บทที่ 316 ทางใครทางมัน

เฉินเฟิงไม่ได้พูดอะไร การฆ่าเฉินโป๋ยุงไม่ใช่เรื่องเชื่อมั่นหรือไม่เชื่อมั่น นอกจากต้องมีกำลังระดับมหาปรมาจารย์แล้ว เขายังต้องพิจารณาความคิดเห็นของตระกูลเฉินอีกด้วย เพราะตระกูลเฉินจะไม่ปล่อยให้เฉินโป๋ยุงตายง่ายๆ

แตะแค่เส้นผมแต่กระทบทั้งร่างกาย

ทำลายล้างเฉินโป๋ยุง ก็เหมือนเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก!

ในเวลานี้ฉินเสวี่ยนหรัวก็หัวเราะเยาะอย่างกะทันหัน:"คุณควรเข้าใจว่าเฉินโป๋ยุงต้องการหาเรื่องคุณในไม่ช้าก็เร็ว"

"เมื่อเขาทำจะมาหาเรื่องคุณ คนแรกที่เขามองหาคือเสี้ยเมิ่งเหยา"

“ เพราะเธอคือจุดอ่อนเดียวของคุณ”

เฉินเฟิงยังคงเงียบ ฉินเสวี่ยนหรัวไม่ได้พูดผิด จริงอย่างที่เธอพูด เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นจุดอ่อนเดียวของเขา

เขาปราบกู้ตงเซินและหานหลง ตีสนิทกับเย่ไห่ถัง ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้เสี้ยเมิ่งเหยามีความสามารถในการปกป้องตัวเอง

แต่ต่อหน้าตระกูลเฉิน ทุกสิ่งที่เขาทำเหมือนเป็นเรื่องตลก

ตระกูลเฉินมีอำนาจมากเกินไป ไม่ว่าครอบครัวไหนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็สามารถ

กวาดล้างเมืองชางโจวทันที

"ฝากเสี้ยเมิ่งเหยาไว้กับฉัน ฉันจะไม่ทำให้คุณหมดห่วง" ฉินเสวี่ยนหรัวกล่าวอย่าเย็นชา

สำหรับเฉินเฟิง เสี้ยมิ่งเหยาเป็นทั้งตัวช่วย

และตัวถ่วง

เพราะเสี้ยเมิ่งเหยา ทำให้เฉินเฟิงถูกขังอยู่ในเมืองชางโจวเป็นเวลาสามปี

ตอนนี้ ฉินเสวี่ยนหรัวอย่างเธอ ต้องการปลดเครื่องพันธนาการนักโทษนี้

ปล่อยมังกรตัวจริงให้บินออกไป!

บินออกจากชางโจว!

"ได้" ในที่สุดเฉินเฟิงก็เอ่ยพูดขึ้น

ความเย็นชาบนใบหน้าของฉินเสวี่ยนหรัวละลายหายไปในทันที เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหมือนดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น

เธอยื่นมือออกไป "ขอให้ร่วมมือกันอย่างมีความสุข"

เฉินเฟิงไม่ได้ตั้งใจที่จะยื่นมือออกไป แต่กลับมองฉินเสวี่ยนหรัวด้วยความเย็นชา"ปกป้องเธอให้ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ผมจะทำลายล้างครอบครัวคุณ!"

เสียงของ ฉินเสวี่ยนหรัวนิ่งลง เห็นได้ชัดว่าเธอคิดไม่ถึงว่าน้ำเสียงของเฉินเฟิงจะคมชัดและโหดขนาดนี้ แต่ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงที่เคยเผชิญกับมรสุมชีวิตมามากมาย ในไม่ช้าเธอก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมและใบหน้าสวยของเธอก็มีรอยยิ้มอีกครั้ง

"ไม่ต้องกังวล ในอีกสามวันฉันจะให้เธอไปที่จงไห่ จงไห่เป็นดินแดนของฉัน อยู่ที่นั่น แม้ว่าราชาแห่งสวรรค์จะมาก็อย่าได้คิดจะแตะต้องแม้แต่เส้นผมของเธอ"

“ ขอให้เป็นแบบนี้ดีที่สุดแล้ว”

เฉินเฟิงมองฉินเสวี่ยนหรัวด้วยความเย็นชาและหลังจากพูดจบเขาก็หันกลับไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

เขากับฉินเสวี่ยนหรัวร่วมมือกัน เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับภัยคุกคาม

ของเฉินโป๋ยุง

ฉินเสวี่ยนหรัวเห็นความสำคัญของศักยภาพของเขา

เขาเห็นความสำคัญของอำนาจของฉินเสวี่ยนหรัว

หากฉินเสวี่ยนหรัวพึ่งพาตัวเอง ทั้งชีวิตนี้เธอก็ไม่สามารถแก้แค้นได้เลย

ส่วนเขาถ้าพึ่งตนเอง ก็แทบจะไม่สามารถปกป้องเสี้ยเมิ่งเหยาได้เลย

ดังนั้นพวกเขาต้องร่วมมือกัน

ฉินเสวี่ยนหรัวปกป้องเสี้ยเมิ่งเหยา เพื่อให้เขาไม่ต้องกังวล เขาไปจัดการเฉินโป๋ยุง

และแก้แค้นแทนฉินเสวี่ยนหรัว

อย่างไรก็ตาม นิสัยใจคอของฉินเสวี่ยนหรัวนั้นไม่แน่ไม่นอน เธอเป็นคนที่ทำอะไรไม่มีกฎเกณฑ์ ในหัวชองเธอคิดอะไรอยู่ ไม่มีใครรู้

หลังจากกลับไปที่ยู่ฉวนซาน เฉินเฟิงได้รับสายจากหลินหลัน

ในโทรศัพท์ หลินหลันพูดเพียงคำเดียว เวลา 8 โมงเช้าของวันพรุ่งนี้ที่หน้าประตูอำเภอ พร้อมกับบัตรประชาชนแล้วมาทำเรื่องหย่า

เฉินเฟิงไม่ตอบ เขาวางสายโทรศัพท์และนอนลงบนเตียง ...

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเฟิงก็มาถึงที่อำเภออย่างตรงเวลา

เนื่องจากเป็นวันหยุด ประชาชนจำนวนมากเข้าแถวหน้าประตูอำเภอ