บทที่742 ฟังเธอ

บทที่742 ฟังเธอ

กู้เนี่ยนตกตะลึงและตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเจียงสื้อสื้อกำลังถามอะไร

เขาฝืนยิ้มและพูดเสียงขรึม “ไม่ค่อยดีครับ แต่ก็ยังดำเนินต่อไปได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ดวงตาของเจียงสื้อสื้อก็หรี่ลงเล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม หัวใจของเธอดูเหมือนจะถูกกดทับกับก้อนหิน เศร้าหมอง

แม้แต่ ไร่องุ่นฝู้ซื่อ ก็ยังทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง รอไม่ไหวที่จะขีดเส้นแบ่งกับ JSกรุ๊ป หุ้นส่วนอื่นๆ ก็คงคิดแบบเดียวกัน

กู้เนี่ยนเห็นการแสดงออกของเจียงสื้อสื้อและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“ปัญหาตอนนี้คือท่านประธาน คุณช่วยกล่อมเขาทีสิครับ”

“เขาทำไมเหรอคะ?” เจียงสื้อสื้อมองไปที่กู้เนี่ยนด้วยความสงสัยด้วยความกังวลในแววตา

ดวงตากลมของเถียนเถียนก็ปรือตามไปด้วย

“ตั้งแต่เกิดเรื่อง ท่านประธานก็ทำงานหนักติดต่อกันมาเป็นเวลานาน ไม่ว่าจะกล่อมยังไงก็ไม่ยอมพัก ผมกลัวร่างกายจะรับไม่ไหว เดี๋ยวคุณช่วยกล่อมเขาทีนะครับ เขาค่อนข้างจะฟังคุณ”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้าและขมวดคิ้วเล็กน้อย

ระหว่างการพูดคุยพวกเขาทั้งสามคนได้เดินไปที่ประตูห้องทำงานแล้ว

ประตูห้องทำงานของจิ้นเฟิงเฉินถูกแง้มผ่านช่องว่าง เจียงสื้อสื้อเห็นใบหน้าด้านข้างของเขา

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยเหมือนกับกำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกับทางนั้น

มีความเหนื่อยเล็กน้อยบนใบหน้าหล่อและสันกรามแน่น

“ท่านประธานครับ” กู้เนี่ยนเคาะประตูเป็นสัญลักษณ์

จิ้นเฟิงเฉินเงยหน้าและมองไปที่เจียงสื้อสื้อ

ดวงตาที่แดงก่ำเปื้อนไปด้วยความอ่อนโยนและความสนิทสนม

ราวกับพบท่าเรือ ขจัดความเหน็บหนาวออกไป

“คุณช่วยพิจารณาดูอีกทีว่ายังร่วมมือกันต่อได้รึเปล่า วันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน แล้วจะติดต่อคุณอีกที”

เขาพูดกับคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของวิดีโอจากนั้นก็ตัดสาย

จากนั้น ก็มองไปที่เจียงสื้อสื้อด้วยความลึกซึ้ง จิ้นเฟิงเฉินยิ้มเล็กน้อยออกมา “มาแล้ว”

“อือ” เจียงสื้อสื้อพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน

“แด๊ดดี้!”

ทันทีที่เถียนเถียนเห็นจิ้นเฟิงเฉิน แววตาก็เป็นประกายทั้งสองข้าง

สองเท้าเตะขึ้นไปในอากาศและเคลื่อนไหวเพื่อให้เจียงสื้อสื้อปล่อยเธอลง

จิ้นเฟิงเฉินยิ้มที่มุมปากและก้มตัวลงไปอุ้มหนูน้อยขึ้นมา

หนูน้อยหอมแก้มของเขา และกอดจิ้นเฟิงเฉินแน่นเหมือนหมีโคอาล่า

เพียงไม่นานเสื้อผ้าของเขาก็ถูกทำให้ยับยู่ยี่

และพูดจาออดอ้อนเสียงหวาน “แด๊ดดี้คะ เถียนเถียนคิดถึงแด๊ดดี้มากค่ะ แด๊ดดี้ไม่มาหาเถียนเถียนเลย”

จิตใจอันอ่อนนุ่มของจิ้นเฟิงเฉินถูกโจมตีเข้าแล้วและมีเพียงความอ่อนโยนในดวงตาของเขา

“ขอโทษนะ แด๊ดดี้ผิดเอง”

เขาลูบศีรษะหนูน้อยอย่างรักใคร่และจากนั้นเขาก็เล่นกับหนูน้อย

เจียงสื้อสื้อมองไปที่หนูน้อยที่ตัวติดกับจิ้นเฟิงเฉินไม่ปล่อยและอดไม่ได้ที่จะถาม “พวกเรามารบกวนเวลางานของคุณรึเปล่าคะ?”

“ไม่หรอก”

จิ้นเฟิงเฉินไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

วินาทีถัดมาเจียงสื้อสื้อก็มองไปที่จิ้นเฟิงเฉินอย่างสงสัยและเอ่ยถามออกไปตรงๆ “ฉันได้ยินว่าบริษัทคุณสถานการณ์ไม่ค่อยดี”

เมื่อได้ยินจิ้นเฟิงเฉินก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหันไปมองกู้เนี่ยนที่อยู่ด้านข้าง

ด้วยสายตาเย็นชา

กู้เนี่ยนรีบหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด

“ผมไปชงชาก่อน”

รีบหาข้ออ้างเพื่อปลีกตัวออกไป

จิ้นเฟิงเฉินหันมามองหน้าเจียงสื้อสื้อและปลอบใจ “วางใจเถอะ ไม่มีอะไรร้ายแรง เรื่องทางนี้เล็กนิดเดียวไม่เท่าทางคุณ ไม่ต้องห่วง”

เจียงสื้อสื้อมองหน้าเขาแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

กู้เนี่ยนที่แอบฟังอยู่นอกประตูอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า