บทที่ 520 ฆาตกรรมโดยเจตนา

บทที่ 520 ฆาตกรรมโดยเจตนา

จิ้นเฟิงเฉินขับรถไปที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว และเห็นเจียงสื้อสื้อหดตัวอยู่ตรงทางเดิน

เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว กอดคนเข้าในอ้อมแขน กอดไว้แน่นๆ หัวใจของเขาปวดร้าว และปลอบครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “ภรรยาที่รัก ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ผมติดต่อให้คนส่งเลือดมาแล้ว ไม่ต้องกังวล”

หัวใจที่กังวลมาเป็นเวลานานของเจียงสื้อสื้อ ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง ในขณะที่เธอเห็นหน้าจิ้นเฟิงเฉิน

เธอโอบแขนของเธอไว้รอบไหล่ของจิ้นเฟิงเฉินอย่างแน่นหนา และร้องไห้โหยหวน

จิ้นเฟิงเฉินปล่อยให้เธอระบายสักพัก และคลายลงเบาๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อเขาเห็นบนร่างกายของเจียงสื้อสื้อเปื้อนเลือด

“คุณได้รับบาดเจ็บเหรอ?”

“ฉันไม่ได้เป็นไร นี่คือตอนที่ฉันไปพยุงพ่อของฉันแล้วเปื้อนมาด้วย”

เมื่อเห็นคราบเลือดบนไหล่ของตัวเอง เจียงสื้อสื้อก็สำลักและร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

ในไม่ช้าคนของจิ้นเฟิงเฉินก็นำเลอดกลับมา และโรงพยาบาลก็ทำการผ่าตัดเจียงเจิ้นอย่างเร่งด่วน

ในขณะนี้ เจียงสื้อสื้อกำลังยืนอยู่ข้างนอกของห้องผ่าตัด ดูไฟที่กระพริบ และเดินไปเดินมาอยู่นอกประตูอย่างใจจดใจจ่อ

ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย มือของเธอไขว้กันและถูไปมา และริมฝีปากของเธอแทบจะถูกกัดจนมีเลือดไหลออกมา

จิ้นเฟิงเฉินเดินเข้ามา และเห็นเธอดูเหมือนคนไร้จิตวิญญาณคนหนึ่ง หัวใจของเขาก็ปวดร้าวเล็กน้อย

เขาก้าวไปข้างหน้า ดึงคนเข้ามาในอ้อมกอด และปลอบเธออย่างใจเย็น “เขาจะไม่เป็นไรแน่นอน คุณไม่ต้องกังวล”

เจียงสื้อสื้อสูดดมกลิ่นมิ้นต์จาง​​ๆบนร่างกายของเขา สงบลงมากขึ้น

ฝังศีรษะไว้บนไหล่ของเขา มีแววตาที่ซับซ้อน มีความกังวล มีความกลัว และยังมีความเศร้าเล็กน้อย

เมื่อขนตายาวกระพริบ มีเมฆหมอกปกคลุมใบหน้าของเธอ

“เฟิงเฉิน ฉันคิดว่าฉันเกลียดเขามาก ฉันคิดว่าฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขาในสิ่งที่เขาทำกับฉันและแม่ของฉัน”

เสียงของเจียงสื้อสื้อไม่สามารถหยุดสำลักได้

ในขณะที่พูดเธอก็บีบมุมเสื้อผ้าของจิ้นเฟิงเฉินแน่นขึ้น ราวกับว่ากำลังใช้แรงทั้งหมดในชีวิตของเธออธิบายความในใจของตัวเองอยู่

“แต่ในตอนที่เขาผลักฉันออกไป และเห็นเขาล้มลงในกองเลือด ฉันก็กลัวขึ้นมาทันที กลัวว่าเขาจะตายไปแบบนี้ ทำให้ฉันเกลียดเขาไม่ลงเลย.........

อย่างไรก็ตามเลือดของเขายังคงไหลอยู่ในร่างกายของฉัน...........ฉันทำไม่ได้.........ฉันกลัว ฉันกลัวว่าเขาจะตายเพื่อช่วยฉัน”

ด้วยอาการสำลักที่คอ เจียงสื้อสื้อตัวสั่น และพูดอย่างไม่ต่อเนื่องกัน

ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอปกคลุมไปด้วยความยุ่งเหยิงและความเสียใจ และน้ำตาก็ไหลลงมาผ่านมุมตาของเธอ

ในขณะเดียวกันมันก็แผดเผาหัวใจของเขาไปด้วย

จิ้นเฟิงเฉินสัมผัสใบหน้าของเธออย่างปวดใจ ทำได้เพียงบอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “เขาจะไม่ตาย เราเชื่อมั่นในคุณหมอกันดีไหม?”

เจียงสื้อสื้อปิดใบหน้าของเธอ และพยักหน้าด้วยความเจ็บปวด

นอกห้องผ่าตัด ผ่านไปเกือบห้าชั่วโมง ไฟดวงนั้นถึงเปลี่ยนสีไป

จากนั้นประตูของห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก คุณหมอในเสื้อคลุมสีขาวก็เดินออกมา

เจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉินรีบวิ่งไปข้างหน้า “คุณหมอ เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

ในระหว่างการซักถาม มือของเจียงสื้อสื้อที่จับมือของจิ้นเฟิงเฉินกำลังสั่นอยู่

เมื่อถอดหน้ากาก คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “การผ่าตัดประสบความสำเร็จ พ้นจากขีดอันตรายชั่วคราวไปแล้ว แต่อาการของผู้ป่วยไม่ได้อยู่ในแง่ดี จึงต้องมีการสังเกตอาการต่อไป

ในเวลานี้ในสมองของเจียงสื้อสื้อ มีเพียงคำพูดของการผ่าตัดที่ประสบความสำเร็จเท่านั้นที่หมุนเวียนอยู่

ยืนอยู่กับที่อย่างว่างเปล่า โดยไม่มีเสียงใดๆ

จิ้นเฟิงเฉินกอดเจียงสื้อสื้อไว้แน่นๆและตอบว่า “งั้นก็ดีแล้ว ขอบคุณคุณหมอครับ”

ประสาทที่ตึงเครียดก็คลายลง ขาที่อ่อนแรง แล้วล้มลงไปข้างๆ

จิ้นเฟิงเฉินที่ตาไวมือเร็วก็กอดเธออย่างรวดเร็ว

“ผู้ป่วยจะถูกย้ายไปที่หอผู้ป่วย ICU สมาชิกในครอบครัวสงบลงก่อน และอีกสักครู่ค่อยมาเยี่ยมเขา”

หลังจากพูดจบ คุณหมอก็จากไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เจียงเจิ้นถูกย้ายไปที่ห้อง ICU แล้ว เจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉินก็รออยู่ข้างนอก

เมื่อถึงเวลาเยี่ยม เจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉินก็สวมชุดป้องกัน และเดินเข้าไป