บทที่ 566 พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด

บทที่ 566 พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด

เดิมทีในใจของเสี่ยวเป่ามีความขี้ขลาดอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นทุกคนต้อนรับพวกเขาเป็นอย่างดี ความขี้ขลาดแบบนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

“หลานรักของคุณยาย คุณยายคิดถึงหลานจะแย่อยู่แล้ว รีบมาให้คุณยายดูสักหน่อยสิ”

เมื่อคำพูดจบลง แม่จิ้นก็ขอให้เสี่ยวเป่าหมุนตัวไปรอบๆ เหมือนจะดูจนบนร่างกายของเสี่ยวเป่าเกิดเป็นรูให้ได้

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเป่าแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมาก ความสุขบนใบหน้าของเธอยังไงก็ซ่อนไม่อยู่เลย

พ่อจิ้นที่อยู่ข้างๆก็เดินเข้ามา ยืนอยู่ตรงหน้าจิ้นเฟิงเฉิน พ่อลูกมองหน้ากันแต่พูดไม่ออก เพียงแค่กอดกันสักครั้ง

คำพูดนับพันนับหมื่นคำ ถูกถ่ายทอดถึงกันและกันอยู่ในอ้อมกอดนี้

จิ้นเฟิงเหราและส้งหวั่นชีงรีบมาหลังจากได้ยินข่าวในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

ทันทีที่เดินเข้าไป ก็พบว่าทั้งครอบครัวได้นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว ซึ่งทั้งหมดไปล้อมรอบอยู่ที่พ่อลูกคู่นั้น

เสี่ยวเป่ามีความสุขมาก นอนอยู่บนโซฟา และแม่จิ้นคอยป้อนของกินให้เขาอยู่ตลอดเวลา

เสียงเปิดประตูดังขึ้น และเสี่ยวเป่าเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าคือจิ้นเฟิงเหราและส้งหวั่นชีงที่เข้ามา และรีบวิ่งเข้าไปทันที

“คุณอา คุณน้าหวั่นชีง!”

จิ้นเฟิงเหราอยากจะอุ้มเสี่ยวโดยจิตสำนึก แต่หลังจากรับตัวเขาไว้ ก็รู้สึกว่าตัวเขาหนักเล็กน้อย และเกือบจะอุ้มเขาไว้ไม่ได้ และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หลังจากตรวจดูเสี่ยวเป่าอย่างละเอียดแล้ว ก็พบว่าเด็กน้อยคนนี้ตัวสูงขึ้น และน้ำหนักของเขาก็เพิ่มขึ้นตามด้วย

ไม่ใช่เด็กน้อยตัวเล็กที่สามารถจับตัวขึ้นมาได้อย่างง่ายดายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“คิดถึงผมไหม?” เสี่ยวเป่าถามอย่างฉลาดเฉลียว และยังพลางเลิกคิ้วใส่จิ้นเฟิงเหราอีกด้วย

จิ้นเฟิงเหราเหลือบมองเสี่ยวเป่า และพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “อย่ามา เราเจอกันอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ?”

เสี่ยวเป่าแลบลิ้นและทำหน้าผี และเมื่อมองไปที่ส้งหวั่นชีงที่อยู่ข้างๆเขาก็เปลี่ยนหน้าทันที

“คุณน้าหวั่นชีง อ้อไม่ถูก ตอนนี้ควรจะเรียกว่าคุณป้าแล้ว คุณก็ยังคงสวยมากเหมือนเดิม! ไม่ใช่ สวยกว่าเดิมอีก คุณเป็นเหมือนนางฟ้า”

ส้งหวั่นชีงถูกเขาชมจนปิดปากและหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเขาเรียกว่าป้าแก้มของเธอแดงเล็กน้อย

เธอก็แตะที่ปลายจมูกของเสี่ยวเป่า และยิ้มพูดว่า “ขอบคุณครับ เสี่ยวเป่าก็หล่อขึ้นเช่นกัน”

ในเวลานี้จิ้นเฟิงเฉินเดินเข้ามา และพูดด้วยเสียงเบาๆ “เสี่ยวเป่า ลงมา อย่าทำตัวเป็นเด็กที่ไม่มีมารยาท”

เมื่อเห็นพ่อของตัวเอง เสี่ยวเป่าก็คลานลงมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อจิ้นเฟิงเหราได้เจอกับจิ้นเฟิงเฉิน เขาก็รู้สึกฝาดอยู่ที่จมูกของเขาเล็กน้อย

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปข้างหน้า และพี่น้องสองคนก็สัมผัสหมัดกันด้วยความเข้าใจ

“พี่ชาย ยินดีต้อนรับที่กลับบ้าน” เขากล่าวด้วยความรู้สึกเศร้าอย่างอ่อนๆ

จิ้นเฟิงเฉินมองไปที่จิ้นเฟิงเหรากับส้งหวั่นชีง และแสดงความยินดีกับพวกเขาด้วยความจริงใจ

“อืม ขอแสดงความยินดีกับพวกคุณด้วย ในที่สุดเพลย์บอยในวันวานก็มีครอบครัวแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิ้นเฟิงเหราก็จับหัวตัวเอง และรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

เมื่อพูดจบ ส้งหวั่นชีงก็ปล่อยหมัดให้จิ้นเฟิงเหรา

จิ้นเฟิงเหรามองไปที่ส้งหวั่นชีงด้วยท่าทีขอความเมตตาทันที จากนั้นก็พูดว่า “พี่ชาย อันนั้น ขอโทษทีครับ ดูเหมือนว่าผมจะต้องแต่งงานก่อนคุณแล้ว เดิมทีอยากจะรอจนกว่าพี่สะใภ้จะกลับมา..........อ๊ะ!”

คำพูดยังไม่จบลง จิ้นเฟิงเหราก็โดนตีที่หลังศีรษะของเขาอย่างหนักแน่นไปทีหนึ่ง และจิ้นเฟิงเหราก็กรีดร้องขึ้นมา

หันหน้าไปมองด้วยความขุ่นเคืองอยากจะหาเรื่องกับคนที่ทุบตีเขา แต่เมื่อเขาพบว่าเป็นแม่จิ้น ดอกไม้ไฟนั้นก็ดับลงทันที

“แม่ คุณตีผมทำไม?”

“ใครให้คุณพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด ตีคุณแล้วจะทำไมเหรอ?”

แม่จิ้นขยิบตาไปทางจิ้นเฟิงเฉิน ด้วยสีหน้าที่กังวลเขามาก

จิ้นเฟิงเหราความรู้สึกช้า รู้ว่าเหยียบโดนจุดสำคัญ ก็ปิดปากของเขาด้วยมือทันที

“ไม่เป็นไร” จิ้นเฟิงเฉินกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่สงบบนใบหน้าของเขา

หลังจากยืนยันว่าอาการของจิ้นเฟิงเฉินไม่มีอะไรผิดปกติ อารมณ์ของทั้งครอบครัวถึงผ่อนคลายลงมา

จิ้นเฟิงเหราที่อยู่อีกด้านหนึ่งเห็นว่าจิ้นเฟิงเฉินเงียบสงบเช่นนี้ จึงรีบจับหัวของตัวเองและกล่าวหาแม่จิ้นทันที

“แม่ คุณดูสิว่าพี่ชายผมไม่ได้เป็นอะไรเลย คุณเอะอะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม และต่อไปคุณหยุดทำแบบนี้กับผมได้ไหม ยังไงผมก็เป็นท่านประธานของจิ้นกรุ๊ปแล้ว ถ้าคนข้างนอกรู้เข้าผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”