บทที่ 513 คุณน่าจะไม่มีโอกาสนี้

บทที่ 513 คุณน่าจะไม่มีโอกาสนี้

“เฟิงเฉิน.........”

เจียงสื้อสื้อได้กลิ่นบางอย่างที่ผิดปกติ และเขย่าแขนของจิ้นเฟิงเฉิน เพื่อเตือนเขาว่าอย่าพูดแรงเกินไป

เมื่อมองลงไปที่เจียงสื้อสื้อ ดวงตาของจิ้นเฟิงเฉินก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย

เขาพยักหน้าให้เจียงสื้อสื้อ จากนั้นก็รีบเอื้อมมือไปหาโม่ถิงเฟิง

ไม่พอใจกับน้ำเสียงของโม่ถิงเฟิงเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ที่เขาช่วยสื้อสื้อไว้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เมื่อเอาทั้งสองอย่างมาเปรียบเทียบกันแล้ว สื้อสื้อยังคงสำคัญกว่า

จิ้นเฟิงเฉินขอบคุณเขาอย่างจริงใจและกล่าวว่า “ขอบคุณที่ช่วยภรรยาของผมในวันนี้ หากคุณต้องการความช่วยเหลือจากผมในอนาคต บอกมาได้เลย”

ภรรยาเหรอ?

ดวงตาของโม่ถิงเฟิงหยุดนิ่งเล็กน้อย เขาเหลือบมองไปที่เจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉิน ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง

ทั้งสองคนมีนิสัยที่แตกต่างกันมาก ยังสามารถคบหากันได้งั้นเหรอ?

เมื่อทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน ก็เหมือนเจ้าหมาป่าตัวใหญ่และกระต่ายตัวน้อยอย่างชัดเจน และไม่เหมาะสมกันอย่างมาก

โม่ถิงเฟิงถอนสายตาออกจากการจ้องมองของเขา และก็เอื้อมมือออกไปจับมือเขาอย่างเป็นสัญลักษณ์ และก็ปล่อยทันที

พูดกับจิ้นเฟิงเฉินว่า “เรื่องช่วยก็ไม่ต้องแล้ว เรามาคุยกันหน่อยเถอะ?”

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า และเจียงสื้อสื้อก็พูดอย่างรู้ตัวดี “ฉันจะรอคุณอยู่ข้างนอก”

ทั้งสองคนก็เดินไปยังที่เงียบสงบและหยุดลง

โม่ถิงเฟิงถามอย่างตรงไปตรงมา “คุณพอมีเบาะแสเกี่ยวกับกลุ่มคนที่โจมตีสื้อสื้อหรือไม่?

จิ้นเฟิงเฉินเอนตัวไปข้างๆ ดูขี้เกียจมาก

แต่เมื่อได้ยินการเรียกขานชื่อของโม่ถิงเฟิง เขาก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

เขาเลิกคิ้ว และมองไปที่โม่ถิงเฟิงอย่างไม่มีอะไร

สื้อสื้อ การเรียกขานนี่มันค่อนข้างสนิทสนมดีนัก

เขาตะคอกเบาๆ และตอบอย่างรวบรัด “กำลังตรวจสอบอยู่”

“คนกลุ่มนั้นไม่ใช่ง่ายๆ ผมเคยต่อสู้กับพวกเขา ตอนแรกผมยังรู้สึกแปลกใจอยู่ว่า คนที่มีทักษะเช่นนี้มาลักพาตัวผู้หญิงที่อ่อนแอคนหนึ่ง มันเป็นการใช้คนที่มีความสามารถอย่างไม่เหมาะสม แต่เมื่อเห็นคุณ ผมก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนี้”

โม่ถิงเฟิงกล่าวอย่างแหลมคม

สามคนนั้น สามารถทำร้ายเขาได้ในสภาพที่ใกล้ชิด ซึ่งแสดงให้เห็นแล้วว่าพวกเขามีความแข็งแกร่ง

เห็นได้จากการลักพาตัวเจียงสื้อสื้อในครั้งนี้ ในกลุ่มพวกเขามีบางคนยังไหวพริบดีมาก

ทั้งกล้าหาญและมีการวางแผนล่วงหน้า ราวกับได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ

บนใบหน้าของจิ้นเฟิงเฉินไม่มีการแสดงออกใดๆ ทำไมเขาถึงฟังไม่ออกสิ่งที่แปลกประหลาดที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของโม่ถิงเฟิงได้อย่างไร

แต่ว่าเขาก็ไม่ค่อยอยากจะสนใจกับคนแบบนี้สักเท่าไหร่

เมื่อนึกถึงคนกลุ่มนั้น แววตาของเขาก็ค่อยๆดุดันขึ้นมา

กำปั้นแน่น และเส้นเลือดสีเขียวก็ปรากฏขึ้น

เขามองไปที่โม่ถิงเฟิงอย่างเย็นชาและพูดว่า “ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครก็ตาม เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง”

น้ำเสียงที่แหลมคมจนราวกับจะขยี้แก๊งนั้นให้ละเอียดไปเลยทีเดียว

เขาจะไม่ปล่อยให้คนอื่นได้มีโอกาสทำร้ายสื้อสื้ออีกต่อไป!

โม่ถิงเฟิงมองไปที่ความบ้าคลั่งในดวงตาของจิ้นเฟิงเฉิน และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

กลัวว่าเขาจะทำสิ่งที่ผิดกฎหมาย เขาจึงเตือนว่า “ผมไม่สามารถห้ามสิ่งที่คุณอยากจะทำได้ แต่ถ้าคุณให้ผมจับหลักฐานได้ ผมจะไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆอย่างแน่นอน!”

ดวงตาของโม่ถิงเฟิงก็เย็นชาเช่นกัน ถ้าจิ้นเฟิงเฉินทำอะไรที่ผิดกฎหมายและผิดต่อฟ้าดินเพื่อรัก เขาโม่ถิงเฟิงก็จะไม่ปล่อยไว้อย่างแน่นอน!

นี่คือเส้นขีดจำกัดจากกระดูกของตำรวจคนหนึ่ง!

ในคิ้วดาบหนาของเขา มีความเคร่งขรึมซ่อนอยู่เล็กน้อย และการบังคับที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็เผยให้เห็นอย่างไม่ต้องสงสัย

จิ้นเฟิงเฉินยืดตัวขึ้นตรง หลังจากฟังคำเตือนของเขาจบ และก็หัวเราะเยาะอย่างดูถูก

“คุณสามารถลองดูได้ แต่คุณน่าจะไม่มีโอกาสนี้ เพราะผมคือจิ้นเฟิงเฉิน”

เขายิ้มอย่างมั่นใจ และน้ำเสียงที่เย็นชาของเขาช่างหยิ่งผยองถึงขีดสุด

ใจเย็นนำมาซึ่งความเย่อหยิ่ง เช่นจักรพรรดิ ผู้สูงศักดิ์และพึ่งพาตนเองได้

ท่าทางที่ท้าทาย ราวกับจะบอกว่า กับมึงงั้นเหรอ?