บทที่ 582 พรุ่งนี้พวกเรากลับฝรั่งเศส

บทที่ 582 พรุ่งนี้พวกเรากลับฝรั่งเศส

แม่จิ้นได้ยินก็พยักหน้า

ข้างๆ ส้งหวั่นชีงได้ถือแก้วแก้วหนึ่ง ป้อนน้ำให้เสี่ยวเป่า ทำให้เขาได้ชุ่มคอ เสี่ยวเป่าจิบไปเล็กน้อย แล้วก็ร้องสะอึกเสียงเบาต่อ

ตั้งแต่กลับมาบ้านเสี่ยวเป่าก็ได้ร้องไห้จนตาบวม คอก็ได้แห้งมากๆ ส้งหวั่นชีงมองแล้วก็สงสารมากๆ

เธอได้ตบไปที่หลังของเสี่ยวเป่าเบาๆ แล้วก็ปลอบเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เสี่ยวเป่าร้องไปสักพัก ก็ได้เหนื่อย

คราวนี้ดวงตาก็ได้ปิดไปนิดเดียว ในความเหนื่อย ก็ได้คิดว่าส้งหวั่นชีงเป็นเจียงสื้อสื้อ

จับมือของเธอแน่น ปากก็ได้พูดไม่หยุดว่า “หม่ามี๊ อย่าทิ้งเสี่ยวเป่าไป......”

ส้งหวั่นชีงก็ได้ตอบเขาอย่างใจเย็น “ไม่หรอกค่ะ หม่ามี๊ไม่มีทางไม่เอาเสี่ยวเป่าแน่......”

เห็นเสี่ยวเป่าที่ได้มีท่าทางอ่อนเพลียแบบนี้ ส้งหวั่นชีงก็ได้หันไปพูดกับคนที่อยู่ด้านหลัง “คืนนี้หนูนอนเป็นเพื่อนเสี่ยวเป่าดีกว่าค่ะ ตอนนี้เขาอ่อนไหวมากๆ”

แม่จิ้นพยักหน้า ก็ได้พูดอย่างรู้สึกผิด “ก็ดี หวั่นชีง ขอโทษทีนะ วันนี้รู้สึกผิดกับหนูหลายอย่างเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจดี”

ส้งหวั่นชีงส่ายหน้า ก็ได้ตอบออกไปอย่างอ่อนน้อม เข้าใจดี

สายตามองไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้าที่มืดสนิท นัยน์ตาก็เหมือนได้มีคลื่นเล็กน้อย

เธอไม่ได้เป็นเพราะเจียงสื้อสื้อได้ออกมาที่งานแล้วก็แย่งความสนใจไปจากตัวเธอแล้วโมโห

แต่เป็นเพราะดีใจ ที่พี่สื้อสื้อยังมีชีวิตอยู่

แบบนั้น ตระกูลจิ้นก็ได้อยู่กันครบทั้งครอบครัวแล้วจริงๆ หลุมที่ได้ปิดบังมาโดยตลอดก็ได้ถึงเวลาเติมมันแล้ว......

อีกด้าน โรงแรมที่เจียงสื้อสื้อพัก บรรยากาศแปลกมากๆ

พวกเขาได้รีบออกมาจากงานเลี้ยง แล้วก็ได้รีบกลับมาที่โรงแรม

“สื้อสื้อ พรุ่งนี้พวกเรากลับฝรั่งเศสกันเถอะ”

ฝู้จิงเหวินได้พูดกับเธอไปคำ สีหน้าดูแล้วไม่ค่อยที่จะดีนัก

ตั้งแต่ออกมาจากงาน เขาก็เหมือนกวางที่ถูกทำให้ตกใจ ใจลอยอยู่ตลอด

เจียงสื้อสื้อคิดไปสักพัก ก็ได้พยักหน้าตกลง “อืม เอาที่นายว่า”

คราวนี้ ทั้งสามได้เก็บข้าวของ

บรรยากาศในห้องเงียบเอามากๆ มีแต่เสียงเสื้อผ้าที่ได้เสียดสีกัน คืนที่เงียบก็ได้ทำให้มันดูดังมาก

สายตาที่ตกของฝู้จิงเหวิน จิตใจนั้นไม่ได้อยู่กับการพับเสื้อผ้า

ในหัวเขานั้นได้มีภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงหมุนเวียนซ้ำๆ ความรู้สึกสั่นคลอน ก็ได้เปิดจนสุด

เหมือนกับเถาวัลย์ที่กำลังโต ได้พันไปรอบใจของเขา พันแน่นจนขาหายใจไม่ออก

สามปีที่ได้อยู่กับเจียงสื้อสื้อนั้น เขาชอบรู้สึกว่าตัวเองได้ขโมยมา

เขาลองที่จะไปตามหาความทรงจำให้เจียงสื้อสื้อ แต่อีกใจก็กลัวว่าเธอจะจำได้ขึ้นมาจริงๆ เจอกับคนที่เคยเจอ

วันนี้ ความคิดนั้นได้เป็นจริงต่อหน้าเขาแล้ว

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือกลัว ตอนที่เห็นจิ้นเฟิงเฉินกับเสี่ยวเป่าพุ่งเข้ามานั้น ใจเขาเต้นแรงแทบจะหลุดออกมา ทั้งตัวได้มีเหงื่อผุดเต็มไปหมด

ชั่วขณะนั้น เขากลัวว่าเจียงสื้อสื้อจะไปกับพวกเขา

เขากลัวว่าเจียงสื้อสื้อจะทิ้งเขาไป เพราะงั้นเขาเลยโกรธ

ก็ได้ไม่สามารถรักษาท่าทางที่มีมารยาทได้อีกต่อไป ก็ได้ลากเธอออกมาจากงาน

เขาคิดว่าตัวเองนั้นสามารถที่จะรับได้ในเรื่องอดีตของเจียงสื้อสื้อ เวลานั้น เขากลับพบว่าความคิดเมื่อก่อนของเขาโง่ขนาดไหน

เมื่อก่อนเขาคิดว่าเจียงสื้อสื้อได้ถูกสามีของเธอทิ้ง แต่ไม่เคยที่จะคิดว่า สามีของเธออาจจะรอเธอกลับไปอยู่

คืนนี้ตอนที่เจอจิ้นเฟิงเฉิน ฝู้จิงเหวินถึงได้เข้าใจ ว่าความคิดของตัวเองนั้นมันผิด

มองแค่ตาที่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นรักสื้อสื้อขนาดไหน

เขาเริ่มเสียใจ คิดผิดที่ได้พาเจียงสื้อสื้อมาที่ประเทศนี้

ถ้าเกิดไม่ได้มา เธอก็จะไม่ได้เจอกับครอบครัวในคืนนี้

โอกาสแบบนี้ อาจทำให้เขาสูญเสียเจียงสื้อสื้อไปเลยก็ได้