บทที่ 629 คุณไม่ได้ยินสิ่งที่ผมพูดหรือ?

กลัวว่าไปช้าแล้วจะทำให้จิ้นเฟิงเฉินเบื่อหน่าย จื่อเฟิงรีบก้าวเดินจากไป ออกไปถามตําแหน่งที่ตั้งของห้องครัว

อิ้งเทียนลูบผม แล้วตัดภาพด้วยตนเอง แล้วกล่าวว่า “ตอนนี้มั่นใจแล้วว่าข้อมูลที่หายไป เป็นชุดดาวฟ้า มาตรา 12 ของเรา แต่โปรแกรมของเราติดตั้งระบบติดตามและป้องกันการติดตามกลับไว้แล้ว ดังนั้นแม้หลังจากที่พวกเขาพบเราแล้ว ก็จะมีหลักฐานทิ้งไว้เล็กน้อย”

เขาหยุดชะงักและเอ่ยปากพูดต่อ “การวิเคราะห์เบาะแสวันก่อนออกมาแล้ว เรากำหนดเป้าหมายไว้ที่สาม บริษัท บริษัทแรกที่มีวิกฤตการณ์ทางการเงินของตัวเอง บริษัทที่สองอยู่ในแผนการซื้อกิจการของเราในครั้งหน้า สำหรับบริษัทสุดท้าย บริษัทคารัน ประธานของบริษัทชื่อว่าซาเซโด มิเกล”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ อิ้งเทียนดันแว่นขึ้น ยิ้มและกล่าวว่า “ซาเซโดเป็นนามแฝงของเขา ตัวตนที่แท้จริงของเขาชื่อว่าเบอร์เกน เป็นคนอังกฤษ บริษัทเขาตั้งอยู่ในประเทศอังกฤษ เป็นบริษัทวิจัยที่มีชื่อเสียง ประมาณสามปีที่แล้วเคยมีการแข่งขันกับบริษัทของเรา แต่โชคร้ายที่พวกเขาพ่ายแพ้

นายเบอร์เกนเป็นคนที่ขี้งกและเจ้าคิดเจ้าแค้นมาตลอด และมักจะวางกับดักเราในการแข่งขันที่ตามๆ มา แต่ยังคงไม่ประสบความสำเร็จ แต่กลับทำให้บริษัทของตนสูญเสียลูกค้าไปส่วนหนึ่ง”

“เบอร์เกน? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย?” จิ้นเฟิงเฉินถามอย่างสงสัย

อิ้งเทียนได้เช่นนี้ ก็ยิ้มและตอบว่า “คนนี้ชอบใช้นามแฝง และชื่อของเขาไม่คงที่ เพราะฉะนั้นเป็นเรื่องปกติที่ท่านไม่เคยได้ยิน”

หลังจากเข้าใจแล้ว จิ้นเฟิงเฉินก็พูดสั้นๆ ว่า “พูดต่อ”

“ถ้าผมจำไม่ผิด ปีที่แล้วพวกเขาสูญเสียไปอย่างน้อย 50 ล้านเนื่องจากการเสนอราคาครั้งนั้น และต่อมาพวกเขาตั้งสถาบันขึ้นมา โครงการวิจัยที่ทำนั้นเกี่ยวข้องกับเราพอดี แต่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่กี่ปีที่ผ่านมาในคนงานของสถาบันการวิจัยของเราที่ดูแลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ มีคนหนึ่งที่ขโมยความคิดทางวิชาการ

แม้ว่าคนคนนี้มีความสามารถจริง แต่ทำอะไรไม่เดินตามทางที่ถูกต้อง จากนั้นผมรู้สึกว่ามันไม่ดีต่อชื่อเสียงของ บริษัท จึงเลิกจ้างเขา ตอนนี้มาคิดแล้วเขาคงจะไปเข้าหาบริษัทคารัน”

หลังจากพูดจบ อิ้งเทียนผายมือและกล่าวว่า “คนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่เพื่อผลประโยชน์ พวกเขามักจะขาดความมียางอายและมุมมองชีวิตที่ถูกต้องไป ผมคิดว่านี่เกิดจากการขาดการศึกษาทางศีลธรรมตอนเป็นนักเรียน”

จากนั้นอิ้งเทียนเอาภาพนั้นลงและเปลี่ยนเป็นภาพตารางเวลา

เขาจิ้มไปที่ข้างบนและพูดอย่างสุภาพว่า “เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก หลังจากที่บอสไปแล้ว ผมจึงเปลี่ยนคนในแผนกภายในสถาบันอีกครั้ง

แต่ไม่ต้องกังวลนะครับ คนที่ย้ายออกไปไม่เยอะเท่าไหร่ ส่วนคนที่ยังอยู่ส่วนมากเป็นเหล่าผู้สูงอายุที่เหมาะสม ระบบรักษาความปลอดภัยของ บริษัทก็เปลี่ยนคนรับผิดชอบเช่นกัน ผมคิดว่าในระยะเวลาอันสั้นนี้ยังไม่มีอะไรต้องกังวลครับ”

พูดจบอิ้งเทียนก็กลืนน้ำลายลงคอ การพูดเป็นเวลานานทำให้เขาปากแห้งคอแห้ง

ขณะนั้นประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออก และจื่อเฟิงก็ถือชุดน้ำชาเดินเข้ามา

ตอนแรกมันจะเร็วมาก แต่จื่อเฟิงคิดว่าการที่เธอชงชาด้วยตัวเองสามารถสะท้อนให้เห็นถึงความจริงใจของเธอได้มากขึ้น

ดังนั้นเธอจึงอยู่ในห้องครัวอยู่นาน และชงชาหอมอย่างประนีประนอม

เธอยื่นถ้วยน้ำชาให้จิ้นเฟิงเฉินอย่างนอบน้อม แต่จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้รับเลย

เมื่ออิ้งเทียนเห็นเช่นนี้เขาจึงรับถ้วยชามาและดื่มจนหมด

จื่อเฟิงอดขมวดคิ้วไม่ได้ นี่เป็นความพยายามของเธอ อยากให้จิ้นเฟิงเฉินได้ลิ้มรสฝีมือของเธอ

แต่อย่างไรก็ตามอิ้งเทียนไม่ใช่คนที่เธอสามารถล่วงเกินได้ จึงได้แต่ยืนตัวตรงต่อไป ไม่กล้าคัดค้านอะไร

หลังจากดื่มชาแล้ว อิ้งเทียนรู้สึกสบายมากขึ้น

เขาเป่าลมหายใจออกและกล่าวต่อว่า “งานวิจัยที่บริษัทคารันวิจัยนั้น พูดได้เลยว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการวิจัยของเราอย่างมาก

สำหรับความคืบหน้าในปัจจุบันนี้ ได้รับการปกปิดอย่างดี ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลใด ๆ ออกมา แม้ว่าเวลานี้เราได้รวบรวมหลักฐานจำนวนมาก แต่โดยรวมแล้วยังคงขาดเบาะแสที่สำคัญอยู่บ้างเล็กน้อย

ความคิดเห็น