บทที่ 440 เธอชื่อว่าหลินหวั่นชีว

บทที่ 440 เธอชื่อว่าหลินหวั่นชีว

ถ้าสวรรค์ให้โอกาสเธออีกครั้งหนึ่ง เธอคงไม่ทำตัวแบบนั้นกับเฉินเฟิง

“ลูกสาว แกกับเฉินเฟิง... เรื่องของพวกแกสองคนมีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?” หลินหลันอดถามไม่ได้ ตั้งแต่การแสดงที่มีต่อเฉินเฟิงในวันนั้น เขายังคมีความรู้สึกกับเสี้ยเมิ่งเหยา ขอแค่มีความรู้สึก แล้วทำไมคนสองคนถึงไม่กลับมาคืนดีกันล่ะ

“แม่ว่าไงล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาฉีกยิ้มที่มุมปากอย่างเยาะเย้ย ถึงแม้ว่าจะคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรก ว่าหลังจากที่ตนเองพูดความจริงออกไปแล้ว หลินหลันจะมีการแสดงออกแบบนี้

ทว่าตอนที่หลินหลันพูดความจริงแบบนั้นออกมา เธอยังมีความรู้สึกขยะแขยงมาไม่ทันตั้งตัว เพราะนี่เป็นมารดาของตนเอง ผู้หญิงที่หิวเงิน

เหมือนว่าฟังถึงน้ำเสียงที่ถากถางของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ทันใดนั้นหลินหลันเก้อเขินทันที

“ลูกสาว ก่อนหน้านี้แม่ ที่มีความบ้าอำนาจอยู่บ้าง แถมดื้อดึงสุดๆ แม่ก็ทำเพื่อแกทั้งนั้น”

“นอกจากนี้แล้ว เฉินเฟิงเขาเป็นถึงคนของตระกูลเฉิน แล้วทำไมตั้งแต่แรก เขาไม่บอกฐานะที่แท้จริงของเขา แล้วยังหลอกพวกเรามาตลอดทำไมกัน?”

“ถ้าไม่หลอกลวงพวกเรา ระหว่างแกกับเขา ก็คงไม่ต้องมาถึงขั้นนี้เหมือนวันนี้หรอก” หลินหลันพูดความผิดของตนเองออกมา

“ถ้าเขาไม่หลอกลวงพวกเรา? แม่ก็คงไม่ด่าเขาว่าไอ้ไร้ประโยชน์ใช่ไหม?” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างแสยะยิ้ม

“งั้นน่าจะเพราะว่า ถ้าฉันรู้ว่าเขาเป็นคนในตระกูลเฉิน อย่าพูดเลยว่าจะด่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์อีก สายเกินไปที่ฉันจะประจบด้วยซ้ำ” หลินหลันทำปากแข็ง ถึงแม้ว่าคำพูดหน้าด้านนี้ แต่นี่เป็นวิธีคิดในก้นบึ้งหัวใจของเธอ ถ้ารู้ว่าเฉินเฟิงมีฐานะเป็นทายาทอภิมหาเศรษฐี เธอต้องถวายหัวยกให้เฉินเฟิงเป็นเทพเทวดาเลยทีเดียว

“คุณยังพูดเรื่องความจริง” เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ไหวที่จะถากถางอีกประโยค เธอประหลาดใจมาก หลังจากที่หลินหลันรู้เรื่องเฉินเฟิงกับฐานะของตระกูลเฉินที่เป็นศัตรูกันในเวลานี้แล้ว จะมีการแสดงออกอย่างไร?

การที่ถูกเสี้ยเมิ่งเหยาพูดความเป็นจริงใส่ หลินหลันกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ หลินหลันในเวลานี้แค่คิดว่าจะทำยังไงดีที่ให้เฉินเฟิงกลับมาคืนนี้กับเสี้ยเมิ่งเหยา

“ลูกสาว แม่ดูออก ว่าเฉินเฟิงยังคงชอบแกอยู่ หรือไม่แกไปหาเขา แล้วพูดเรื่องกลับมาคืนดีกันใหม่ไหม?”

“ฉันรู้สึกว่าพวกแกสองคนแค่ทำผิดพลาดไป มันน่าเสียดายจริงๆ”

“น่าเสียดาย?” เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มแห้งๆ ให้ “ตอนนี้รู้แล้วว่าน่าเสียดายแล้วสิ? ทำไมตอนอยู่ที่ด้านหน้าที่ว่าการอำเภอ แม่ก็ไม่ได้พูดอย่างนี้นี่”

หลินหลันฉีกยิ้ม “ตอนนั้นแม่ยังไม่รู้ฐานะเขานี่”

“ตอนนี้รู้แล้ว แม่มั่นใจว่าเฉินเฟิงให้ความสุขกับแกได้ แน่นอนว่าเรื่องนี้คิดแทนพวกแก”

“ถ้าแม่อยากคิดแทนฉันแล้วละก็ ต่อไปก็หยุดมาก่อกวนที่บริษัทน้อยหน่อย” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากอย่างเย็นชา หลายวันมานี้หลินหลันเอาแต่มาที่บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปตามอำเภอใจ ทำราวกับเอาบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเป็นเหมือนบ้านของตนเอง พนักงานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปต่างเริ่มซุบซิบ ทว่าด้วยว่าเธอทำงานในฐานะประธานบริษัท แม้กระทั่งพนักงานเหล่านี้พูดซุบซิบนินทาเรื่องหลินหลัน ก็ไม่กล้าจะออกปากพูดอะไร

“ต่อไปแม่มาที่บริษัทให้น้อยหน่อย ส่วนเรื่องกลับไปคืนดีกับเฉินเฟิงนั้น แกเก็บเอาไปคิดดู” หลินหลันยิ้มให้ เพราะว่าตอนนี้ไม่ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะพูดอะไรมาเธอก็รับฟังทั้งนั้น ขอแค่สามารถทำให้เสี้ยเมิ่งเหยามีความสุขได้ ให้เธอทำอะไรเธอทำได้ทุกอย่าง

หลังจากที่ส่งหลินหลันกลับไปแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็ควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ แล้วก็หาเบอร์โทรศัพท์ของเฉินเฟิง

ทุกครั้งที่มองเบอร์ที่คุ้นตานี้ สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาจะสับสนมาก

ครั้งนี้ก็เช่นเดิม

ถึงกับต้องใช้เวลาสิบกว่านาที เสี้ยเมิ่งเหยาถึงกดโทรศัพท์ออกไป

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ก็มีเสียงรับสายออกมาจากทางปลายสาย

“คุณอยู่ที่ไหน?” เสี้ยเมิ่งเหยาพยายามทำน้ำเสียงของตนเองให้ปกติ

“อยู่บริษัท” เฉินเฟิงก็ตอบทันควัน

“เรื่องป้าสอง...รบกวนคุณด้วยนะ”

“ไม่รบกวนอะไร ก็แค่โทรศัพท์ออกไปเท่านั้นเอง” เฉินเฟิงยิ้มให้เวลาตอบ ความจริงแล้ว เหมือนที่เขาพูดนั่นแหละ อยากให้หลินเย่นทำตัวดี มีวิธีการมากมาย วิธีที่ง่ายที่สุกคือโทรศัพท์หาหลิวคุน ให้หลิวคุนเป็นคนจัดการ

“เมื่อครู่หลินเย่นมาหาฉัน เธอพูดว่าเธอรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว” หลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก เสี้ยเมิ่งเหยาถึงได้เอ่ยออกมา