บทที่741 ไปเจอแด๊ดดี้

บทที่741 ไปเจอแด๊ดดี้

อย่างไรก็ตามคำพูดของเจียงสื้อสื้อทำให้หนูน้อยเข้าใจไปอีกความหมายหนึ่ง

คำพูดของเถียนเถียนทำให้เจียงสื้อสื้อไม่อาจโต้แย้งได้ เธอเองก็คิดถึงเรื่องของจิ้นเฟิงเฉินอยู่ตลอด

JSกรุ๊ปได้ตอบกลับล่าสุดแล้วและตอนนี้ต้องใช้เวลา

มีเพียงเวลาที่ทำให้เรื่องราวบางอย่างเจือจางช้าๆ บริษัทของจิ้นเฟิงเฉินตอนนี้คงยังเหมือนเมื่อก่อน

เมื่อคิดเช่นนั้นและมองดูรอยยิ้มของหนูน้อยอีกครั้งก็ทำให้เจียงสื้อสื้ออารมณ์ดีขึ้น

ความขุ่นมัวในใจก็หายไปในชั่วขณะ

เมื่อมองดูแก้มกลมๆ ของเถียนเถียนก็อดไม่ได้ที่จะบีบเล่นและลูบศีรษะเล็กๆ ของเธออีกครั้ง

แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาในบ้านส่องกระทบแก้มของเถียนเถียน เธอเล่นอยู่ในอ้อมกอดของเจียงสื้อสื้ออย่างว่าง่ายครู่หนึ่งและเงยหน้าถาม “หม่ามี๊ เมื่อไหร่พวกเราจะได้ไปหาพี่ชายกับแด๊ดดี้คะ? หนูไม่อยากอยู่บ้าน ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเลย”

เถียนเถียนพูดพลางทำหน้าน้อยใจ เจียงสื้อสื้ออดที่จะยิ้มไม่ได้ เธอลูบจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ และอธิบาย “เถียนเถียนเป็นเด็กดีนะจ๊ะ ตอนนี้แด๊ดดี้ของหนูน่าจะยังงานยุ่งอยู่”

“ถ้าอย่างนั้นหม่ามี๊ลองถามแด๊ดดี้ว่าพวกเราไปหาเขาได้ไหม”

เสียงอ่อนหวานของเถียนเถียนที่เข้าหูของเจียงสื้อสื้อเหมือนกับก้อนโมจิเคลือบน้ำตาล

เมื่อเห็นเจียงสื้อสื้อลังเล เถียนเถียนก็กะพริบตาและมองไปที่เจียงสื้อสื้อด้วยดวงตากลมโตและพูดอย่างนุ่มนวลและขี้อ้อน “ได้ไหมคะ หม่ามี๊ถามหน่อยสิคะ”

เมื่อเจอใบหน้าออดอ้อนของเถียนเถียน เจียงสื้อสื้อก็ไม่สามารถจะปฏิเสธได้เลย ทำได้เพียงประนีประนอม “จ้ะๆ ๆ แม่ทูนหัวของแม่ แม่กลัวแล้ว”

เมื่อดูเวลาแล้วเจียงสื้อสื้อก็นิ่งไป

ตอนนี้เขาน่าจะยังยุ่งมาก เขาต้องรับมือกับสื่อต่างๆ และผลกระทบเชิงลบ

อย่างไรก็ตาม เมื่อหันไปพบกับสายตาที่คาดหวังของเถียนเถียน เจียงสื้อสื้อทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วโทรออกวิดีโอคอล

เธอคิดว่าหากเขาไม่มีเวลามาพบเธอก็ให้เถียนเถียนกับเขาวิดีโอคอลกันสักพักก็ได้

ในห้องทำงานที่ว่างเปล่า หลังของจิ้นเฟิงเฉินเหยียด แขนเสื้อเชิ้ตของเขาถูกพับของเขาอย่างลวก ๆ จนถึงแขนและถือปากกาหมึกซึมสั่งทำพิเศษในนิ้วเรียวของเขา เขาก้มหน้าและทำงานกับเอกสารพร้อมกับบรรยากาศที่ไม่ต้องการให้ใครรบกวน

เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ในตอนที่เห็นสายที่โทรเข้ามากลับยกมุมปากเล็กน้อย “สื้อสื้อ ว่าไง?”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา เจียงสื้อสื้อพูดอย่างระมัดระวัง “คุณยุ่งอยู่รึเปล่าคะ?”

“ยังดี ไม่ยุ่งเท่าไหร่”

น้ำเสียงของจิ้นเฟิงเฉินนุ่มลึกและดึงดูด มีความนุ่มนวลที่ไม่อาจหาเหตุผลได้

เมื่อมองดูใบหน้าที่คิดถึง เจียงสื้อสื้อก็ใจสั่น

เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาเหมือนกับที่ตัวเธอเคยเห็นมาก่อน และสามารถดูออกว่าเขายุ่งแค่ไหน

มีความหมองคล้ำที่ใต้ตาทั้งสองข้าง และขากรรไกรมีความซีดเซียว ดูอ่อนล้าอย่างชัดเจน

เจียงสื้อสื้อรู้สึกเจ็บปวดใจและรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

จิ้นเฟิงเฉินเห็นปฏิกิริยาตอบกลับแบบนี้ของเจียงสื้อสื้อแล้ว ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่แน่

เมื่อปรับจิตใจแล้วก็เปลี่ยนหัวข้อไปที่เถียนเถียน “เถียนเถียนอยู่ไหนล่ะ?”

เมื่อเถียนเถียนได้ยินเสียงจิ้นเฟิงเฉินก็รีบโผล่หน้าออกมา ใบหน้าหวานๆ ของเธอแทบจะทำให้ขาดใจ “แด๊ดดี้คะ เถียนเถียนอยู่นี่ค่ะ!”

เจียงสื้อสื้ออดที่จะขำไม่ได้เมื่อเห็นเถียนเถียนเป็นเช่นนั้น

จากนั้นเธอก็ปรับมุมกล้องแล้วให้ทั้งสองคนได้เห็นหน้ากันดียิ่งขึ้น

เวลาที่เห็นพวกเขาสองคนคุยกัน เจียงสื้อสื้อรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจของเธอ