บทที่743 ไปโรงพยาบาล!

บทที่743 ไปโรงพยาบาล!

เมื่อเห็นว่าเธอจะกลับ จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตาลงและโพล่งออกมา “เถียนเถียนยังหลับอยู่ รออีกหน่อยดีกว่า”

น้ำเสียงดูเร่งด่วนเล็กน้อย

เขาดึงเจียงสื้อสื้อไว้อย่างไม่รู้ตัว

เมื่อสิ้นเสียงลงทั้งคู่ถึงกับผงะ

เมื่อมองหน้ากันมีความคลุมเครือจาง ๆ ในอากาศ

“ผมจะบอกว่าเถียนเถียนเพิ่งจะหลับ ระหว่างทางเสียงจะดังแล้วเธอจะตื่น ถ้าอย่างนั้น คุณพาเธอไปนอนพักที่ห้องรับรองก่อน ช่วงเย็นค่อยกลับ”

จิ้นเฟิงเฉินปล่อยมือและอธิบายอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ปกปิดความไม่อยากจะปล่อยไปในดวงตา

หากไปครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอสองแม่ลูกอีกทีเมื่อไหร่

ตอนนี้ความร่วมมือระหว่างฝู้ซื่อกรุ๊ปและ JSกรุ๊ปล้มเหลวแล้วความร่วมมือถูกตัดขาดไป ก็ยากที่จะได้เห็นเจียงสื้อสื้ออีกครั้ง

เมื่อได้ยินดังนั้นเจียงสื้อสื้อก็มองลึกในดวงตาของจิ้นเฟิงเฉิน

เธอลังเลริมฝีปากของเธอเปิดขึ้นเล็กน้อยแล้วเธอก็กระซิบ “อือ แบบนี้ก็ได้ หนูน้อยหลับไม่ค่อยลึก ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนเวลาคุณแล้ว”

ดวงตาที่สลัวของจิ้นเฟิงเฉินสว่างขึ้นในทันทีและเขากล่าวอย่างรวดเร็ว “ไม่รบกวน การที่พวกคุณอยู่เป็นสิ่งที่เกินจะร้องขอ”

เมื่อรับรู้การจ้องมองที่รุนแรงของเขาเจียงสื้อสื้อรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย

ก้มตาลงกอดเถียนเถียนแล้วเดินไปที่ห้องรับรอง

ในจังหวะที่หันหลังไปจู่ ๆ ตาก็เกิดวูบและสติก็วุ่นวายเล็กน้อย

เจียงสื้อสื้อรู้สึกเพียงครึ่งตัวบนไม่มีแรงเท่าไหร่และกำลังจะล้มไปข้างหน้าขณะที่กำลังอุ้มเถียนเถียน

หัวใจจิ้นเฟิงเฉินสั่นสะท้าน เขาลุกขึ้นทันทีวิ่งไปคว้าพวกเธอไว้ด้วยมือและสายตาที่ว่องไวและถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรนะ?”

แต่เจียงสื้อสื้อไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

เมื่อหันไปมองใบหน้าของเจียงสื้อสื้อก็ซีดเซียว

จิ้นเฟิงเฉินตกใจทันที

“สื้อสื้อ คุณเป็นอะไร?”

“สื้อสื้อ?”

เธอหลับตาแน่นราวกับว่าเธอหมดสติไปเธอไม่ตอบสนองใด ๆ และมีเหงื่อออกมากที่หน้าผากของเธอ

จิ้นเฟิงเฉินเรียกเจียงสื้อสื้อก็ไม่เป็นผล เขาหันกลับไปและร้องเรียกที่ด้านนอกประตู

“กู้เนี่ยน!”

น้ำเสียงที่ตื่นตระหนกทำให้กู้เนี่ยนตกใจและรีบวิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขารีบรับตัวเถียนเถียนจากอ้อมกอดของจิ้นเฟิงเฉิน

เถียนเถียนตกใจกับภาพตรงหน้าและกอดคอของกู้เนี่ยนแน่นไม่กล้าจะส่งเสียงแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นเจียงสื้อสื้อหลับตาแน่น สีหน้าซีดขาว กู้เนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะถาม “นี่คุณหญิงเป็นอะไรครับ? น้ำตาลต่ำรึเปล่า?”

เขาถามอย่างคาดเดา

แต่จิ้นเฟิงเฉินตกใจกับสภาพของเจียงสื้อสื้อที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาในสภาพนี้แม้แต่ปลายนิ้วที่กอดเธอก็ยังสั่น

กระแสเลือดที่ไหลเวียนเย็นเยียบ

เจียงสื้อสื้อเป็นลมล้มไปอย่างกะทันหัน ทำให้จิ้นเฟิงเฉินตื่นตระหนกไปชั่วขณะ

ตอนนี้เขาไม่มีเวลาจะมาใส่ใจคำพูดของกู้เนี่ยนแล้ว ได้แต่ออกคำสั่งเสียงดัง “รีบไปเตรียมรถ ไปโรงพยาบาล!”

กู้เนี่ยนได้ยินดังนั้นจึงรีบอุ้มเถียนเถียนแล้วรีบวิ่งนำไปที่ลานจอดรถด้านล่าง

รถแล่นไปบนทางด่วน

“ขับเร็วๆ หน่อย!”

จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้วแน่นและพูดกับกู้เนี่ยนเสียงสูงอย่างกระตือรือร้น

เขามองดูใบหน้าที่ซีดขาวของเจียงสื้อสื้อ และนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทำให้เกิดความตื่นตระหนกอย่างไม่มีเหตุผล

อุณหภูมิร่างกายของเธอสูงขึ้นเล็กน้อยและหน้าแดง

ในระหว่างที่หมดสติก็สามารถดูออกถึงสีหน้าทรมาน