บทที่ 567 หน่วยความจำปรากฏขึ้น

บทที่ 567 หน่วยความจำปรากฏขึ้น

โรงแรมระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งของในประเทศ X

เจียงสื้อสื้อยืนรับลมอยู่ที่ระเบียง กำลังมีความสุขไปกับการรับลมยามเย็น

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธอสบายใจมาก

เหตุผลที่เธอสามารถมาประเทศ X ได้ในครั้งนี้ เป็นเพราะสถาบันวิจัยฝู้จิงเหวินจะมีการประชุมแลกเปลี่ยนโครงการวิจัยเมื่อเร็วๆนี้ และจำเป็นต้องมาที่นี่

เมื่อได้ยินข่าวนี้ เจียงสื้อสื้อก็บอกทันทีว่า อยากจะพาเถียนเถียนไปด้วย และไปเดินดูรอบๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธออยากจะเดินทางออกมาท่องเที่ยวอยู่ตลอดเวลา แต่เธอไม่เคยมีเวลาเลย

มันบังเอิญมากที่โอกาสนี้หาได้ยาก และเธอไม่อยากจะพลาดมันไป

ฝู้จิงเหวินไม่ได้คัดค้านตามธรรมชาติอยู่แล้ว จึงตกลงทันที และยังบอกว่าถือเป็นการออกไปท่องเที่ยวของครอบครัวสามคนอีกด้วย

พวกเขาได้ไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่งของที่นี่มาแล้ว และมันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

เจียงสื้อสื้อดูไม่เหมือนคนที่ออกมาท่องเที่ยวเลยสักนิด แต่เหมือนคนในท้องถิ่นมากกว่า เธอเข้ากับที่นี่อย่างสมบูรณ์ และไม่ได้รู้สึกถึงความไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

ประเทศนี้ เมืองแห่งนี้ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังนำทางเธออยู่ตลอดเวลา

สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้าของเธอ เจียงสื้อสื้อรู้สึกถึงความหนาวบนผิวหนังที่เปิดเผยอยู่ข้างนอก และเธอก็อดไม่ได้ที่จะจาม

ถูที่ไหล่ของเธอ เพื่อให้ตัวเองอบอุ่น

โดยไม่คาดคิดว่าความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนของที่นี่ค่อนข้างสูงมาก

ตอนกลางวันยังมีลมร้อนอยู่ และในช่วงกลางคืนก็เริ่มมีลมเย็นพัดมาแล้ว

“เป็นหวัดเหรอ?”

ฝู้จิงเหวินขมวดคิ้ว และเดินเข้ามา ถอดเสื้อผ้าและคลุมไว้บนไหล่ของเจียงสื้อสื้อ

เจียงสื้อสื้อยืนอยู่ที่ขอบระเบียง หันหลังกลับมายิ้มอย่างอ่อนโยน และห่อเสื้อผ้าของเขาอย่างแน่นหนา

“ไม่มี ลมมันพัด ดูเหมือนว่าที่นี่จะเย็นกว่าฝรั่งเศสนิดหน่อย”

“งั้นกลับไปที่ห้องพักเถอะ คุณยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา” ฝู้จิงเหวินเตือนว่า

เจียงสื้อสื้อส่ายหัวสาย สายตาของเธอจ้องมองไปในที่ระยะไกล รักษาท่าทางในการมองออกไป

เมฆที่ลุกเหมือนไฟไหม้ในระยะไกล ทำให้ท้องฟ้าเป็นสีแดงเพลิง

เมื่อมองไปที่เมืองแห่งนี้ เจียงสื้อสื้อรู้สึกถึงความคุ้นเคยในใจของเธออย่างบอกไม่ถูก

ราวกับว่า เธอเคยมาที่นี่มาก่อน

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นโดยไม่มีจุดที่มา แต่ก็เป็นธรรมชาติมาก

ในความทรงจำปัจจุบันของเธอ น่าจะยังไม่เคยมาที่เมืองแห่งนี้ถึงจะถูก

“เป็นอะไรไปเหรอ?”

เมื่อเห็นเจียงสื้อสื้อไม่พูด ฝู้จิงเหวินก็ลดสายตาลงและถามไปคำหนึ่ง

ฉันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเล็กน้อย

การแสดงของเจียงสื้อสื้อในวันนี้ทำให้เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย

เขาก็รู้สึกได้แล้วว่า อดีตของเจียงสื้อสื้อ น่าจะเชื่อมโยงกับเมืองแห่งนี้อย่างแยกไม่ออก

มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นเธอถึงทำตัวเหมือนไม่ใช่นักท่องเที่ยวคนหนึ่งเลย เธอและเถียนเถียนเข้ากับเมืองแห่งนี้เร็วเกินไป ราวกับว่ามีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เหมือนใครเลย

ปฏิกิริยาของเธอทำให้เขาลุกลี้ลุกลนมาก

บางที ที่นี่อาจจะกระตุ้นความทรงจำของสื้อสื้อได้

ฝู้จิงเหวินมีภาพลวงตาอยู่เสมอว่า หลังจากมาที่นี่แล้ว เจียงสื้อสื้อก็จะไม่กลับไปกับเขาแล้ว

“ไม่ได้เป็นไร”

เจียงสื้อสื้อกลับสู่ความรู้สึก เธอยิ้ม และเก็บสายตาของเธอกลับมา

หันหน้าไปถามฝู้จิงเหวินว่า “ใช่แล้ว พรุ่งนี้คุณก็จะจากไปแล้วใช่ไหม?”

เธอยังคงไม่ได้ลืมเลยว่าฝู้จิงเหวินไม่ได้มาเพื่อท่องเที่ยว และยังมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำ

ฝู้จิงเหวินตอบเบาๆ “อืม อาจจะกลับมาดึกมาก พวกคุณไม่ต้องรอผมแล้ว”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “คุณไปทำงานให้ดีๆเถอะ และคุณไม่ต้องกังวลเถียนเถียนกับฉันเลย”

หลังจากพูดจบ ฝู้จิงเหวินก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้

ด้วยความกังวลจะทำให้เถียนเถียนตื่นขึ้นมา จึงลดเสียงเบาลงและบอกเจียงสื้อสื้อว่า “คุณอย่าลืมพาเถียนเถียนกินข้าวดีๆล่ะ อยากจะออกไปเที่ยวเล่นก็ได้ แต่พวกคุณอย่าลืมว่าต้องเปิดจีพีเอสอยู่เสมอ”

เขาไม่อยู่ และก็รู้สึกไม่วางใจแม่ลูกพวกเขาเลยจริงๆ

เจียงสื้อสื้อหัวเราะเบาๆ และเข้าใจถึงความกังวลของฝู้จิงเหวิน