บทที่ 288 เธอถึงขนาดเข้าไปอยู่ในตระกูลจิ้น

บทที่ 288 เธอถึงขนาดเข้าไปอยู่ในตระกูลจิ้น

เจียงสื้อสื้ออยู่โรงพยาบาลหนึ่งอาทิตย์กว่าๆ บาดแผลดีขึ้นมากแล้ว คนก็อ้วนขึ้นไม่น้อย

จิ้นเฟิงเฉินพูด มองเห็นเธออ้วนสักหน่อย ในใจเขาจึงมั่นคง

ไม่สามารถเข้าใจถึงความคิดของเขา

แต่ว่าพวกเขาใครๆก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เธอไม่ลาก็จากไป ก็เหมือนดั่งเธอไม่เคยจากไป

เจียงสื้อสื้อมีหลายครั้งที่อยากจะพูด แต่ว่าคำพูดติดอยู่ที่ปาก ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกมายังไง

ถ้าพูดแล้ว ย่อมต้องพูดถึงเรื่องอดีต เธอไม่มีหน้าจะพูดจริงๆ

วันเวลาที่สุขสบายอยู่นานแล้ว เธอกลัวมากที่จะสูญเสียอีกครั้งจริงๆ

ถือโอกาส เธอก็ไม่พูดเสียเลย

ระหว่างอยู่ที่โรงพยาบาล บริษัทที่อยู่ เมืองหนาน ฝั่งโน้นโทรหาเธอ เธอฉวยโอกาสก็ลาออกเลย ยังไงก็ตามครั้งนี้กลับมาไปอีกไม่ได้แล้วล่ะ

ลู่เจิงก็ติดต่อเธอด้วย

“สื้อสื้อ คุณรักษาตัวอย่างสบายใจ แม่คุณที่นั่นผมจะให้คนดูแลเป็นพิเศษ”

เขามักคิดอะไรจะรอบคอบขนาดนี้

หากว่าไม่มีการช่วยเหลือจากเขา กลัวว่าตอนนี้เธอน่าจะแย่มาก

เจียงสื้อสื้อคิดแล้วคิดอีก พูดว่า “รุ่นพี่ หาผู้หญิงดีๆคนหนึ่งดูแลคุณเถอะ”

คำพูดนี้ออกมา ในมือถือฝั่งโน้นตกเข้าไปในความเงียบ

เจียงสื้อสื้อเม้มปาก ก็ไม่ได้ออกเสียงเช่นกัน

เธอรู้ว่าคำพูดแบบนี้พูดออกจากปากของเธอ โหดร้ายมาก แต่เธอไม่อยากจะหน่วงถ่วงความรักของเขาจริงๆ

ผ่านไปเวลานาน ลู่เจิงจึงพูดว่า “ได้ครับ ผมรู้แล้ว”

หลังจากวางสายแล้ว ในใจเจียงสื้อสื้อกดดันเล็กน้อยโดยไม่รู้สาเหตุ

หันหน้ามองไปยังข้างนอกหน้าต่าง สีฟ้าสดใสทั่วท้องฟ้า แสงอาทิตย์เจิดจ้า เธอค่อยๆงอมุมริมฝีปากขึ้น หวังว่าทุกอย่างจะกลายเป็นดีขึ้นเถอะ

วันที่จะออกโรงพยาบาล พ่อจิ้นแม่จิ้นก็มาเช่นกัน

มองเห็นพวกเขา เจียงสื้อสื้อแปลกใจมาก

จากนั้นนึกถึงตัวเองยังนอนอยู่บนเตียง รีบจะลุกขึ้นนั่ง

“นอนอยู่เถอะ” แม่จิ้นออกเสียงห้ามเธอไว้

“ของคุณ คุณน้า”

“ผมกับคุณน้าของคุณอยากจะมาเยี่ยมคุณนานแล้ว แต่ว่าหาเวลาที่เหมาะสมไม่ได้มาโดยตลอด ล่าช้าจนถึงวันนี้จึงมา หวังว่าคุณอย่าโทษพวกเรานะ”

พ่อจิ้นคิ้วตาอ่อนโยนจ้องมองเธอ

จิ้นเฟิงเฉินหน้าตาเหมือนพ่อ จิ้นเฟิงเหราหน้าตาเหมือนแม่

ดังนั้นทุกครั้งที่เจอพ่อจิ้น เธอมักจะรู้สึกใกล้ชิดเป็นพิเศษ

แต่ไม่ได้พูดว่าแม่จิ้นไม่ดี แค่เพราะเธอเข้าใจชัดเจนว่าแม่จิ้นไม่ชอบตนเอง ดังนั้นในใจเขาก็จะแคร์เล็กน้อย

เจียงสื้อสื้องอริมฝีปากยิ้มหนึ่งที ส่ายหัว “คุณลุง ฉันจะโทษพวกคุณได้ยังไงล่ะ? พวกคุณสามารถมาเยี่ยมฉัน ฉันดีใจมากจริงๆ”

“งั้นก็ดีแล้ว” พ่อจิ้นหัวเราะ ฮึฮึ

เทียบกับเขา แม่จิ้นเห็นได้ชัดว่าอึดอัดเล็กน้อย ยังมีความอึดอัดใจอยู่

แต่ว่า เธอก็ยังพูดว่า “คุณเจียง ขอบคุณที่ช่วยเสี่ยวเป่าไว้”

“คุณน้า ท่านไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ ฉันช่วยเสี่ยวเป่านั้นคือเรื่องที่สมควร”

เจียงสื้อสื้อเหมือนนึกถึงอะไร พูดอีกว่า “ฉันได้ยินเฟิงเฉินพูดว่า ในระหว่างที่ฉันอยู่โรงพยาบาลน้ำซุปที่ได้ดื่มทั้งหมดนั้นล้วนเป็นคุณน้าสั่งคนเตรียมไว้ให้ อร่อยมาก ขอบคุณคุณน้าอย่างมากจริงๆ”

แท้ที่จริงแล้วในใจแม่จิ้นชัดเจนอย่างมากเธอคือผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง เพียงแค่เบื้องหลังครอบครัวกับอดีตที่ผ่านมาทำให้คนไม่ชอบ

แต่ผ่านเรื่องในครั้งนี้ เธอกลับคิดได้แล้ว

สามารถอยู่ในครอบครัวแบบนั้นนิสัยไม่บิดเบี้ยวไป ยังกตัญญูต่อแม่ขนาดนั้น ก็ได้ยินเฟิงเหราพูดว่าตอนเวลานั้นคือเพื่อช่วยเหลือแม่เธอ เธอจึงไปอุ้มบุญให้คนอื่น

พูดขึ้นมาแล้ว ก็คือเด็กที่น่าสงสารคนหนึ่งเช่นกัน

นึกถึงตรงนี้ แม่จิ้นปรากฏรอยยิ้ม อ่อนโยนพูดว่า “คุณชอบก็ดีแล้ว”

เธอมองบริเวณรอบๆมองแล้วมองอีก ถามว่า “การรักษาของบาดแผลเป็นยังไงบ้างแล้ว? คือหมอบอกว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้วหรือ?”

ต่อกับความห่วงใยของแม่จิ้น เจียงสื้อสื้อตื่นตะลึงเพราะได้รับความโปรดปรานอย่างคาดคิดไม่ถึงเล็กน้อย รีบตอบกลับว่า “บาดแผลดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าออกจากโรงพยาบาลได้ พักผ่อนอยู่ที่บ้านก็ได้แล้ว”