บทที่ 439 เฉินเฟิง แซ่เฉิน

บทที่ 439 เฉินเฟิง แซ่เฉิน

คำพูดที่แทงเสียดหูของหลินหลันมันให้หลินเย่นหน้าแดงชา ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินหลันกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเธอ เธอคงต้องตบหน้าของหลินหลันไปสองครั้ง แต่ว่าตอนนี้...

อย่าพูดเลยว่าจะจบตบหน้าของหลินหลันสองครั้ง แค่น้ำเสียงกระแทกกระทั้นยังไม่กล้าพูดกับหลินหลันเลย

ท่ามกลางความยากลำบากของหลินเย่นที่กำลังครุ่นคิดว่าจะขอร้องเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไรต่อไปดี เสี้ยเมิ่งเหยาก็มองตาหลินเย่นด้วยอาการหมดความรู้สึก แล้วพูดตามปกติ “ได้สิ คุณกลับไปเถอะ”

“กลับไปเหรอ?”

หลินเย่นหน้าค้าง สีหน้าเคร่งขรึม กลับไปหมายความว่ายังไง? เสี้ยเมิ่งเหยากำลังออกคำสั่งอยู่เหรอ?

“เรื่องที่โรงแรม ฉันจะช่วยคุณจัดการปัญหาเอง” เหมือนว่ารู้ว่าในใจของหลินเย่นกำลังคิดอะไรอยู่ เสี้ยเมิ่งเหยาเลยต้องพูดเพิ่มเติมให้ฟัง

เมื่อได้ยินคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว สีหน้าของหลินเย่นก็ยินดีปรีดาเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณมาก เมิ่งเหยา! ขอบคุณจริงๆ!”

“ไม่จำเป็น” อารมณ์ของเสี้ยเมิ่งเหยายังเย็นชาเช่นเดิม ก่อนหน้าที่จะตัดสินใจทำแบบนี้นั้น ไม่ใช่ว่าเห็นใจหลินเย่น แต่เป็นเพราะว่าเธอไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับหลินเย่นต่อ

แน่นอนว่า หลังจากที่หลินเย่นได้รับบทเรียนในครั้งนี้แล้ว หลินเย่นยังไม่สำนึกถึงบทเรียน ยังไปหาเรื่องต่อ ครั้งหน้า เธอคงไม่ได้ใจดีแบบนี้แน่

ฟางหย่าลงไปส่งหลินเย่นแล้ว หลินหลันก็เริ่มกังวลขึ้นมาทันที

“เมิ่งเหยา แกกับไอ้ไร้ประโยชน์นั้น...ยังติดต่อกันอยู่เหรอ?” หลินหลันถามคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจของตนเอง ตั้งแต่ที่หลินเย่นพูดออกมาย่อมรู้ดี เหมือนว่าตอนเช้าเพิ่งมาหาเรื่องที่บริษัท พอตกบ่ายโรงแรมของถังเย่าโจงก็ถูกปิดซะงั้น

การตอบโต้ของเฉินเฟิง ไม่น่าจะรวดเร็วปานนั้น

เมื่อมีปัญหามาถึงแล้ว การตอบโต้ของเฉินเฟิง ทำไมถึงได้รวดเร็วปานนั้น? หรือว่าเสี้ยเมิ่งเหยาบอกเขาว่าหลินเย่นมาหาเรื่อง?

“เปล่านี่” เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้าไปมา

“เปล่า?” หลินหลันยังคงงงงัน “ไม่มีไอ้ไร้ประโยชน์นั่นจะรู้เรื่องแกกับป้าสองของแกได้ยังไง?”

“แม่นี่ถามเยอะจริงๆ” เสี้ยเมิ่งเหยามองหลินหลันด้วยอารมณ์ปกติอยู่แวบหนึ่ง ที่เฉินเฟิงรู้เรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็วก็เป็นเรื่องปกติ เพราะว่าเขาก็อยู่ในบริษัท

อารมณ์ของเสี้ยเมิ่งเหย่ายังคงเช่นเดิมไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆ พูดกันตามความเป็นจริง หลินหลันในเวลานี้ควรจะปิดปากไว้ แต่เมื่อเห็นภาพเสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงเข้ามาคืนดีกันอีกครั้ง หลินหลันถึงกับอดใจไม่ไหวเลยต้องพูดอะไรบ้าง

“นี่ ....ลูกสาว แกอย่าแม่ยุ่งเรื่องของแกเลย แกหย่ากับไอ้ไร้ประโยชน์นั่นแล้ว อีกอย่างสถานะแกในตอนนี้ เป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ ก่อนหน้านี้ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นมันไม่คู่ควรกับแก ตอนนี้เขา ให้มาคอยถือรองเท้าให้แกยังไม่คู่ควรด้วยซ้ำ....”

