บทที่ 850 เป็นลูกสาวเจ้าหล่อนงั้นหรือ?

บทที่ 850 เป็นลูกสาวเจ้าหล่อนงั้นหรือ?

หลังจากนั้นสองวัน ฟางเสว่มั่นก็ยังคงอยู่ในห้องสังเกตการณ์ เจียงสื้อสื้อก็ยังคงเป็นห่วงเธอดังเดิม

แม้ว่าจิ้นเฟิงเฉินและแม่จิ้นพ่อจิ้นจะคอยปลอบโยนเธอเสมอแต่หัวใจของเธอก็ยังคงห่อเหี่ยว

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆแต่ร่างกายของฟางเสว่มั่นยังไม่ดีขึ้นเลย

ในวันนี้ เจียงสื้อสื้อได้เข้าไปพบแพทย์เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับอาการเจ็บป่วยของแม่ในตอนนี้ เมื่อเดินออกมาจากห้องก็พบเข้ากับชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่สวมชุดสูท ท่าทางไม่ธรรมดา เขาก็คือฟางยู่เชิน นั่นเอง

“พี่？”

เจียงสื้อสื้อร้องเรียกเขาแล้วยิ้มขึ้นอย่างมีมารยาท “พี่มาที่นี่ได้ยังไงกันคะ？”

ฟางยู่เชินจึงได้หันมาเห็นเธอแล้วหยุดฝีเท้าลง เขายิ้มอย่างอบอุ่นแล้วตอบว่า “คุณปู่อยากจะเจอเธอก่อนล่วงหน้า ไม่รู้ว่าวันนี้มีเวลาไหม？”

เมื่อได้ยินดังนั้นเจียงสื้อสื้อก็ชะงักลง “ก็พอมีเวลาอยู่ค่ะแต่ว่าฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย”

เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะจัดเตรียมของก่อนหน้าเดินทางหนึ่งวัน คิดไม่ถึงว่าคุณท่านฟางจะอยากเจอเธอก่อนล่วงหน้า

เรื่องราวต่างๆเปลี่ยนแปลงไปได้ง่ายจริงๆ

ฟางยู่เชิน ยิ้มเบาๆและพูดว่า “ผมเตรียมไว้ให้คุณทุกอย่างแล้วครับเพียงแค่คุณเดินทางไปก็พอ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ”

เจียงสื้อสื้อรีบปฏิเสธแล้วบอกว่า “ฉันจะเดินทางไปพบคุณตาทั้งทีจะให้พี่ช่วยจัดการทุกอย่างได้ยังไง？ เอาอย่างนี้นะคะฉันไม่แน่ใจว่าคุณตาชอบอะไร ช่วยไปเลือกด้วยกันได้ไหมคะ？”

แม้ว่าการตัดสินใจของคุณท่านฟางจะดูกะทันหันไปหน่อย แต่หากว่าจะให้เธอเดินทางไปด้วยมือเปล่าหรือใช้ของขวัญ ที่ฟางยู่เชินเตรียมเอาไว้ให้ เจียงสื้อสื้อก็ยังคงคิดว่าไม่ค่อยเหมาะสม

เนื่องจากเธอและฟางยู่เชินก็ไม่ได้สนิทสนมกันสักเท่าไหร่

“ได้แน่นอนครับ”

เมื่อฟางยู่เชินเห็นท่าทางของเธออันตั้งใจแน่วแน่ๆ เขาจึงได้ตอบตกลง

เจียงสื้อสื้อและฟางยู่เชินไปยังสรรพสินค้าใกล้ๆ และเธอได้ซื้อลูกประคำเป็นของขวัญให้กับคุณตาตามคำแนะนำของ ฟางยู่เชิน

ในมือของเจียงสื้อสื้อถือถุงของขวัญเอาไว้แล้วขึ้นไปนั่งข้างคนขับ เธอถามขึ้นด้วยท่าทางเป็นกังวลว่า “พี่คะ ปกติแล้วคุณตาเป็นคนดุหรือเปล่า？”

ถ้าจะบอกว่าเธอไม่ตื่นเต้นก็คงจะเป็นการโกหก

แม้ว่าตั้งแต่เล็กจนโตเจียงสื้อสื้อจะไม่เคยพบกับคุณตาคนนี้มาก่อนเลย

แต่จากที่ฟังฟางยู่เชินเล่าแล้ว ในสมองของเจียงสื้อสื้อก็จินตนาการถึงภาพ ชายชราที่ค่อนข้างเข้มงวด

ฟางยู่เชินมองออกถึงความกังวลใจของเธอจึงได้ปลอบโยนว่า “สื้อสื้อ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ คุณเรียบร้อยซะขนาดนี้ คุณปู่จะต้องชอบแน่ๆ”

ฟางยู่เชินพูดจบก็เหยียบคันเร่งและตรงไปยังสถานที่ที่นัดกับคุณท่านฟางเอาไว้

เป็นร้านอาหารสไตล์คลาสสิคแห่งหนึ่ง

เมื่อฟางยู่เชินจอดรถเรียบร้อยแล้วก็ได้เดินเข้าไปในห้อง VIP พร้อมกับเจียงสื้อสื้อตามคำแนะนำของพนักงานบริการ

มือของเขาจับไปที่ลูกบิดประตู ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปนั้นเขาก็ได้ปลอบโยนเจียงสื้อสื้ออย่างรอบคอบว่า “สื้อสื้อ ไม่ต้องเครียด”

เจียงสื้อสื้อกำถุงของขวัญเอาไว้แน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพยักหน้า

เมื่อฟางยู่เชินผลักประตูเข้าไป เจียงสื้อสื้อก็เดินตามเข้าไปติดๆ

ชายชราสวมชุดสไตล์ซุนยัดเซ็นนั่งอยู่ตรงกลางห้อง

ผมเผ้าของเขาหงอกโพลน ดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเท่าไหร่นัก

เมื่อเจียงสื้อสื้อได้พบกับคุณท่านก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เนื่องจากท่าทางของคุณตาดูเข้าถึงง่ายแตกต่างจากจินตนาการที่เธอคิดเอาไว้

แต่เมื่อสายตาของคุณท่านหันมามองทางเธอ แววตานั้นดูเคร่งขรึมจึงทำให้เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นกังวลใจ

ราวกับเด็กน้อยที่ทำเรื่องอะไรผิดมาและรอการตำหนิจากผู้ปกครองอย่างไรอย่างนั้น