บทที่ 373 ความเป็นศัตรูที่อธิบายไม่ได้

บทที่ 373 ความเป็นศัตรูที่อธิบายไม่ได้

ตอนนี้อยากปกปิดซ่อนเร้น กลับกลายเป็นการเปิดเผยให้โลกรู้จริงๆ แล้ว

ส้งหวั่นชีงโดนพวกเขามองอย่างนี้ แก้มแดงระเรื่อทันที อยู่ต่อไปไม่ไหวจริงๆ รีบก้มหน้าแล้ววิ่งหนี

จิ้นเฟิงเหราคิดไม่ถึงว่าเธอจะหนีไปแบบนี้ ในใจไม่พอใจเล็กน้อย รีบพูด “หวั่นชีง เธออย่าหนีสิ”

แต่ว่าส้งหวั่นชีงไม่ได้ยินที่เขาพูด ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนตั้งนานแล้ว

เจียงสื้อสื้อรีบพูด “ขอโทษนะ เฟิงเหรา ฉันทำให้เธอตกใจแล้วหนีไป”

จิ้นเฟิงเฉินก็อยู่ที่นี่ จิ้นเฟิงเหราจะกล้าพูดอะไร โบกมือทันที “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พี่ชาย พี่สะใภ้ แล้วก็เสี่ยวเป่า พวกคุณนั่งเถอะ”

จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้จะอยู่นาน จึงโบกมือไม่นั่งลง แล้วถามจิ้นเฟิงเหรา “นายเป็นยังไงบ้าง มีอะไรหรือเปล่า?”

จิ้นเฟิงเฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีอะไร ยังไงก็ไม่ตายหรอก”

ท่าทางไม่ใส่ใจร่างกายตัวเองอย่างเขา จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้ว ไม่พอใจเล็กน้อย แล้วพูด “ไม่มีอะไรก็ต้องอยู่ดีๆ”

จิ้นเฟิงเหรายังคงฟังเขา ดังนั้นจึงรีบพยักหน้า อยู่โรงพยาบาลแล้วมีส้งหวั่นชีงอยู่ข้างๆ จริงๆ ก็ไม่ได้แย่

จิ้นเฟิงเฉินมองประตูตลอด น่าจะคิดถึงส้งหวั่นชีง จึงพูด “ถ้าอย่างงั้นพวกเรากลับก่อนนะ เดี๋ยวนายเรียกเธอกลับมาเถอะ”

เธอที่พูดถึงก็คือส้งหวั่นชีง จิ้นเฟิงเฉินไม่บอก จิ้นเฟิงเหราก็เข้าใจ

เจียงสื้อสื้อก็พูดต่อ “งั้นพวกเรากลับแล้วนะ นายดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน”

เสี่ยวเป่าก็รีบพูด “ลาก่อนครับคุณอา”

แค่นั้นแหละ จิ้นเฟิงเฉินพาแม่ลูกทั้งสองกลับบ้าน

เพราะว่าจิ้นเฟิงเฉินเป็นคนพูดว่าให้จื่อเฟิงตามเจียงสื้อสื้อตลอด ฉะนั้นตอนนี้เธอตามข้างหลังพวกเขา กลับไปด้วยกัน

มองท่าทางมีความสุขของครอบครัวเขา ในใจของจื่อเฟิง ไม่รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ แต่คิดว่าแบบนี้จะได้อยู่ข้างๆ จิ้นเฟิงเฉิน เธอก็ต้องทำใจยอมรับมัน

แม้จิ้นเฟิงเฉินจะไม่ได้สนใจตัวเธอเลย

ในวันถัดไป จิ้นเฟิงเฉินออกไปตั้งแต่เช้า

เวลานี้แม่จิ้นเพิ่งตื่น ก็เห็นแผ่นหลังอันงดงามที่จิ้นเฟิงเฉินทิ้งไว้ ไม่พอใจเล็กน้อย

“ทำไมไปเช้าขนาดนี้ อาหารเช้าก็ไม่กิน ร่างกายจะรับไหวได้อย่างไร”

เจียงสื้อสื้อกำลังจะพูด จื่อเฟิงก็พูดก่อน “วันนี้มีผู้มีระดับสูงจากต่างประเทศเข้ามาในประเทศ ท่านประธานบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องคุย ดังนั้นจึงไปก่อนแล้วค่ะ”

เรื่องธุรกิจแม่จิ้นไม่เข้าใจมากนัก และไม่อยากเข้าใจ จึงแค่ส่ายหน้า โทษจิ้นเฟิงเฉินไม่รักษาสุขภาพของตัวเอง

ทีแรกเจียงสื้อสื้ออยากพูดอะไร เห็นแม่จิ้นไม่มีอารมณ์ถามต่อ จึงพูดว่า “คุณน้าคะ ยังไงก็ทานอาหารเช้าก่อนเถอะค่ะ”

แม่จิ้นพยักหน้า ก็เข้าไปในห้องอาหาร

เพียงแต่ในใจของเจียงสื้อสื้อสับสนมากขึ้น ระดับสูงแบบไหนกัน จื่อเฟิงรู้แต่ตัวเองกลับไม่รู้? และมองความหมายของจิ้นเฟิงเฉิน เหมือนไม่คิดจะบอกตัวเอง

คิดแล้วคิดอีก เจียงสื้อสื้อก็อิ่มแล้ว จึงวางถ้วยและตะเกียบลง

เวลานี้แม่จิ้นก็กินเกือบหมดแล้ว อย่างไรก็ตามจิ้นเฟิงเหรายังอยู่ในโรงพยาบาล เธอยังไม่สามารถวางใจได้ จึงพูดกับเจียงสื้อสื้อ “สื้อสื้อ วันนี้คุณน้าจะไปดูเฟิงเหราที่โรงพยาบาล เธอส่งเสี่ยวเป่าไปโรงเรียนได้ไหม?”

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เจียงสื้อสื้อรีบพยักหน้า “คุณน้าวางใจได้เลยค่ะ ฉันไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย”