ยวเป่าถูกลักพาตัวเรื่องนี้ เธอก็อยากจะราดน้ำสกปรกไปยังกายสื้อสื้อ