บทที่ 355 แดดดี๊เลว！แดดดี๊บ้า！

บทที่ 355 แดดดี๊เลว！แดดดี๊บ้า！

ถึงเวลาเย็น จิ้นเฟิงเหราก็ได้ฮัมเพลงไปจนถึงบ้านตระกูลฉิน เจียงสื้อสื้อที่อยู่ในห้องครัวก็โผล่หน้าออกมาแล้วพูดว่า “คุณชายรองของพวกเรานาน ๆ จะอารมณ์ดีอย่างนี้ สงสัยจะมีการพัฒนาที่ไม่เลวนะเนี้ย”

จิ้นเฟิงเหราได้ยินคำพูดนั้นก็รีบยืนตัวตรง พูดอย่างสมเหตุสมผลว่า “พี่สะใภ้ คุณอย่างพูดจามั่ว ๆ นะ ผมไม่ได้มีความหมายอย่างนั้นกับเขา”

“เหรอ จิ้นเฟิงเหราไม่ได้มีความหมายอย่างนั้นต่อหวั่นชีงซะหน่อย”

เจียงสื้อสื้อรู้ว่าจิ้นเฟิงเหราก็แค่ปากแข็งเท่านั้น และก็ได้หยิบจานผลไม้ที่อยู่ในมือส่งให้เขา แล้วเดินยิ้มออกไป

พร้อมกับหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากัดสองคำ แล้วจิ้นเฟิงเหราก็นั่งบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

แม่จิ้นมองดูลูกชายคนเล็กแล้วอดที่จะถามไม่ได้ว่า “เกิดอะไรขึ้น？เธอมีแฟนแล้วเหรอ？”

เจียงสื้อสื้อยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เสี่ยวเป่าที่อยู่ด้านข้างแย่งตอบว่า “เป็นน้าส้งคนสวยคนนั้น！คุณอาชอบเขา！” “เสี่ยวเป่าเธออย่าพูดจามั่ว ๆ ระวังฉันจะต่อยเธอ！”

ถูกเสี่ยวเป่าพูดแทงใจดำ จิ้นเฟิงเหราก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองในทันที แกล้งทำเป็นต้องการจะตีเสี่ยวเป่า

เสี่ยวเป่าแลบลิ้นอย่างไม่กลัวเลยสักนิด แล้วก็ได้กระโดดไปบนตัวของเจียงสื้อสื้อ

พอแม่จิ้นได้ยินว่าเป็นพยาบาลเล็ก ๆ คนนั้น ในใจก็มีความสับสนเล็กน้อย ถึงแม้จะพูดว่าส้งหวั่นชีงเป็นผู้หญิงที่ดี แต่ยังไงก็ไม่เหมาะสมกับตระกูลฉินของพวกเขา

อีกทั้งในใจของแม่จิ้น ถ้าอยากจะมาเป็นลูกสะใภ้ของเขาจะต้องเก่งกว่าคนอื่น ๆ ทุกด้าน ถ้าเป็นพยาบาลเล็ก ๆ นี่อาจ……

ขณะที่กำลังคิดสับสนอยู่นั้น แม่จิ้นก็ได้เงยหน้ามองท่าทางที่เป็นเพลย์บอยของจิ้นเฟิงเหรา ทันใดนั้นในใจก็มีความโมโหขึ้นมา ลูกชายคนนี้ดีทุกอย่างแต่มีพฤติกรรมที่ไม่เข้าท่า ถ้าพยาบาลเล็ก ๆ นั่นสามารถดูแลเขาได้ก็ถือว่าเป็นการแต่งงานที่ดี โตขนาดนี้แล้วยังเหมือนกับเด็กน้อยอยู่เลย

แม่จิ้นพูดอย่างอารมณ์เสียว่า “ถ้านี่สามารถอยู่มั่นคงได้ อย่าพูดถึงพยาบาลเล็ก ๆ เลยถึงเป็นผู้ชาย ฉันก็ยอมแล้ว”เจียงสื้อสื้อได้ยินแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมา แม้กระทั่งจิ้นเฟิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา มองสายตาของจิ้นเฟิงเหราที่มีความน่าสงสารเล็กน้อย

