บทที่ 438 ความคิดที่เปลี่ยนไป

บทที่ 438 ความคิดที่เปลี่ยนไป

ท่ามกลางความเหนื่อยล้า หลินเย่นได้แต่ลากขาที่อ่อนล้าปวกเปียกทั้งสองข้างกลับบ้าน

สามวันต่อมา หลินเย่นก็เหมือนกับคนทำงานเช่นนั้น ในเช้าตรู่ของทุกวันจะมาที่ด้านหน้าประตูบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป แล้วยืนอยู่ทั้งวัน

จิตวิญญาณที่แน่วแน่ไม่หยุดหย่อน เรื่องนี้เองทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของบรรดาเหล่าพนักงานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป

ไม่นาน ก็มีข่าวลือไปทั่ว ผู้หญิงคนที่มายืนอยู่ด้านหน้าบริษัท เป็นคนเดียวกับคนถ่ายเอกสารคนนั้นเอง

การที่เธอมาบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป ก็เพื่อยอมรับผิดถึงได้มา แต่ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่อยากจะสนใจเธอ

ภายใต้การชี้แนะของฟางหย่า สามวันก่อนที่หลินเย่นต้องการให้เสี้ยเมิ่งเหยาเอาตำแหน่งรองประธานบริษัทให้กับถางรั่วเสวี่ยน ก็ลือกันให้แซดไปทั้งบริษัท

เวลานั้นเอง ทุกคนต่างถกเถียงกันเมามัน

ใครจะไปคิดว่า บนโลกใบนี้จะมีผู้หญิงที่วิเศษวิโสโอหังแบบนี้ด้วยบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป ตอนแรกก็บอกว่าตนเองเป็นญาติ แล้วจัดการให้ลูกสาวของตนเองมารับตำแหน่งรองประธานบริษัท ทำตัวราวราชสีห์อ้าปากพูด ราวกับว่าบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเป็นบริษัทที่ตนเองเป็นเจ้าของกิจการเช่นนั้น

สมน้ำหน้า!

เดิมที่มีคนเห็นใจหลินเย่นอยู่ไม่น้อย แต่พอรู้เรื่องทำเธอทำแล้ว อย่าพูดเลยว่าคนเหล่านี้จะเห็นใจหลินเย่น ไม่ได้ถุยน้ำลายใส่หน้า ก็ดีแค่ไหนแล้ว

ในเวลานี้เอง ทุกคนต่างเข้าใจเป็นอย่างดี ข้อความทุกอย่างที่เขียนไว้บนกระดาษนั้น มีความเป็นไปได้ว่าหลินเย่นเป็นคนสร้างเรื่องขึ้นมาเอง เพื่อจะหาเรื่องใส่ร้ายป้ายสีเสี้ยเมิ่งเหยา

นานวันเข้า ความคิดเห็นก็เริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงไป

ถึงแม้ว่ายังมีคนยังคิดเหมือนเดิม แต่ว่าคนพวกนี้ ก็ยังน้อยมากอยู่

“เมิ่งเหยา ป้าสองของแกยืนอยู่ด้านนอกตึกมาสามวัน แกคิดว่าจะไม่เจอหน้าเธอเลยหรือไง?” เวลาล่วงเลยเข้าวันที่สี่แล้ว หลินหลันถึงกลับทนไม่ไหวแล้ว ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้หลินเย่นจะทำเรื่องที่เกิดเลยไปมาก แต่จะพูดยังไงก็ตาม หลินเย่นก็เป็นพี่สาวของเธอ หัวใจของคนเรามีเลือดมีเนื้อ เธอไม่สามารถทนกับความน่าสงสารแบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว

คิ้วโกงเรียวเลิกขึ้น ไม่พูดไม่ได้ว่า พฤติกรรมของหลินเย่นนั้น มันเกินกว่าที่เธอคาดการณ์เอาไว้มาก

เดิมทีเธอคิดว่า หลินเย่นจะยืนได้มากที่สุดวันสองวันเท่านั้นแหละ แล้วก็จะทนไม่ไหว แต่ไม่คิดเลยว่า หลินเย่นยืนมาจนถึงทุกวันนี้ อีกอย่างเมื่อเห็นท่าทางตั้งมั่น ยังคงยืนต่อไปเรื่อยๆ อีก

ทำไมหลินเย่นต้องอดทนขนาดนี้ด้วย?

ในหัวสมองของเสี้ยเมิ่งเหยาเกิดข้อสงสัย เพราะความเข้าใจของเธอที่มีต่อหลินเย่นแล้ว หลินเย่นไม่ใช่คนที่อดทนอะไรได้แบบนี้ นอกจาก มันต้องมีสาเหตุว่าทำไมหลินเย่นต้องอดทนกับเหตุผลนั้นด้วย....

“ให้เธอเข้ามาเถอะ” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากพูดตามปกติ เพราะเธอเองก็อยากรู้เหมือนกัน เหตุผลว่าทำไมหลินเย่นถึงได้อดทนได้ขนาดนี้

หลายนาทีผ่านไป หลินเย่นก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงาน

การถูกแดดแผดเผามาสามสี่วันนั้น หลินเย่นเปลี่ยนท่าทางไปอีกอย่างเลย

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้หลินเย่นดูแลรักษาดั่งผู้รากมากดีแล้วละก็ งั้นหลินเย่นในตอนนี้ ก็เหมือนผู้หญิงสาวตามหมู่บ้านในชนบทที่โดนแดดเลียผิวจนไหม้เกรียม

หลินหลันเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าผู้หญิงที่ดำไหม้เป็นตอตะโกอยู่ตรงหน้าคนนี้สองสามวันก่อนเป็นหลินเย่นคนนี้ไหม

“เมิ่งเหยา...” เมื่อเจอหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา หลินเย่นเริ่มอยากจะร้องไห้ มีแค่สวรรค์ที่รู้เท่านั้นแหละ ว่าการที่เธอยืนตากแดดอยู่ด้านนอกมาตั้งหลายวันนั้นเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง

รูปพรรณภายนอกยังไม่เท่าไหร่ ที่หนักที่สุดก็คือสภาพจิตใจนี่แหละ ในใจของเธอนั้น หลายวันที่ผ่านมานี้ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

แรกเริ่มคือการโกรธแค้น จนมาเป็นการอ่อนข้อ สุดท้ายหลงเหลือแค่การขอร้อง