บทที่ 719 อย่าเอามาใส่ใจ

บทที่ 719 อย่าเอามาใส่ใจ

เพราะเรื่องในครั้งนี้ แผลของเจียงสื้อสื้อร้ายแรงขึ้นเล็กน้อย

เดิมทีวันที่จะได้ออกจากโรงพยาบาลใกล้เข้ามามากแล้ว ตอนนี้ต้องพักผ่อนเพื่อรักษาบาดแผลใหม่อีกครั้ง

แต่ว่าทุกวันเถียนเถียนและเสี่ยวเป่าก็จะมาพูดคุยกับเจียงสื้อสื้อ คลายความเบื่อหน่ายให้เธอ จิ้นเฟิงเฉินก็มักจะมาเสมอ

วันเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาลก็นับว่าไม่ได้ยากลำบากมากขนาดนั้น

บ้านพักตระกูลฝู้

ฝู้จิงเหวินกลับถึงบ้านด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ปริมาณการทำงานในหนึ่งวันทำให้เขาไร้เรี่ยวแรงเล็กน้อย

หลังจากเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วมองไปทางแม่ฝู้ที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา วางกระเป๋าเอกสารไว้บนเก้าอี้ในห้องรับแขก ถามว่า “แม่ เป็นอะไรครับ?”

แม่ฝู้เห็นฝู้จิงเหวินอ้าปากถาม หลังจากถลึงตาใส่เขาก็ถามว่า “ฉันถามนาย แอดไลน์ไปหาสื้อสื้อที่โรงพยาบาลใช่ไหม? และยังปะทะกับเธอด้วย ทำให้แผลของสื้อสื้อฉีกด้วย?”

ฝู้จิงเหวินไม่คิดว่าแม่ฝู้จะรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ ความทุกข์ใจปรากฏออกมาให้เห็น

เม้มริมฝีปาก ก้มหัวลงและถามว่า “แม่ แม่รู้แล้ว……”

เห็นเขาไม่ยอมรับ แม่ฝู้ก็หยุดคำพูดที่ฝู้จิงเหวินจะพูดต่อไป และพูดว่า “นายแค่บอกฉัน จริงใช่ไหม?”

เรื่องมาถึงขั้นนี้ฝู้จิงเหวินก็ไม่ปิดบังอีก พึมพำอยู่สักพัก ก็อ้าปากตอบ “……ใช่……”

แม่ฝู้ได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมา อดไม่ได้ที่จะโมโห มองไปที่ฝู้จิงเหวิน อย่างโมโหและผิดหวัง

“งั้นฉันถามนาย นายเชื่อคำพูดของแอดไลน์ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?”

ถึงแม้ฝู้จิงเหวินจะรู้ว่าตัวเองทำผิด แต่ที่ปฏิเสธไม่ได้คือ ในตอนแรกเขาก็เชื่อคำพูดของแอดไลน์จริงๆ

ถ้าหากว่าตอนนั้นจิ้นเฟิงเฉินไม่อยู่หล่ะก็ เขาไม่รู้จริงๆว่าจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ยังไง

เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของแม่ฝู้ ฝู้จิงเหวินปิดปากเงียบสนิทไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า

เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของฝู้จิงเหวิน แม่ฝู้ก็ลุกขึ้นมาอย่างโมโห ชี้มาที่ฝู้จิงเหวินและพูดว่า “แอดไลน์ผู้หญิงคนนั้นมีท่าทางยังไงนายไม่เข้าใจ? นายยอมที่จะเชื่อผู้หญิงที่สลับซับซ้อนแบบนั้น แต่ไม่ยอมเชื่อสื้อสื้อ ในเมื่อตอนแรกเธอยอมตัดสินใจแต่งงานกับนาย นั่นคือการเตรียมพร้อมแล้วที่จะตัดขาดจากอดีต

นายทำแบบนี้ ไม่ใช่ว่าทำให้เธอผิดหวังเเหรอ? ถ้าหากไม่ใช่คนข้างล่างเป็นคนบอกฉันเรื่องนี้ นายยังไม่รู้ว่าจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่!”

ในฐานะที่เป็นผู้หญิง แม่ฝู้เข้าใจสื้อสื้อมาก ถูกคนเข้าใจผิดเป็นเรื่องที่เป็นทุกข์มากที่สุดในโลก

ฝู้จิงเหวินไม่เคยเข้าใจเหตุผลนี้เลย แค่ในตอนนั้นเห็นท่าทีของฝู้จิงเหวินที่ดูแลปกป้องเจียงสื้อสื้อ เขาก็สูญเสียสติปัญญาไปทั้งหมด

ในใจทั้งเสียใจและหดหู่ ทำได้แค่ยิ้มอย่างขมขื่น “แม่ เรื่องนี้ผมทำผิดแล้ว ผมเข้าใจ”

เห็นท่าทางแบบนี้ของฝู้จิงเหวิน แม่ฝู้ก็ยิ่งโกรธมาก

“ตอนนี้นายรู้ว่าตัวเองผิดก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ที่นายควรทำก็คือไปของโทษสื้อสื้อ พิจารณาความผิดของตัวเองอย่างตั้งใจ ลูกสะใภ้ของฉันจะโดนรังแกฟรีๆไม่ได้ ถ้าหากว่านายไม่ไปสั่งสอนผู้หญิงคนนั้น ฉันจะไปเยี่ยมถึงบ้านและคุยกับแม่ของผู้หญิงคนนั้นด้วยตัวเอง สอนออกมาได้คุณภาพแบบนี้!”

ในตอนนั้นเธอยังคิดจะให้พวกเขาเกี่ยวดองกัน ดูจากครั้งนี้แล้ว ถ้าเกิดว่าตอนแรกไม่ใช่เพราะการปฏิเสธของฝู้จิงเหวิน เกรงว่าความหายนะนี้จะต้องเป็นตระฝู้ของพวกเขาที่รับไว้

คิดถึงตรงนี้แม่ฝู้ก็ยิ่งดีใจที่เจียงสื้อสื้อปรากฏตัว แต่ก็ยิ่งโมโหฝู้จิงเหวินที่ไม่เชื่อใจเจียงสื้อสื้อ

ย้อนนึกไปถึงภาพเหตุการณ์วันนี้ที่โรงพยาบาล ฝู้จิงเหวินเห็นความผิดหวังและเสียใจในดวงตาของเจียงสื้อสื้ออย่างชัดเจน

ตอนนี้ที่เขากลัวคือการทำให้หัวใจของเจียงสื้อสื้อบาดเจ็บถึงที่สุด

เงียบอยู่สักพัก ก็พูดว่า “แม่ งั้นผมควรจะทำยังไง?”

แม่ฝู้เห็นลูกชายของตัวเองยังมีเปลี่ยนใจกลับมาเล็กน้อย ความโมโหอย่างรุนแรงในใจก็หายไปเล็กน้อย

เธอกลับไปนั่งบนโซฟาและโอบแขนของฝู้จิงเหวินพูดว่า “ถ้าหากว่านายอยากจะเอากลับคืนมาจริงๆ ก็ไปขอโทษสื้อสื้ออย่างตรงไปตรงมา อธิบายดีๆสักหน่อย”

ฝู้จิงเหวินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า

วันต่อมา