บทที่ 293 พิธีปิดงาน

“อาจารย์อาครับ อาจารย์เขาตอนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่...” เฉินจื๋อเหวินบอก หลังจากลงมายู่ฉวนซาน เขาก็เปลี่ยนคำเรียกเฉินเฟิงทันที ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป

“งั้นรอฉันทำยาก่อนแล้วนายเอายาไปเลยละกัน”

“รออาจารย์อาว่างแล้วไปด้วยกันดีกว่าครับ อาจารย์บอกอยากเจออาจารย์อาด้วย” เฉินจื๋อเหวินชะงักไปหน่อย

“ก็ได้” เฉินเฟิงพยักหน้า อย่างมากสองวันเขาก็จะเสร็จงานทางนี้ละ วันสองวันเจ้าสามหวงน่าจะทนไหว

อุปกรณ์ในการทำยาของจินจือถังล้ำสมัยมาก บวกกับขั้นตอนการทำยาของบัวหิมะซินเจียงก็ง่ายมาก เลยใช้เวลาไม่ถึงชม. เฉินเฟิงก็จัดการทำบัวหิมะซินเจียงสองเม็ดให้กลายเป็นยาล้ำค่าได้

เม็ดหนึ่งดำเม็ดหนึ่งขาวและแผ่กำจายกลิ่นหอมอ่อนๆ

ยาเม็ดสีดำใช้สำหรับเอาชนะพิษไฟในตัวเจ้าสามหวง ส่วนยาเม็ดสีขาวเพื่อช่วยเสี้ยเมิ่งเหยาปรับสภาพร่างกายและลมปราณ ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาสามารถกลายเป็นจอมยุทธ์ในหนึ่งเดือน

พอเก็บยาเสร็จ เฉินเฟิงก็ไปจากจินจือถัง และขับรถเตรียมไปโรงพยาบาล

ระหว่างทางเขาได้รับสายจากเสิ่นหงชัง

“นายน้อยเฉิน งานก่อนสร้างของเขตรีสอร์ทใกล้เปิดงานแล้ว ผมคิดว่าวันที่15เดือนนี้จะจัดพิธีปิดงาน พิธีนี้ผมเชิญคนดังของธุรกิจเมืองชางโจวของเรามาไม่น้อย ถึงเวลาพวกเขาน่าจะมากันหมด นายน้อยเฉิน คุณจะให้เกียรติมาตัดริบบิ้นเปิดงานได้ไหมครับ?” เสิ่นหงชังถามในโทรศัพท์

“จะเปิดงานแล้ว?” เฉินเฟิงค่อนข้างแปลกใจ เขาไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ ตั้งแต่ลงทุนเงินสามหมื่นกว่าล้านไปในยู่ฉวนซาน เขาก็สะบัดมือหนี แทบไม่ได้ไปดูงานเขตรีสอร์ทเลย

ไม่คิดว่า พริบตาเดียวงานก่อสร้างยู่ฉวนซานรีสอร์ทใกล้เปิดงานแล้ว

ถ้าเปิดงาน เท่ากับว่า เขตรีสอร์ทจะเริ่มประกาศเปิดอย่างเป็นทางการแล้ว คราวนี้จะเริ่มคุยเรื่องกำไรละ

สำหรับเรื่องกำไร พิธีปิดงานถือว่าสำคัญมาก

ถ้าพิธีปิดงานจัดดีอลังการ์แล้ว คงจะดึงดูดสายตาโลกภายนอกไม่น้อย เท่ากับเป็นการโฆษณาฟรีๆครั้งหนึ่งให้ยู่ฉวนซานรีสอร์ทไปในตัว

เรื่องสำคัญขนาดนี้ มิน่าเสิ่นหงชังต้องโทรมาถามความคิดเห็นตน

“ประธานเสิ่น ผมจะไปพิธีเปิดแน่นอน แต่คุณตัดริบบิ้นเถอะ คุณเป็นน็อตตัวสำคัญที่สุดของยู่ฉวนซานรีสอร์ทเรานะ” เฉินเฟิงหัวเราะ จริง เพราะเสิ่นหงชังเป็นคนจัดการโครงการยู่ฉวนซานตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนเขานอกจากลงทุนเงินสามหมื่นห้าพันล้านแล้ว ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย

แน่นอน ที่สำคัญ ถ้าคนตัดริบบิ้นเปลี่ยนเป็นเขา งั้นคนทั่วทั้งชางโจวจะรู้ฐานะผู้สืบทอดตระกูลเฉินของเขาล่ะสิ

“นายน้อยเฉินเกรงใจไปแล้วครับ คุณต่างหากที่เป็นน็อตตัวสำคัญของยู่ฉวนซานรีสอร์ท ผมแค่อาศัยพึ่งคุณเท่านั้นเอง...” เสิ่นหงชังเลียขาแบบพอดี

“จริงสิ นายน้อยเฉิน พิธีครั้งนี้ผมคิดจะเชิญดาราแถวหน้ามาซักหลายคน ให้พวกเธอมาช่วยร้องเพลงในงาน คุณมีใครแนะนำไหมครับ?” เสิ่นหงชังถามอีก พิธีปิดงานใหญ่ขนาดนี้เขาจะเชิญพวกนักธุรกิจมาแค่นั้นไม่พอ พวกดาราก็ไม่ควรน้อยด้วย

ไม่งั้นจะไม่ดึงดูดสายตาคนธรรมดา

“ไม่มี” เฉินเฟิงส่ายหัวพลางว่า: “ประธานเสิ่น เรื่องเล็กน้อยพวกนี้คุณจัดการตามสมควรเถอะ ไม่ต้องถามความคิดเห็นผมหรอก”

“ครับ งั้นไม่รบกวนนะครับ นายน้อยเฉิน...”

พอวางสาย เฉินเฟิงเตรียมขับรถเลี้ยวไปอีกถนนหนึ่ง

แต่หางตาเขาเหลือบไปเห็นบางอย่าง ทำให้ต้องแตะเบรกฉับพลัน

ทางด้านหน้ามีคนมุงดูอะไรบางอย่างหนวกหูโวยวาย

ท่ามกลางผู้คน มีรถBentley สีเงินจอดอยู่ แถมข้างรถยังมีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนอนอยู่

ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังกุมหัว ขอร้องอย่างน่าสงสาร แต่ผู้ชายคนนั้นที่เตะเธออยู่กลับสีหน้าขึงขัง ราวกับไม่ยอมปล่อยเธอไปอย่างนั้น

ไม่นาน ผู้หญิงคนนั้นก็โดนเตะจนหน้าเขียวและบวมใหญ่ ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด