บทที่ 630 คุณบังแสงของผม

บทที่ 630 คุณบังแสงของผม

หลังจากจื่อเฟิงจากไป จิ้นเฟิงเฉินคุยกับอิ้งเทียนอยู่นาน

ลมกลางดึกพัดเอากลิ่นอายของค่ำคืนนี้มาหนักโดยไม่รู้ตัว เมื่อได้สติ เวลาได้เล็ดลอดออกไปอย่างเงียบ ๆ แล้ว

หลังจากจบภารกิจสุดท้ายแล้ว จิ้นเฟิงเฉินก็เอ่ยปากขึ้น “วันนี้ก็พอแค่นี้ การเคลื่อนไหวทางด้านอิตาลี นายต้องระวังให้มาก”

นิ้วทั้งห้าที่สวยงามงอขึ้นเล็กน้อย จิ้นเฟิงเฉินเคาะไปที่โต๊ะ

ใบหน้าของอิ้งเทียนแสดงความมั่นใจในตนเองออกมา และตอบอย่างมั่นใจว่า “โอเคครับ บอสคุณไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการให้ดี”

สุดท้ายแล้ว เขาก็มองไปที่จิ้นเฟิงเฉิน ทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลง

"มีเรื่องอะไรอีกไหม? " จิ้นเฟิงเฉินเลิกคิ้ว

ภายใต้การจ้องมองของเขา อิ้งเทียนรู้สึกได้ถึงความกดดัน

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง ก็พูดกับจิ้นเฟิงเฉินว่า “บอสครับ พรุ่งนี้ผมจะออกเดินทางไปอิตาลีแล้ว แต่ทางฝั่งคุณ ผมอยากวางคนไว้สักคน เพื่ออำนวยความสะดวกที่ผมจะได้จัดงานให้เธอ”

เห็นแววตาที่ประกายของอิ้งเทียนแล้ว จิ้นเฟิงเฉินก็เข้าใจแล้วว่าเขาพูดถึงใคร

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาดําขรึมของเขาฉายแววอํามหิตออกมาทันที แต่เมื่อรู้ตัวเขาก็ปกปิดมันไว้ทันที

“คุณกำลังจะบอกว่าจะให้จื่อเฟิงอยู่ที่นี่ใช่ไหม?”

จิ้นเฟิงเฉินมีอารมณ์เฉยเมย อิ้งเทียนเองก็คิดไม่ออกว่าจิ้นเฟิงเฉินจะตอบตกลงหรือไม่

เมื่อสักครู่เขามองออกว่าจิ้นเฟิงเฉินรังเกียจจื่อเฟิงจริงๆ แถมยังรังเกียจมากด้วย

ช่างมันเถอะ อย่าแตะต้องขีดจำกัดของท่านประธานเลย

อิ้งเทียนเสนออีกครั้ง: “ถ้าคุณถือสาละก็ ผมจะคิดหาวิธีอื่นนะครับ”

“ไม่จำเป็น แบบนี้แหละ ฉันไม่คัดค้าน” จิ้นเฟิงเฉินตอบด้วยสีหน้าเฉยเมย

ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ จื่อเฟิงอยู่เพื่อดำเนินงานที่อิ้งเทียนมอบหมายให้นั้นเหมาะสมที่สุดแล้ว

แบบนี้มีประสิทธิภาพในการแก้ไขปัญหามากกว่า

เมื่อตกลงว่าจะเก็บจื่อเฟิงไว้ ก็แค่เพราะคิดว่าเธอยังมีประโยชน์อยู่ก็เท่านั้น!

อิ้งเทียนได้ยินเช่นนี้ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อสักครู่นั้นเขากลัวว่าบอสของเขาจะใช้อารมณ์มากเกินไป และปฏิเสธข้อเสนอของเขาเสียอีก

หลังจากออกจากห้องหนังสือแล้ว เขาก็ไปหาจื่อเฟิง และบอกเรื่องนี้กับเธอ

จื่อเฟิงที่เดิมที่มีสีหน้าผิดหวังหลังจากฟังคำพูดของอิ้งเทียนแล้ว ก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

ลําคอของจื่อเฟิงรู้สึกฝาดเล็กน้อย เธอถามอิ้งเทียนอย่างงุนงงว่า “คุณชายท่านพูดเช่นนี้จริงๆ หรือ? เขาเห็นด้วยที่จะให้ฉันอยู่ที่นี่?”

"จริงแท้อย่างแน่นอน ข้าได้ยินมากับหูตัวเอง” อิ้งเทียนพยักหน้า

จากนั้นเขาก็สั่งงานที่ต้องให้จื่อเฟิงให้ความร่วมมือกับเขาไป

และจื่อเฟิงยังคงจมอยู่ในข่าวที่จิ้นเฟิงเฉินตกลงที่จะให้เธออยู่ต่ออยู่นานไม่สามารถฟื้นคืนสติได้

เดิมทีเธอก็เศร้าหมองมากแล้ว แล้วอยู่ดีๆ ได้สัมผัสถึงแสงสลัวๆ

แสงที่สว่างไสวนั้นปกคลุมที่หัวใจของเธออย่างรวดเร็ว แล้วกระจายตัวกลายเป็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า

อารมณ์มืดมนนั้นก็หายไปในทันที จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมาอย่างสดใส

นี่หมายความว่าเขาให้อภัยกับสิ่งที่เธอเคยทำแล้วใช่หรือไม่?

"จื่อเฟิง คุณได้ฟังข้าอยู่หรือเปล่า? "

อิ้งเทียนคิ้วขมวดเข้าหากัน ยื่นมือไปโบกไปมาตรงหน้าจื่อเฟิง อดไม่ได้ที่จะเพิ่มระดับเสียงขึ้น

จื่อเฟิงได้สติกลับคืนมา และตระหนักได้ว่าตนเองนั้นเสียมารยาท จึงตอบทันทีว่า "อ๊า? ขอโทษจริงๆ นะคะ เมื่อสักครู่นี้ฉันไม่ได้ยิน..."

อิ้งเทียนจนปัญญา จึงกําชับคำพูดที่เพิ่งพูดไปซ้ำอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น อิ้งเทียนกลับไปแล้ว

จื่อเฟิงรออยู่ในห้องนั่งเล่นตั้งแต่เช้า

แสงแดดส่องลงมาอ่อนๆ ตอนแปดโมง จิ้นเฟิงเฉินพาเสี่ยวเป่าลงมาจากชั้นบน