บทที่ 851 ละอายใจที่จะเจอหน้าฉันหรอ

บทที่ 851 ละอายใจที่จะเจอหน้าฉันหรอ

"ดังนั้นตอนนี้คุณท่านก็ยังคงโกรธอยู่ไม่มากก็น้อย สื้อสื้อ อย่าใส่ใจเลยนะ"

ฟางยู่เชินบอกเจียงสื้อสื้อด้วยรอยยิ้ม

พอคุณท่านฟางได้ยินฟางยู่เชินพูดถึงอดีตที่น่ารังเกียจของตนออกมาจึงมองขวางใส่ แล้วไออย่างแรงทีหนึ่ง "ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าแกเป็นใบ้"

ท่าทางที่แอบดูเย่อหยิ่งนี้ทำให้เจียงสื้อสื้อรู้สึกว่าคุณท่านฟางไม่ได้เคร่งขรึมเหมือนที่ภายนอกแสดงออกมา

ความจริงถ้าลองคิดอีกแง่หนึ่งดู

ลูกสาวสุดที่รักหนีไปกับผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย แล้วยังคงอยู่ในยุคนั้น

คุณท่านฟางไม่ได้ไม่ยอมรับว่าฟางเสว่มั่นนั้นดีพอแล้ว

ตอนนี้เขากลับคิดถึง มันมากพอที่จะเห็นว่าเขารักฟางเสว่มั่นจากใจจริง

คิดได้เช่นนั้น เจียงสื้อสื้อก็ไม่รู้สึกกังวลเหมือนตอนที่เพิ่งมาถึงแล้ว

เจียงสื้อสื้อมองคุณท่านฟางอย่างจริงจังและจริงใจ เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า "จริงๆแล้วหนูเข้าใจความรู้สึกของท่านนะคะ"

คุณท่านฟางขมวดคิ้ว สายตาที่มองเห็นคนมาเยอะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของโทสะ

เจียงสื้อสื้อไม่ได้หยุดพูดเพราะสิ่งนี้ "สมัยหนุ่มสาวใครๆก็มีความรั้นกันทั้งนั้น คุณตารักแม่ของหนูมาก แม่หนูย่อมรู้แก่ใจดี

การที่แม่จากไปนานโดยไม่ติดต่อกลับมาหาท่านเลย อาจจะไม่ใช่เพราะไม่คิดถึงท่าน ไม่คิดถึงตระกูลฟาง อาจจะเป็นเพราะ...รู้สึกผิดเท่านั้น"

เจียงสื้อสื้อระวังที่จะไม่พูดถึงพ่อของเธอ

เพื่อไม่ให้ไปโดนใส่เรื่องแย่ๆของคุณท่านฟาง

คำพูดเหล่านี้เข้าหูคุณท่านฟาง เขาพยักหน้าเล็กน้อยแสดงออกว่าเห็นด้วย

ใครๆก็ล้วนมีช่วงเวลาที่ต่อต้านที่สุด

ตอนที่ฟางเสว่มั่นหนีไปกับไอ้เด็กหนุ่มนั่น เขาทั้งโกรธทั้งร้อนใจ

จนแทบหลับตาไม่ลงทั้งคืนเพราะกังวลว่าฟางเสว่มั่นจะเจออันตรายและโกรธที่เธอไม่ยอมฟังพ่ออย่างเขา

แต่เหตุผลที่เขารักฟางเสว่มั่นย่อมเป็นเพราะลูกสาวคนนี้เหมือนเขามาก

สองพ่อลูกมีนิสัยดื้อรั้นเหมือนกัน ความขัดแย้งนี้จึงยาวนานถึง 20 กว่าปี

ไม่มีใครยอมติดต่อใคร

คิดได้เช่นนั้นดวงตาของคุณท่านฟางก็ขยับ สายตานั้นไม่ได้น่าเกรงขามเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นสายตาที่ดูเศร้าโศกของคนที่ผ่านอายุมามาก

คุณท่านฟางในตอนนี้คือคนแก่ที่กำลังคิดถึงลูกสาวจริงๆ

เมื่อเห็นสีหน้าของคุณท่านฟางเปลี่ยน เจียงสื้อสื้อก็รีบอาศัยจังหวะนี้พูดด้วยยิ้มว่า "คุณตาคะ อย่าโกรธไปเลยนะคะ สุขภาพเป็นสิ่งสำคัญ อีกอย่างแม้ว่าร่างกายของหนูครึ่งหนึ่งจะมีเลือดของตระกูลเจียง แต่อีกครึ่งหนึ่งก็มีเลือดของตระกูลฟางนะคะ!"

ประโยคสุดท้ายของเจียงสื้อสื้อถือได้ว่าเป็นจุดสำคัญแล้ว

สามารถทำให้คุณท่านฟางมีความสุขได้สำเร็จ

"อืม! คำพูดนี้ไม่เลวเลยทีเดียว"

อารมณ์คุณท่านฟางผ่อนคลายลง เขาพยักหน้าอย่างพอใจ

หลังจากหยุดไปชั่วครู่เขาก็เริ่มเป็นคนกระตือรือร้นถามเจียงสื้อสื้อขึ้น"แม่เธอล่ะ? ละอายใจที่จะมาเจอหน้าฉันหรอ?"

พูดจบสายตาของคุณท่านฟางก็ชำเลืองมองไปที่ประตูของห้องเป็นครั้งคราว

ฟางเสว่มั่นชอบทำให้เขาประหลาดใจตั้งแต่เด็ก เธอฉลาดและเจ้าเล่ห์มาก

ไม่แน่ว่าคราวนี้อาจส่งลูกสาวมาก่อน เมื่อเห็นว่าท่าทีของเขาผ่อนคลายลง จึงค่อยออกมา?

คุณท่านฟางยิ่งคิดก็ยิ่งดูเป็นไปได้ สันหลังเขาตั้งตรง ไอเบาๆแล้วพูดว่า "เรื่องก็ผ่านมานานมากแล้ว ฉันก็ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไร รีบบอกให้แม่เธอเข้ามาเถอะ บนโลกนี้จะมีพ่อแม่ที่ไหนที่จะโกรธลูกลง?"

ในช่วงครึ่งหลังของประโยคคุณท่านฟางพูดเสียงเบา แต่ทั้งสองคนก็ยังได้ยิน

เมื่อเห็นคุณท่านฟางแสร้งทำเป็นเคร่งขรึม แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวัง เจียงสื้อสื้อจึงกระแอมและรู้สึกแสบจมูก

ดูเหมือนว่าฟางยู่เชินจะไม่ได้บอกคุณตาเรื่องที่แม่เธอป่วย