บทที่ 620 ขี้สงสัย

บทที่ 620 ขี้สงสัย

หลังจากฟังคำกล่าวหาของฝู้จิงเหวิน สีหน้าของเจียงสื้อสื้อก็เปลี่ยนไปจากปกติ

ทนไม่ไหวกับคำเหน็บแนมที่ไม่มีเหตุผลของฝู้จิงเหวิน ราวกับว่าการที่เธออยู่ที่โรงพยาบาลเป็นสิ่งที่น่าอับอายอย่างนั้น

ถึงแม้ว่าเสี่ยวเป่าจะเป็นลูกของจิ้นเฟิงเฉิน แต่เจียงสื้อสื้อไม่ได้เอาความรู้สึกที่มีต่อเขามาปนกัน

“ตกลงเป็นฉันที่เปลี่ยนไป หรือเป็นคุณที่ขี้สงสัยกันแน่?”

ทันใดนั้นเสียงของเธอเย็นลงไปหลายระดับ

“ผมขี้สงสัย?”

สีหน้าของฝู้จิงเหวินเข้มขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกโมโห

เจียงสื้อสื้อหน้านิ่วคิ้วขมวด “หรือว่าไม่ใช่? ฉันแค่มาดูเสี่ยวเป่าที่อยู่โรงพยาบาลคนเดียว รู้สึกสงสาร ดังนั้นจึงช่วย เถียนเถียนรู้ว่าฉันอยู่ที่โรงพยาบาล ก่อนเธอจะนอนฉันโทรคุยกับเธอแล้ว ไม่ได้ละเลยเธอเหมือนที่คุณพูด คุณจะต้องประหลาดใจขนาดนี้เลยหรอ? เถียนเถียนอยู่ที่บ้านมีพ่อและแม่ แต่เสี่ยวเป่าต้องอยู่เพียงลำพัง คุณใจดำ ถึงขนาดที่เด็กคนหนึ่งคุณยังรับไม่ได้เลยหรอ?

ฝู้จิงเหวินฟังน้ำเสียงเย็นชาของเจียงสื้อสื้อ หัวใจของเขาก็ปกคลุมไปด้วยความหนาวเหน็บ

เจียงสื้อสื้อไม่เคยโกรธเขามากขนาดนี้มาก่อน

หลังจากพ่อลูกคู่นั้นเข้ามา ทุกย่างก็เปลี่ยนไป

กำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น ฝู้จิงเหวินกัดฟันพูด “ผมใจดำ? ผมไม่สามารถทนกับเขาได้? สื้อสื้อ คุณไม่คิดว่าคำพูดของคุณมันเกินไปหน่อยหรอ? เขาเป็นลูกของจิ้นเฟิงเฉิน จิ้นเฟิงเฉินเป็นคนที่จะแย่งภรรยาของผมไป เป็นไปได้หรอที่ผมจะญาติดีกับเขา? ผมไม่ใช่พระ ผมก็มีความโกรธ มีความรู้สึก

ผมไม่ต้องการอะไรมาก ภรรยาและลูกสาวอยู่ข้างๆกับผมก็พอแล้ว แค่ความปรารถนาเล็กๆแค่นี้คุณไม่สามารถทำให้ผมได้หรอ? จะต้องทำแบบนี้กับผมด้วยหรอ?”

ฟังคำพูดของเขา เจียงสื้อสื้อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสีซอให้ควายฟัง จากนั้นก็กดตัดสายไป

ยืนพิงกำแพงของโรงพยาบาล หายใจเข้าออกอย่างสงบ

สิ่งที่ฝู้จิงเหวินพูดในวันนี้ทำให้เขาเสียใจมากจริงๆ เขาไม่เคยเข้าใจเธอเลย เอาแต่สนใจจะทำให้ความต้องการของตัวเองสำเร็จ

ถึงแม้ว่าเด็กที่อยู่ที่โรงพยาบาลวันนี้ไม่ใช่ลูกของจิ้นเฟิงเฉิน เธอก็ไม่สามารถไม่สนใจได้ นี่เป็นสัญชาตญาณของความเป็นแม่

ลูกเปรียบเสมือนเทวดาตัวน้อย เป็นคนที่บริสุทธิ์อย่างไม่สามารถเอาอะไรมาเปรียบได้

เขาจะทำใจทิ้งเทวดาเหล่านี้ได้ยังไง?

หลังจากตั้งสติได้ เจียงสื้อสื้อก็เอาโทรศัพท์มาปิดเครื่อง

สองสามวันนี้ฝู้จิงเหวินผิดปกติไปมาก แทนที่จะทะเลาะกับเขา ไม่ต้องติดต่อกับเขาก่อนจะดีกว่า

หลังจากเจียงสื้อสื้อตัดสายไป ฝู้จิงเหวินก็ง้างหมัด และต่อยเข้าที่กำแพง

แม่ฝู้เห็นอย่างนั้น ก็ไม่กล้าเข้ามาพูดเกลี้ยกล่อม

เดิมทีเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะดีขึ้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะยิ่งแย่ลง

มองไปที่ฝู้จิงเหวินอย่างเป็นห่วง ทั้งสองคนยังไม่ทำให้เขาสบายใจได้เลยจริงๆ

ในตอนนั้นพ่อฝู้ก็เดินออกมาจากห้อง พูดเสียงเบาๆว่า “กลับห้องไปเถอะ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องของลูกๆแล้ว”

แม่จิ้นถอนหายใจออกมา พูดอย่างทนไม่ได้ “เป็นเพราะสองพ่อลูกคู่นั้นเข้ามา ทำลายบรรยากาศความปรองดองของครอบครัวเรา เดิมทีก็เป็นคนที่หายไปแล้ว ทำไมถึงได้กลับมาอีกล่ะ?”

พ่อฝู้ได้ยินอย่างนั้นก็พูดเกลี้ยกล่อม “ตอนนี้พวกเราก็ยังไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเจียงสื้อสื้อกับสองพ่อลูกนั่นเป็นยังไง รอก่อนเถอะ ผมเชื่อว่าลูกสามารถจัดการปัญหานี้ได้”