บทที่ 514 จับตัวคนมาโดยตรง

บทที่ 514 จับตัวคนมาโดยตรง

“อืม”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า และหลับไปอย่างสงบ

ในวันนี้เจียงสื้อสื้อตกใจมากเกินไป และช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็หลับไป

การฟังเสียงหายใจของเธอสม่ำเสมอและยาวนาน จิ้นเฟิงเฉินนั่งอยู่นาน ก่อนที่จะออกมาจากห้องนอน

เมื่อเดินไปที่ห้องสมุด เขาก็พบเห็นจื่อเฟิงยืนอยู่ที่หน้าประตู

เมื่อเห็นเขา สีหน้าดูลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย

บนใบหน้าของเขาก็ปกคลุมไปด้วยฝุ่นโคลน ดูโทรมมาก

เมื่อเห็นจื่อเฟิง ไม่มีคลื่นบนใบหน้าของจิ้นเฟิงเฉิน

ทำท่าทางห้ามออกเสียงให้กับจื่อเฟิง และส่งสัญญาณให้เขาตามเข้ามา

ทันทีที่เขาเข้าสู่ห้องสมุด จื่อเฟิงก็ก้มตัวลง และพูดด้วยความเจ็บปวด “คุณชาย ผมขอโทษ วันนี้จื่อเฟิงไม่ได้ปกป้องคุณนายหญิงให้ดี ผมยินดีที่จะรับการลงโทษ!”

ริมฝีปากของเขาเม้มแน่น และร่างกายของเขาก็สั่นเล็กน้อย

เธอกลับมาและได้ยินว่าเจียงสื้อสื้อไม่ได้เป็นไร ถึงกล้าที่จะมาพบจิ้นเฟิงเฉิน

ก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกกลัวมาก

ถึงแม้ว่าเธอจะดึงพลังการยิงส่วนใหญ่ของกลุ่มไปในเวลานั้น แต่ก็ยังมีคนหลายคนที่ไล่ตามเจียงสื้อสื้อไป

เนื่องจากกังวลความปลอดภัยของเจียงสื้อสื้อ จื่อเฟิงจึงเสียสมาธิ ดังนั้นจึงทำให้เสียเวลาไปนานขนาดนั้น

ถ้าหากว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจียงสื้อสื้อและลูกของเธอในครั้งนี้ จิ้นเฟิงเฉินจะไม่ไว้ชีวิตเธอแน่ๆ!

เมื่อเห็นว่าจื่อเฟิงก็มีรอยช้ำบนร่างกายของเธอเช่นกัน จิ้นเฟิงเฉินจึงพูดอย่างเฉยเมย “ลุกขึ้นมาเถอะ เรื่องลงโทษค่อยว่ากันทีหลัง”

ในเวลานี้ดวงตาของเขาปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งหนา และไม่ได้สอบสวนความผิดของจื่อเฟิงในทันที

ประการหนึ่งคือเจียงสื้อสื้อไม่ได้เป็นไร และอีกประการหนึ่งเป็นเพราะเขาไม่มีเจตนาที่จะลงโทษจื่อเฟิงเพราะการปกป้องที่ไร้ประสิทธิภาพของเธอ

ในตอนนี้ มีสิ่งที่สำคัญกว่ารอให้เธอไปทำ

“คุณเคยต่อสู้กับคนกลุ่มนั้นในวันนี้ คุณน่าจะรู้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์บ้าง ไปตรวจสอบข้อมูลที่มาของพวกเขา”

จิ้นเฟิงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม

จื่อเฟิงลุกขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น และถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อยู่ต่อหน้าจิ้นเฟิงเฉิน พูดอย่างถ่อมตัวว่า “คุณชายไม่ต้องกังวล ป๋ายหลี่กำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่แล้ว”

จิ้นเฟิงเฉินได้ยินว่าป๋ายหลี่ไปตรวจสอบแล้ว การแสดงออกของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ป๋ายหลี่เป็นคนใจเย็นและมั่นคงในการทำงาน และเขาก็วางใจมาโดยตลอด

หันหัวมองไปทางจื่อเฟิง และพบว่าเสื้อผ้าของเธอเปื้อนฝุ่น ยังไม่ทันได้จัดระเบียบเลย

ผิวหนังที่แขนก็มีรอยขีดข่วน และแผลเป็นก็สัมผัสกับอากาศ

จิ้นเฟิงเฉินโบกมือ และพูดอย่างจางๆ “โอเค คุณลงไปพักผ่อนเถอะ และทายาให้ตัวเองบ้าง”

จื่อเฟิงถึงกล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา และพยักหน้าเบาๆ

เธอรู้ดีว่าจิ้นเฟิงเฉินเป็นเพียงความห่วงใยต่อลูกน้องผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดด้วยความยินดีในหัวใจของเธอ เหมือนคลื่นระลอกคลื่นอยู่ในหัวใจ

จื่อเฟิงบีบตัวเองอย่างลับๆทีหนึ่ง

หลังจากฟื้นคืนสติ เธอก็เปิดประตูและเดินออกไป

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ปลายนิ้วขาวของจื่อเฟิงก็จิ้มเข้าไปในเนื้อ

เธอยืนอยู่ที่นั่นสักพัก อารมณ์พลุ่งพล่านในดวงตาสีเข้มของเธอ

หลังจากพักใหญ่ๆ ถึงก้าวขาเดินจากไป และร่างของเธอก็จมลงในคืนที่มืดมน

แสงไฟในห้องสมุด ตอนหลังของเที่ยงคืนถึงถูกดับไป

เมืองเป่ยกลับสู่ความเงียบสงบท่ามกลางแสงไฟที่ริบหรี่.........

ในวันรุ่งขึ้น ป๋ายหลี่มารายงานกับจิ้นเฟิงเฉินพร้อมความเหนื่อยล้า

ตามเบาะแสที่จื่อเฟิงให้ไว้ เขาไปติดตามสืบสวนกลุ่มคนพวกนั้นมาทั้งคืน

เขาระดมใช้กองกำลังส่วนใหญ่ที่ได้รับการฝึกฝนโดยจิ้นเฟิงเฉิน เพื่อค้นหาเบาะแสของกลุ่มคนนี้ในเมืองเป่ยอย่างละเอียด

กลุ่มคนพวกนั้น ดูเหมือนจะไม่เข้ากับการอยู่ในพื้นที่เช่นเมืองเป่ย

แต่ละคนนั้นตัวสูงร่างใหญ่ และบุคลิกภายนอกดูหยาบมาก

เป็นการปรากฏตัวที่โดดเด่นในฝูงชน และเป็นเรื่องง่ายที่คนอื่นจะจดจำหน้าของพวกเขาได้