ได้ยินแม่ที่ทำต่อตัวเองอย่างนี้ จิ้นเฟิงเหราอดที่จะรู้สึกไม่ได้ว่าไม่มีความยุติธรรมไปบ้าง พูดโวยวายว่า “แม่ก็ลำเอียงมากไปแล้ว ทำไมแม่มีขอร้องเรียกกับพี่ชายของผมต่าง ๆ พอมาถึงผมทำไมแค่เป็นผู้ชายก็ได้แล้วล่ะ นี่มันไม่ยุติธรรมเลย！”

เห็นท่าทางที่เขาโวยวาย แล้วมองครอบครัวของจิ้นเฟิงเฉินอีกด้านหนึ่ง จู่ ๆ แม่จิ้นก็รู้สึกถอนใจเล็กน้อย

ค่อย ๆ พูดอย่างถอนหายใจว่า “ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีขอเรียกร้อง เมื่อก่อนคิดว่าฐานะเท่าเทียมกันสำคัญมากที่สุด แต่ว่าผ่านเรื่องมามากอย่างนี้รู้สึกว่าหาคนที่รักเธอเข้าใจเธอก็เพียงพอแล้ว

อย่างน้อยมีความสุขแบบนี้ เมื่อก่อนบ้านของพวกเราโดยปกติแล้วก็ไม่เคยมี สิ่งเหล่านี้ต้องขอบคุณสื้อสื้อ เป็นเขาที่ทำให้เสี่ยวเป่าเริ่มต้นมีความรักจากแม่อีกครั้ง กลายเป็นเด็กที่ปกติคนหนึ่ง”

เจียงสื้อสื้อได้ยินก็อุ้มเสี่ยวเป่านั่งลงด้านข้างของแม่จิ้น ยิ้มแล้วพูดว่า “น้า คุณก็สรรเสริญฉันมากไปแล้ว เป็นฉันที่ควรจะขอบคุณพวกคุณที่ทำให้ฉันมีครอบครัวที่ดีอย่างนี้ ทำให้ฉันมีชีวิตใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง”

แม่จิ้นกุมมือเจียงสื้อสื้ออย่างปลื้มใจ เวลานี้เสี่ยวเป่าก็ได้กระโดดลงมาจากอ้อมกอดของเจียงสื้อสื้อ พูดด้วยความทะเล้นว่า “ไม่ต้องขอบคุณใครทั้งนั้น พวกคุณควรจะขอบคุณเสี่ยวเป่า โชคดีที่มีหนู พวกคุณถึงเบิกบานใจอย่างนี้”

“ใช่ใช่ใช่ ต่างก็เป็นความดีความชอบของเสี่ยวเป่า ถ้าไม่มีเสี่ยวเป่าครอบครัวของพวกเราก็คงจะไม่เบิกบานใจอย่างนี้” แม่จิ้นยิ้มแล้วอุ้มเสี่ยวเป่าไว้ในอ้อมกอด

“หลังจากนี้ไปพวกเราจะดีกว่านี้”ไม่รู้ว่าจิ้นเฟิงเฉินมานั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วกอดคอเจียงสื้อสื้อประคอง และลูบผมของเขาอย่างอ่อนโยน

เจียงสื้อสื้อได้ยินแล้วจึงเอาหัวพิงกับไหล่ของจิ้นเฟิงเฉิน อย่างใจที่รู้สึกอบอุ่น

ฉากนี้ปรากฏอยู่ในความฝันของเขามาตลอด ไม่คิดว่าวันนี้จะกลายเป็นเรื่องจริง

เงยหน้ามองแก้มของจิ้นเฟิงเฉิน ตอนนี้เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะเลือนรางเล็กน้อย

ขอบคุณพระเจ้าที่ประทานผู้ชายที่ดีอย่างนี้มาให้

จิ้นเฟิงเหราที่อยู่ด้านข้างมองฉากที่มีความสุขนี้ ก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อย แล้วมองใบหน้าที่มีรอยยิ้มแห่งความสุขของพี่ชายเราแล้ว ใบหน้าของเขาก็มีความอิจฉาเล็กน้อย