บทที่ 354 เจียงสื้อสื้อรังเกียจที่ผมแก่เหรอ？

บทที่ 354 เจียงสื้อสื้อรังเกียจที่ผมแก่เหรอ？

รอส้งหวั่นชีงเข้ามาใกล้ข้างกายเขา จิ้นเฟิงเหราก็ตั้งใจแกล้งทำเป็นเข้ามาใกล้ข้างตัวเขา แล้วพูดทุกคำทุกประโยคข้างหูเขาว่า “ เรื่องเมื่อกี้ใช้ผมทำเรื่องแทน ผมก็จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น คุณคิดว่ายังไง？”

ได้ยินคำพูดนั้น ส้งหวั่นชีงกลอกลูกตาคิดสักพักแล้วจึงพูดว่า “ได้แน่นอนอยู่แล้ว”

——

“ทำไมเมื่อกี้คุณถึงทิ้งจิ้นเฟิงเหราไว้ล่ะ？”จิ้นเฟิงเฉินโอบเอวของเจียงสื้อสื้ออย่างเบา ๆ แล้วถามอย่างอ่อนโอน

รับรู้มือที่อยู่ด้านหลัง ใบหน้าของเจียงสื้อสื้อก็ค่อย ๆ แดงขึ้น แล้วปัดมือข้างนั้นของจิ้นเฟิงเฉินลงอย่างเบามือ สบตาของเขาและจ้องมอง

เห็นแววตาของเขา ใบหน้าของจิ้นเฟิงเฉินก็แสดงรอยยิ้มออกมาต่อเจียงสื้อสื้อว่า “อ่ะ？”

เจียงสื้อสื้อหันหัวพูดว่า “ตัวคุณมีความสุขแล้ว ไม่เคยคิดถึงความสุขของน้องชายคุณบ้างเหรอ？”

สบตาของเขาแล้ว จิ้นเฟิงเฉินเพียงรู้สึกว่าตื่นเต้นกับความน่ารักของเจียงสื้อสื้อ

“ยังไม่มี เขายังเด็กอยู่”ทำตาหยีแล้วกอดเจียงสื้อสื้อขึ้นมา

“เด็กอะไร แก่อย่างนั้นแล้ว”เจียงสื้อสื้อขึ้นโยกหัว พูดอย่างไม่พอใจ

“งั้น สื้อสื้อก็รังเกียจสามีแก่เหรอ？”จิ้นเฟิงเฉินจู่ ๆ ก็เขยิบเข้าใกล้ริมฝีปากของเจียงสื้อสื้ออย่างลองใจ รอยยิ้มในสายตาทะลุไปถึงหัวใจชองเจียงสื้อสื้อ

ค่อย ๆ ถอยหลังจากอ้อมกอดของจิ้นเฟิงเฉิน เจียงสื้อสื้อทำตาหยี แล้วเอ่ยปากว่า “ใช่สิ ทำไมคุณถึงแก่แล้ว” พูดจบก็รีบหนีไปกลับไม่อยากที่จะถูกจิ้นเฟิงเฉินดึงกลับมาไว้ในอ้อมกอดอีก

“ฉันผิดไปแล้ว”รีบแสดงสายตาที่ออดอ้อนมองไปยังจิ้นเฟิงเฉินทันที ทำท่าทางที่น่าสงสารทำให้จิ้นเฟิงเฉินอดยิ้มไม่ได้ แล้วก็ปล่อยเขาไป

“เนี้ย คุณดูจิ้นเฟิงเหราก็อายุไม่น้อยแล้วนะ ฉันคิดว่าเขาและส้งหวั่นชีงน่าจะมีลุ้น อีกอย่างฉันรู้สึกว่าส้งหวั่นชีงก็เป็นผู้หญิงที่ไม่เลวคนหนึ่ง มองดูพวกเขาสองคนก็ดีมาก คุณไม่ควรห่วงแต่ความสุขของตัวเองแล้วลืมน้องชายของตนเอง”

พูดจบ เขาก็ยังไม่ลืมเยาะเย้ยจิ้นเฟิงเฉิน มองท่าทางของจิ้นเฟิงเฉินที่เหมือนจะทำอะไรไม่ถูก เข้าไปที่ตัวแล้วจูบเบา ๆ “ที่จริงแล้วนี่ก็ไม่ใช่สาเหตุหลักอะไร คุณคิดดูสิครอบครัวพวกเราสามคนนาน ๆ กว่าจะได้ออกมาเที่ยวด้วยกันสักครั้ง เฟิงเหราอยู่ที่นี่ขวางหูขวางตา ก็เป็นเหมือนก้างขวางคอชิ้นใหญ่”

ได้ยินคำพูดนี้ จิ้นเฟิงเฉินก็หัวเราะเล็กน้อย แววตามีความอ่อนโยนมาก พูดกับเจียงสื้อสื้อว่า “คุณอยากจะเล่นอะไรอีกไหม？”

เจียงสื้อสื้อโยกหัวคิด สุดท้ายกลับไม่มีความต้องการอะไรออกมา ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ถามเสี่ยวเป่าว่าคิดยังไงแล้วกัน”

สุดท้าย เขาก็เอาคำถามที่เลือกยากอันนี้โยนให้เสี่ยวเป่าไป

ได้ยินคำพูดนี้ปากของเสี่ยวเป่าที่กำลังกินลูกอมอยู่ก็หยุดลงทันที เบิกตากว้างมองเจียงสื้อสื้ออย่างตกตะลึง กลับทำให้ใจเขากลายเป็นแอ่งน้ำ

“หนู……”เสี่ยวเป่าเอ่ยปาก พูดอย่างไม่ต่อเนื่องกัน

“ เป็นอะไรไป หนูอยากเล่นอะไรล่ะ”เจียงสื้อสื้อทำตางอ ยิ้มตาหยีสบตามองดวงตาของเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าหันหัวไปมองทางจิ้นเฟิงเฉิน

“แด๊ดดี้……”เสี่ยวเป่าเรียกอย่างเสียงที่น่ารัก

จิ้นเฟิงเฉินก้มตัวลงทันที แล้วอุ้มเขาขึ้นมา “อยากเล่นอะไรล่ะ？”

เสี่ยวเป่าส่ายหน้าและเอ่ยปากว่า“ไม่รู้”

“อยากไปดูนิทรรศการไหม？”เจียงสื้อสื้อถาม เสี่ยวเป่าได้ยินประโยคนี้ในตาก็เปล่งประกายแสงออกมาและพยักหน้า

อีกด้านหนึ่ง ส้งหวั่นชีงที่ยืนอยู่ด้านหน้าจิ้นเฟิงเหราได้เช็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้า จิ้นเฟิงเหราหันไปทางเขาแล้วยิ้ม

ในขณะที่เขายิ้มอยู่นั้น ส้งหวั่นชีงรู้สึกว่าเกิดความเย็นอยู่ข้างหลัง มองท่าทางของจิ้นเฟิงเหราอย่างสั่นเทา ถามด้วยเสียงเบา ๆ ว่า“ต้องการทำอะไรเหรอ？”

ได้ยินแล้ว จิ้นเฟิงเหรากุมหน้าผากเอียงหัว แล้วพูดว่า “อย่างนี้แล้วกัน คุณช่วยผมไปซื้อน้ำที่อยู่ทางนั้นแล้วกัน เอาเย็นนะ”

“ห่ะ？”ส้งหวั่นชีงบ่นเล็กน้อย จุดที่พวกเขาสองคนอยู่ห่างจากร้านขายของไม่มาก แค่เดินไม่กี่ก้าว