“ไร้ประโยชน์?” หลินหลันยังไม่ทันพูดจบ เสี้ยเมิ่งเหยาก็หัวเราะแห้งๆ ขึ้นมา เพื่อตัดบทหลินหลัน “แม่ ถ้าฉันบอกกับแม่ ว่าสิ่งที่ฉันมีทุกอย่าง ก็มาจากไอ้ไร้ประโยชน์คนนั้นที่หลุดออกมาจากปากแม่เนี่ยแหละ แม่จะคิดว่าไง?”

“ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นมันให้เหรอ?” หลินหลันตะลึง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างทำหน้าประหลาดตอนที่มองมาที่เสี้ยเมิ่งเหยาแล้วเอ่ยถาม “ลูกสาว แกพูดเรื่องมั่วอะไร? แกตัวร้อนหรือเปล่า? ที่แกมีทุกอย่างในวันนี้ ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นจะให้แกได้ยังไง?”

“นอกจากไอ้ไร้ประโยชน์นั่นจะทำให้แกเสียหน้าแล้ว มันยังทำอะไรได้อีก?”

“ฉันรู้ว่าแม่ไม่เชื่อ แต่ฉันบอกกับแม่ให้ชัดเจนไปเลย ที่ฉันมีอยู่ทุกวันนี้ เฉินเฟิงเป็นคนให้มาทั้งนั้น รวมทั้งตำแหน่งประธานบริษัทนี้ก็ด้วย” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างปกติ ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ หลินหลันก็ไม่เชื่อ ว่าเฉินเฟิงจะเป็นผู้ชายที่มีอำนาจใหญ่โตถึงเพียงนี้

ในสายตาของหลินหลัน เฉินเฟิงก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์ที่ทำได้แค่ส่งของเท่านั้น

“มันเป็นไปไม่ได้!”

“ทำไมไอ้ไร้ประโยชน์นั่นถึงได้มีอำนาจมากมายขนาดนี้ไปได้?!”

สีหน้าของหลินหลันถอดสีเล็กน้อย ปากก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ในใจลึกๆแล้ว กลับมีความรู้สึกสงสัยขึ้นมา

สิ่งที่เสี้ยเมิ่งเหยาพูด เหมือนไม่ใช่คำโกหก

เมื่อเอาเรื่องโรงแรมที่ถูกปิดของถังเย่าโจงแล้ว...

หลินหลันไม่กล้าคิดต่อ ความจริงแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น ในใจของเธอก็มีเสียงกระซิบมาตลอด ว่าเฉินเฟิงไม่ใช่คนกระจอกที่แสดงออกมาให้ใครเห็น เขาน่าจะมีเบื้องหลังอื่นๆ อีก

ถึงได้มีเสียงกระซิบแบบนี้มาตลอด ก็เพราะว่าเฉินเฟิงเคยหลุดพฤติกรรมแบบนั้นออกมา

Koenigseggที่มีราคามากกว่ายี่สิบล้าน และยังมีท่าทีเคารพยำเกรงของเสิ่นหงชังอีก...

ทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อเอามาพินิจพิจารณาแล้ว ก็เห็นปัญหานั้นทั้งหมด

แต่หลินหลันไม่เคยพิจารณาดีๆ!

ทุกครั้งที่จะคิดพิจารณานั้น ในใจลึกๆ ก็จะมีเสียงบอกกับเธอว่า ไอ้ไร้ประโยชน์นี่ไม่มีทางที่จะมีที่มาที่ไปได้ ถ้ามีที่มาที่แล้ว เขาก็คงไม่แต่งเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเสี้ย ก็คงไม่ต้องมากล้ำกลืนฝืนทนการถูกต่อว่าต่อขานของตระกูลเสี้ยมาตั้งสามปี

ทุกครั้ง หลินหลันได้แต่พูดให้ตนเองแบบนี้ ถ้ามีความสงสัยเกิดขึ้นมา เธอเองก็ขอมองผ่านไปเลย

แต่ว่าวันนี้....