บทที่ 621 แด๊ดดี๊จะทำให้ตรงตามความสนองทุกอย่าง

บทที่ 621 แด๊ดดี๊จะทำให้ตรงตามความสนองทุกอย่าง

เมื่อพูดจบ เจียงสื้อสื้อก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องนอน

ฝู้จิงเหวินเดินตามเธอไป

"เมื่อคืน..."

"เมื่อวาน..."

ทั้งสองคนเอ่ยปากพูดพร้อมกัน ฝู้จิงเหวินทำท่าทางส่งสัญญาณให้เจียงสื้อสื้อพูดก่อน

"เมื่อคืนปฏิกิริยาของฉันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ฉันขอโทษนะ แต่เสี่ยวเป่ายังเด็ก เขาบริสุทธิ์ ฉันไม่อยากให้คุณพูดแบบนั้นกับเขา"

เมื่อพูดจบ มีความไม่เป็นธรรมชาติปรากฏขึ้นบนในหน้าของฝู้จิงเหวิน เขาเกาหัวและพูดว่า "ผมเองก็มีด้านที่ทำผิด ผมไม่ควรไปคิดเล็กคิดน้อยกับเด็ก อีกอย่างตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บอยู่ด้วย”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฝู้จิงเหวินก็หยุดไปครู่หนึ่ง เขาก้าวไปด้านหน้า แล้วจับมือของเจียงสื้อสื้อขึ้นมาอย่างระวัง และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนว่า "สื้อสื้อ ผมรู้ว่าตอนนี้คุณอยากรู้ความผูกพันระหว่างคุณและสองคนก่อนหน้านี้

แต่ได้โปรดคุณลองมองมาที่ผมบ้างได้ไหม ผมรอคุณมาเป็นเวลาสามปี ผมเองก็หวังว่ายังจะได้อยู่กับผู้หญิงที่ตัวเองรัก โปรดให้โอกาสผมสักครั้ง ให้โอกาสเราทั้งคู่ ลองพยายามยอมรับผม ได้ไหม?”

ฝู้จิงเหวินคุกเข่าลงกับพื้นและหยิบกล่องที่สวยงามประณีตออกมาจากเสื้อผ้าของเขา

เมื่อเห็นเช่นนี้ เจียงสื้อสื้อก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เธอรับมือไม่ค่อยได้

เขาประคองฝู้จิงเหวินขึ้นมา และพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า "จิงเหวิน ฉันขอโทษนะ ตอนนี้ฉันยังไม่สามารถยอมรับคุณได้ ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉันมากๆ

แต่ตอนนี้ให้เวลาฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากให้ตัวเองต้องรู้สึกเสียดาย เมื่อฉันพบคำตอบแล้ว ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็จะยอมรับคุณ โอเคไหม?”

ดวงตาของเจียงสื้อสื้อเต็มไปด้วยแววตาขอร้อง ฝู้จิงเหวินเองก็บีบบังคับเธอต่อไปไม่ลง

เขาจึงตอบว่า: "ได้ ผมสัญญาว่าผมจะไม่บังคับคุณ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงสื้อสื้อก็โล่งใจ ขอเพียงแค่ฝู้จิงเหวินสามารถเข้าใจได้ก็ดีมากแล้ว

เมื่อนึกถึงว่าเสี่ยวเป่ายังอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง เจียงสื้อสื้อจึงกล่าวอย่าง ลำบากใจ ว่า: "จิงเหวิน ตอนนี้เสี่ยวเป่ายังอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง วันนี้ฉันอยากจะไปดูแลเขาอีกวันหนึ่ง ฉันไม่อยากให้เขาต้องอยู่คนเดียว”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงสื้อสื้อแล้ว ความรู้สึกแรกของฝู้จิงเหวินอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อสักครู่เขาเพิ่งบอกเธอไปว่าจะไม่บังคับเธออีก เขาจึงได้แต่พูดคำที่ขัดต่อความปรารถนาในใจออกไป

"ผมไปส่งคุณดีกว่า จะได้ไปดูว่าอาการบาดเจ็บของเขาเป็นอย่างไรบ้าง"

เมื่อเห็นว่าฝู้จิงเหวินมีเจตนาดี เจียงสื้อสื้อเองก็ตกลง

ทั้งสองขับรถไปที่โรงพยาบาล มองไปเห็นเสี่ยวเป่าที่อยู่ในห้องพักคนไข้กำลังมองไปที่หน้าประตูอย่างตาปริบๆ

เมื่อเห็นเงาร่างของเจียงสื้อสื้อแล้ว ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นมาทันที

เจียงสื้อสื้อวางผลไม้ในมือลง และรีบไปดูอาการของขาของเขา

"เสี่ยวเป่า วันนี้คุณลุงหมอว่ายังไงบ้างคะ? "

เสี่ยวเป่ามองไปที่ขาของตน แกล้งทำเป็นสบายแล้วกล่าวว่า "คุณลุงบอกว่าขาของผมฟื้นตัวได้รวดเร็วครับ ไม่กี่วันถอดเฝือกออกก็จะหายแล้วครับ”

ขณะนี้ฝู้จิงเหวินเดินเข้าไป แล้วสัมผัสไปที่ขาที่บาดเจ็บของเสี่ยวเป่าเบาๆ เสี่ยวเป่าเจ็บจนหน้าขมวดเข้าหากันทันที

เจียงสื้อสื้อเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจมาก จึงได้แต่ตำหนิว่า "จิงเหวินคุณจับเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไง! เขายังเด็กอยู่เลยนะ”

"ขาของเขาไม่รอสัก100วัน อย่าได้คิดเลยว่าจะหายดี กว่ากระดูกข้างในจะโตได้เต็มที่คงต้องรออีกสักพัก" ฝู้จิงเหวินตอบอย่างทางการ

แต่ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชม สามารถจินตนาการได้เลยว่าเสี่ยวเป่ากำลังทนต่อความเจ็บปวดมากแค่ไหน

แต่ว่า ใครให้เขาเป็นลูกชายของจิ้นเฟิงเฉินล่ะ ตัวเขาเองไม่ฉวยโอกาสนี้เพื่อเพิ่มความเจ็บปวดให้เขาก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว

หลังจากพูดจบ เจียงสื้อสื้อก็กลอกตาใส่เขา ฝู้จิงเหวินไม่ได้มาเพื่อช่วยเสี่ยวเป่าเลย เห็นได้ชัดเลยว่านี่เป็นการแก้แค้นต่างหาก