บทที่ 718 คิดอย่างสวยงามมากจริงๆเลย

บทที่ 718 คิดอย่างสวยงามมากจริงๆเลย

ฝู้จิงเหวินอดทนอย่างไม่สบายใจอยู่ในใจ ยืนอยู่อีกทางด้านหนึ่ง สายตายังคงมองอยู่ที่เจียงสื้อสื้ออย่างเป็นห่วง

จิ้นเฟิงเฉินเห็นเขาไม่ไปรบกวนเจียงสื้อสื้อ ก็รีบให้คนไปเรียกหมอ

ไม่นาน หมอก็เข้ามาอย่างรีบร้อน

พอเห็นเลือดบนเสื้อผ้าของเจียงสื้อสื้อ ก็อารมณ์ขึ้นในทันที

หมอวางของในมือไว้บนโต๊ะอย่างแรง มีสีหน้าไม่ดี

“เกิดอะไรขึ้น ร่างกายของคุณไม่ต้องการแล้วใช่ไหม? แผลฉีกครั้งหนึ่งไม่พอ ยังจะมีครั้งที่สองอีก แบบนี้ร่างกายของคุณจะรับไม่ไหวรู้ไหม?”

ในช่วงเวลาสั้นๆ แผลของคนไข้ฉีกสองครั้ง ไม่โมโหได้เหรอ

ไม่ง่ายที่จะรักษาให้ดีขึ้นมาเล็กน้อย ผลลัพธ์ทยอยมาอย่างไม่ขาดสาย ในฐานะหมอ เธอไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้มากที่สุด

เห็นสีหน้าเข้มๆของหมอ ภายในห้องผู้ป่วยไม่มีใครส่งเสียงออกมา ล้วนไม่กล้าไปรบกวน

จิ้นเฟินเฉินและฝู้จิงเหวินต่างรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด จึงทำได้เพียงให้หมอว่า

รอหมอพูดจนเหนื่อย จิ้นเฟิงเฉินถึงอ้าปากพูด “หมอครับ ร่างกายของเธอเป็นอะไรร้ายแรงไหม?”

หมอเหลือบมองมาที่เขา พูดอย่างไม่ค่อยดี “ตอนนี้ไม่มี ถ้ามีมากกว่านี้สองสามครั้งคงจะพูดยากแล้ว อีกอย่างร่างกายของเธอเองก็ค่อนข้างอ่อนแออยู่แล้ว พวกคุณดูแลคนป่วยยังไงกันแน่ ทำให้แผลฉีกครั้งสองครั้ง ถ้าไม่อยากรักษาจริงๆ ก็ไม่ต้องส่งมา”

ฟังคำต่อว่าของหมอ จิ้นเฟิงเฉินพูดอย่างละอายใจ “ขอโทษครับ คราวหลังผมจะระวัง”

ฝู้จิงเหวินได้ยิน ก็รู้สึกไม่พอใจในทันที

แบบนี้จิ้นเฟิงเฉินหมายความว่ายังไง เจียงสื้อสื้อเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมจะต้องให้เขามาระวัง

จึงแย่งพูดขึ้นมา “หมอครับ ผมเป็นสามีของเธอ จะดูและเขาให้ดี เรื่องแบบวันนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด”

เห็นทั้งสองคนแย่งกันรับประกัน จนทำให้หมอสับสนงงงวย

มองไปที่ทั้งสองคนคนละที ก็ส่งต่ำออกมา “รู้เร็วๆดีแล้ว แล้วนี่มาแสดงความจงรักภักดีอะไรกันตรงนี้ ออกไปกันให้หมด ฉันจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คนไข้แล้ว”

คนสองคนที่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ เผชิญหน้ากับคุณหมอที่ไม่เกรงใจ ก็ทำได้เพียงแค่เชื่อฟัง

ก่อนที่จิ้นเฟิงเฉินจะเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป ก็มองเจียงสื้อสื้อครั้งแล้วครั้งเล่า พูดปลอบใจว่า “ผมอยู่ข้างนอก ไม่ต้องกลัว”

ฝู้จิงเหวินไม่สบายใจ กลั้นอารมณ์เดินออกไป

ในห้องผู้ป่วย

หมอเปิดเสื้อของเจียงสื้อสื้อออก นำผ้าปิดแผลที่เปื้อนเลือดออกไป

ในตอนที่โดนแผล เจียงสื้อสื้อเจ็บจนสูดหายใจไม่หยุด

“ตอนนี้รู้จักเจ็บแล้ว? มีคนที่ไหนไม่ทะนุถนอมตัวเองแบบนี้ เรื่องใหญ่ขนาดไหน ก็ไม่สำคัญไปกว่าร่างกายของตัวเอง”

หมอพูดไม่หยุด อดไม่ได้ที่จะตำหนิ

เธออายุพอกันกับแม่ของเจียงสื้อสื้อ ในบ้านมีลูกสาวอายุพอๆกับเจียงสื้อสื้อ และก็เป็นหมอของเจียงสื้อสื้อด้วย

ในตอนที่เจียงสื้อสื้อถูกส่งตัวมาที่นี่ ทั้งตัวเป็นแผลทั้งหมด

เธอเห็นแล้วปวดใจมาก ก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอีก

ใจของเจียงสื้อสื้อรู้สึกอบอุ่น พูดอย่างน่าเอ็นดูว่า “หนูรู้แล้วค่ะว่าผิด ขอโทษค่ะ”

หมอเห็นเธอเชื่อฟังแบบนี้ ก็ตีหน้าขรึมต่อไปไม่ไหว ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ขอโทษอะไรกับฉัน ร่างกายเป็นของเธอเอง คราวหลังระวังหน่อย ชายหนุ่มทั้งสองคนนั้นก็อย่าให้โดนตัวเธอง่ายๆ”

เจียงสื้อสื้อยิ้ม สีหน้าซีดยังไม่สามารถปิดบังความงดงามบนใบหน้าเธอได้

ในตอนนั้น ข้างนอกห้องพักผู้ป่วย

ฝู้จิงเหวินออกแรงดึงคอเสื้อของจิ้นเฟิงเฉิน ใบหน้าที่งดงามบิดเบี้ยวอย่างชัดเจน

“นายทำอะไรกับเจียงสื้อสื้อ?”

แค่คิดว่าเจียงสื้อสื้อเข้าข้างจิ้นเฟิงเฉิน เขาก็ไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

จิ้นเฟิงเฉินปัดนิ้วมือของเขาออก ลูบรอยที่ถูกดึงให้เรียบ พูดอย่างเหยียดหยามว่า “ดูเหมือนกับว่านายจะถามผิดคนแล้ว นายควรจะถามคนที่อยู่ข้างๆนายมากกว่า”

ฝู้จิงเหวินขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”

จิ้นเฟิงเฉินถอยหลังไปหนึ่งก้าว อารมณ์เย็นลงเล็กน้อย พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ไม่หมายความว่ายังไง ฉันแค่อยากจะบอกนาย ถ้าเกิดว่านายดูแลสื้อสื้อไม่ดี ก็เอาเธอมาให้ฉัน! คนรอบข้างที่สับสนปนเปเข้ามาหาเธอให้มันน้อยๆหน่อย!”