บทที่ 849 เกรงว่าจะไม่สงบนัก

บทที่ 849 เกรงว่าจะไม่สงบนัก

ตระกูลฟางที่เมืองหลวงนั้นอาจจะเรียกได้ว่าเป็นตระกูลยิ่งใหญ่ พวกเขาทำการค้าเรื่องวัตถุดิบในการผลิตยาจีน

เครือข่ายการติดต่อของเขานั้นกว้างขวางมาก และความสัมพันธ์ระหว่างคนในตระกูลฟางก็ซับซ้อนเช่นกัน ถ้าจู่ๆจะให้เขาเล่าคงเล่าไม่จบ

ท้ายที่สุดแล้วจิ้นเฟิงเหราจึงได้สรุปสั้นๆว่า “พูดง่ายๆก็คือ อำนาจที่พวกเขากุมอยู่ในมือน่าจะไม่น้อยกว่าพวกเราเลย”

จิ้นเฟิงเฉินรู้สึกแปลกใจ เขานิ่งเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะเอ่ยถามว่า “ตอนนี้ตระกูลฟางสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง？”

จิ้นเฟิงเหราไม่เข้าใจว่าพี่ชายของเขาถามเรื่องแบบนี้ไปแล้วมีประโยชน์อะไรแต่ก็ยังตอบเขาตามต้องการ

“ช่วงนี้ดูเหมือนตระกูลฟางจะไม่ค่อยสงบสักเท่าไหร่ เนื่องจากคุณท่านฟางสุขภาพร่างกายไม่ค่อยดี สมาชิกตระกูลฟางคนอื่นๆก็พากันแย่งอำนาจ วุ่นวายมากครับ”

ไม่เหมือนกับพ่อแม่ของเขาที่มีลูกเพียง 2 คน อีกทั้งไม่มีใครอยากกุมอำนาจนี้ มีแต่แย่งกันหาเวลาอยู่กับภรรยา

เมื่อจิ้นเฟิงเฉินได้ยินดังนั้น และคิดไปถึงว่าหลังจากนี้ไม่กี่วันเจียงสื้อสื้อจะต้องเดินทางไปเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากัน

จิ้นเฟิงเหรามองดูเขาและถามด้วยความสงสัยว่า “พี่ครับทำไมอยู่ๆถึงมาถามเรื่องนี้ล่ะ？”

“แม่ของพี่สะใภ้แก มาจากตระกูลฟางแห่งเมืองหลวงนี่แหละ”

จิ้นเฟิงเหราชะงักลงทันที “มันบังเอิญไปหรือเปล่าครับ”

คิดไม่ถึงว่าฟางเสว่มั่นที่มองไปแล้วช่างอบอุ่นเรียบง่าย เธอจะมาจากตระกูลฟางที่วุ่นวายขนาดนี้

จิ้นเฟิงเหราที่รู้อยู่เต็มอกว่าตระกูลฟางแห่งเมืองหลวงนั้นวุ่นวายขนาดไหนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

จิ้นเฟิงเฉินมองไปทางเขาแล้วถามเบาๆว่า “ถ้าไม่มีอะไรติดขัดพี่สะใภ้แกจะต้องเดินทางกลับไปจะกูลแทนแม่”

จิ้นเฟิงเหราสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาเขาเองก็ขมวดคิ้วทำหน้ามุ่ย ด้วยท่าทางไม่วางใจนัก ตอนนี้เขาดูเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย？”

คุณท่านฟางกำลังคิดทำอะไรอยู่กันแน่？

จิ้นเฟิงเฉินเม้มริมฝีปากเข้าหากัน มือข้างหนึ่งของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปตรงหน้าต่าง

สายตาของเขามองออกไปยังพื้นที่ที่ไกลห่าง เป็นทิศทางเดียวกับเมืองหลวง

“เฟิงเหรา”

จิ้นเฟิงเฉินนิ่งเงียบไปเนิ่นนานเลยทีเดียวก่อนจะหันหลังกลับมาทางจิ้นเฟิงเหราแล้วกำชับว่า

“ในวันนี้มีคนจากตระกูลฟางเดินทางมาบอกว่าคุณท่านฟางจะจัดงานเลี้ยงวันเกิด อีกทั้งเรื่องของแม่สื้อสื้อช่วยฉันหาให้หน่อยว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

หลังพูดจบเขาก็หยุดนิ่งและพูดต่ออีกว่า “ต้องไปตรวจสอบให้ชัดเจนจะให้มีอะไรบกพร่องไม่ได้เลย”

จิ้นเฟิงเหรารู้ดีว่าสำหรับพี่ชายของเขาแล้วนั้นเจียงสื้อสื้อสำคัญเพียงใด

แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่อาจจะเกิดขึ้นได้กับพี่สะใภ้ ก็จะถูกพี่ชายของเขากุมเอาไว้แน่น

“พี่วางใจได้เลยครับผมจะตรวจสอบให้อย่างชัดเจน”

สีหน้าของจิ้นเฟิงเหราก็เคร่งขรึมลงไปเช่นกัน

ค่ำคืนนี้เจียงสื้อสื้อนอนหลับไม่สบายเท่าไหร่นัก

ในฝันของเธอเต็มไปด้วยภาพอันวุ่นวายต่างๆนานาปรากฏขึ้น

และทุกครั้งที่เธออยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสหรือต้องการดูให้ชัดเจนภาพนั้นก็จะอันตรธานหายไป

“เฟิงเฉิน！” เจียงสื้อสื้อตกใจตื่นขึ้นจากฝันและนั่งลงหายใจเหนื่อยหอบ

“สื้อสื้อ คุณฝันร้ายเหรอครับ？”

มืออันอบอุ่นของจิ้นเฟิงเฉินเชื่อมไปกุมมืออันเย็นชื่อของเจียงสื้อสื้อเอาไว้

ต่อจากนั้นก็นำเธอเข้ามาสู่อ้อมอกอันอบอุ่น

“น่าจะใช่ค่ะ แต่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฝันถึงอะไร เฟิงเฉินคะ ตอนนี้ฉันอยากไปหาแม่จังเลย” เจียงสื้อสื้ออยู่ในอ้อมแขนของจิ้นเฟิงเฉินและพูดออกมาอย่างเป็นกังวล

จิ้นเฟิงเฉิน สางผมที่ยุ่งเหยิงของเธอหลังจากตื่นนอนดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและทะนุถนอม “ได้ครับพวกเราอาบน้ำทานอาหารเช้าเสร็จผมจะไปกับคุณเอง”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

เจียงสื้อสื้อยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยของฟางเสว่มั่น

แต่ภายในห้องไม่มีใครสักคน