บทที่ 583 ขวางพวกเขาไว้

บทที่ 583 ขวางพวกเขาไว้

ฝู้จิงเหวินเห็นเจียงสื้อสื้อตกลง ก็ได้รีบไปแก้ไฟล์บิน

เวลาขึ้นเครื่องนั้นยังมีอีกกี่ชั่วโมง เถียนเถียนเล่นมาทั้งวัน ก็ได้เริ่มมีอาการเหนื่อยล้า

คิดถึงว่าเครื่องที่บินกลับไปฝรั่งเศสต้องใช้เวลาอีกสิบกว่าชั่วโมง ระยะทางที่ห่างไกล ทั้งสองตกลงว่าจะพักที่โรงแรมอีกสักพักค่อยไป

“เถียนเถียน ลูกนอนก่อนเถอะ”

สองแม่ลูกนอนอยู่บนเตียง เจียงสื้อสื้อได้ตบหลังของสาวน้อยเบาๆ กล่อมเธอเข้านอน

เถียนเถียนเปิดปากหาว ดวงตาที่มีเกร็ดน้ำตาเล็กน้อยได้มองเจียงสื้อสื้อ

พลิกตัว เข้าไปให้อ้อมแขนของเจียงสื้อสื้อ ดวงตาได้หมุน ริมฝีปากน้อยๆ ก็ได้ถามออกไปว่า “หม่ามี๊ พวกเราจะกลับบ้านแล้วเหรอคะ?”

แววตาของสาวน้อยได้สะท้อนความไม่อยากจะกลับไปออกมาเล็กน้อย เธอยังไม่ได้บอกลาพี่ชายเลยนะ

คืนงานเลี้ยงวันนี้ ตอนที่จะเดินออกมานั้นสาวน้อยได้หันไปมองเสี่ยวเป่า พบว่าสีหน้าของเขานั้นแทบที่จะร้องไห้ออกมาแล้ว เวลานั้นคิ้วของเถียนเถียนก็ได้ขมวดขึ้น

พี่ชายแล้วก็แดดดี๊ที่หล่อเหลาเหมือนว่าไม่อยากให้พวกเขาจากไป

กลับมาเห็นว่าสีหน้าหม่ามี๊ของเธอแปลกๆ ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรมาก

คราวนี้จะไปแล้ว ถึงได้แสดงสีหน้าที่ทำใจไม่ได้ออกมา

“ค่ะ”

สีหน้าของเจียงสื้อสื้อได้นิ่งเล็กน้อย ลูบไปที่หัวของสาวน้อย ตอบไปคำ

สาวน้อยได้เบะปาก ก็ได้พูดออกไปอย่างไม่เกรงกลัวว่า “ไม่ไปได้ไหมคะ? หนูอยากเจอพี่ชายกับแดดดี๊”

“เถียนเถียน อย่าเรียกคนอื่นไปมั่ว แดดดี๊ของหนูยังอยู่ข้างนอกนะ อีกอย่างหนูไม่มีพี่ชาย”

น้ำเสียงของเจียงสื้อสื้อได้น่ากลัวขึ้นมาเล็กน้อย ได้ตั้งใจที่จะปรับคำเรียกของเถียนเถียน

ช่วงเวลานี้ ให้ฝู้จิงเหวินได้ยินเถียนเถียนเรียกคนอื่นว่าแดดดี๊ แน่นอนว่าในใจของเขานั้นต้องเสียใจแน่ๆ

นัยน์ตาของเถียนเถียนเริ่มมีน้ำตาคลอ ถูกเจียงสื้อสื้อดุจนกลัว ก็ได้มองเธอด้วยความน้อยใจ

“มีนะ!”

สาวน้อยได้ส่งเสียงที่เบาเหมือนแมลงวันออกมา พูดสองคำนี้ออกมาจากปาก ไม่แก้คำอย่างดื้อรั้น

เธอมีพี่ชาย มีแน่ๆ!

เจียงสื้อสื้อเห็นแบบนั้น ในใจก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง

แล้วก็รู้ว่าน้ำเสียงตัวเองน่ากลัวเกินไป เด็กยังไม่รู้เรื่อง เธอจริงจังขนาดนั้นทำไม

สีหน้าก็ได้อ่อนโยนลงเล็กน้อย เธอพูด “หนูบอกว่ามีก็มี ตอนนี้ รีบเข้านอนเถอะค่ะ”

สาวน้อยได้ยินแบบนั้น คราวนี้ถึงได้จึปาก แล้วหลับตาอย่างว่าง่าย

ช่วงค่ำ ผ่านไปสี่ชั่วโมง เจียงสื้อสื้อได้อุ้มสาวน้อยที่หลับสนิท ไปสนามบินกับฝู้จิงเหวิน

การกระทำของพวกเขาได้ถูกกู้เนี่ยนสืบได้ทันเวลา ก็ได้รีบไปรายงานจิ้นเฟิงเฉิน

“คุณชาย พวกเราหาพวกเขาเจอแล้วครับ มองจากเส้นทางแล้วเหมือนจะไปสนามบิน”

ทางนั้นจิ้นเฟิงเฉินก็ได้ขมวดคิ้วขึ้นทันที แล้วก็ได้รีบเปิดประตูห้องหนังสือ เดินออกไปข้างนอก

เขาพูดเสียงเข้มว่า “มั่นใจนะ? เช็กเรื่องตั๋วเครื่องแล้ว?”

“ครับ พึ่งเช็กได้เมื่อกี้ เป็นเที่ยวบินกลับฝรั่งเศสครับ!”

ลูกน้องของกู้เนี่ยนก็ได้ส่งข่าวมาพอดี เขาก็ได้รีบรายงาน สีหน้าก็ได้เครียดขึ้นเลยทันที

“ขวางพวกเขาไว้!”

สีหน้าของจิ้นเฟิงเฉินได้เปลี่ยน ฝีเท้าได้หยุดอยู่กับที่

เขามองไปยังท้องฟ้าข้างนอก สีฟ้ายังไม่รุ่ง

เห็นที ฝู้จิงเหวินกลัวว่าฝันร้ายมันจะยาวนาน ก็ได้นั่งเที่ยวบินที่เช้าที่สุดกลับไป

ท่าทางที่มีพิรุธแบบนี้ ทำให้จิ้นเฟิงเฉินมั่นใจกว่าเดิม ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นสื้อสื้อแน่ๆ!

“นายพาคนไปถ่วงเวลาพวกเขาที่สนามบิน ให้พวกเขาขึ้นเครื่องไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวฉันตามไป” สายตาของจิ้นเฟิงเฉินได้มีความโหดเหี้ยมสะท้อนออกมา

สั่งกู้เนี่ยนเสร็จ หันหลังไป เข้าห้องของเสี่ยวเป่า อุ้มเสี่ยวเป่าออกมา