บทที่ 216 การควบคุมเย่ไห่ถัง

บทที่ 216 การควบคุมเย่ไห่ถัง

"เป็นไปไม่ได้! ถ้านายเป็นทายาทที่ร่ำรวยจริงๆ นายจะมาเป็นลูกเขยตกถังข้าวสารได้ยังไง" จูกว่างฉวนรู้สึกว่าเฉินเฟิงกำลังล้อเล่นอยู่กับตนเอง ทายาทตระกูลร่ำรวย ยอมทิ้งชีวิตไฮโซ แต่มาเป็นลูกเขยตกถังข้าวสารเนี่ยนะ กินอิ่มสุขสบายเกินจนไม่มีเรื่องจะทำว่างั้นสิ?

“ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมก็ช่วยไม่ได้” เฉินเฟิงยักไหล่ เขาบอกความจริงไปแล้ว แต่จูกว่างฉวนก็ยังไม่เชื่อ เขาก็จนปัญญาจริงๆ

ในเวลานี้เติ้งซื่อชีได้กลับมาที่โรงแรม และพุ่งตรงไปที่ห้องชุดสุดหรูที่ชั้นบนสุดของโรงแรม

หลังจากมองไปรอบ ๆ พร้อมทั้งมองรอบทิศทางว่าไม่มีคน เติ้งซื่อชีก็หยิบคีการ์ดของเขาออกมา และเปิดเข้าไปในห้องพัก

ในห้องพัก มีชายชรารูปร่างผอมในชุดคลุมสีดำกำลังหลับตาและฝึกสมาธิอยู่

หลังจากเติ้งซื่อชีเข้ามาในห้อง ชายชราก็ลืมตาขึ้น พร้อมทั้งหันมามองเติ้งซื่อชี: "ตรวจสอบแล้วเป็นอย่างไรบ้าง? "

เติ้งซื่อชีโค้งคำนับเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวด้วยความเคารพ: "ลุงอู๋ผมตรวจสอบแล้ว คนที่พาเด็กสาวทั้งสี่คนไปคือคนธรรมดาคนหนึ่ง"

“คนธรรมดาเหรอ?” ชายชราร่างผอมขมวดคิ้ว ทำไมคนธรรมดาถึงทำให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกความเป็นความตายอันน่าวิตกกังวลรุนแรงขนาดนั้นได้?

“แน่ใจหรือว่าเขาเป็นคนธรรมดา?” อู๋จิ่วโยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ใช่" เติ้งซื่อชีกล่าว "ชายคนนั้นชื่อเฉินเฟิง อายุยี่สิบห้าปี แถมเขาเป็นลูกเขยตกถังข้าวสารของตระกูลเสี้ยในเมืองชางโจว ... "

เติ้งซื่อชีพูดข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับเฉินเฟิงโดยไม่พลาดสักคำ พอฟังจบคิ้วของอู๋จิ่วโยก็ขมวดแน่นขึ้น ข้อมูลความถูกต้องของเติ้งซื่อชีเขาไม่ได้สงสัยเลย

แต่เขาไม่เข้าใจว่า คนธรรมดาคนหนึ่ง จะสามารถทำให้เขาเกิดความรู้สึกความเป็นคนตายขั้นรุนแรงขนาดนั้นได้

เป็นเพราะสัญชาตญาณของเขาผิดหรือเปล่า? เขาอดคิดไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นานอู๋จิ่วโยก็ถอนหายใจ คิ้วของเขาก็ค่อยๆ คลี่ออก เขาอายุยี่สิบห้าปี แถมยังเป็นลูกเขยตกถังข้าวสาร คนประเภทนี้ ไม่สามารถเป็นจอมยุทธ์ได้เลย พักนี้เขาเริ่มคิดไปเองมากขึ้นเรื่อย ๆ

"โอเค แกไปได้แล้ว" อู๋จิ่วโยโบกมือไปมา ตอนนี้ยืนยันแล้วว่าเฉินเฟิงไม่ใช่จอมยุทธ์ งั้นเขาก็ไม่ต้องแคลงใจอีกต่อไป

"ลุงอู๋... เติ้งซื่อชีไม่ได้ออกไปทันที แถมยังมองอู๋จิ่วโยเหมือนมีอะไรจะพูด

"มีอะไร? " อู๋จิ่วโยเลิกคิ้วขึ้น

เติ้งซื่อชีโค้งคำนับเล็กน้อย พร้อมทั้งพูดออกมาด้วยท่าทีเคารพ: "หลานมีบางอย่างจะขอร้อง"

"พูดสิ."

"หลานต้องการขอให้ลุงอู๋ช่วยหลานสักเรื่อง"

“เรื่องอะไร”

"ควบคุมเย่ไห่ถัง! " มีร่องรอยของความเกลียดชังอยู่ในดวงตาของเติ้งซื่อชี

"เย่ไห่ถัง? " อู๋จิ่วโยมองเติ้งซื่อชีแวบหนึ่งอย่างสงสัย พร้อมทั้งพูดว่า "ทำไมแกถึงคิดจะลงมือผู้หญิงคนนั้นล่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คู่หมั้นของแกหรือ? "

คู่หมั้น!

เติ้งซื่อชีกัดฟันของเขา บางทีในสายตาของคนนอก เย่ไห่ถังอาจเป็นคู่หมั้นของเขา แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเย่ไห่ถังมองเขาอย่างดูถูก

ขนาดมือยังไม่ให้เขาแตะด้วยซ้ำ!

ดอกไม้ที่เขาส่งไป เย่ไห่ถังเผาดอกไม้ไม่เหลือซาก!