บทที่ 488 จางจื้อเหวผู้หยิ่งผยอง

บทที่ 488 จางจื้อเหวผู้หยิ่งผยอง

“แกไอ้คนไม่ตายดี แกหายหัวไปไหน?! กูจะโดนคนฆ่าตายอยู่แล้วมึงยังไม่รู้ไม่ชี้อีก!” หลี่หงตะคอกใส่ด้วยความโมโห

“แกใกล้โดนคนฆ่าตายแล้ว? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เสียงทุ้มอีกฝั่งดังขึ้น พร้อมทั้งรีบถามกลับ

“มีคนจะฆ่ากูนะสิ! แม่งเอ๊ยตกลงว่าจะกลับมาไหม?!” หลี่หงตะคอกเสียงดัง ราวกับสติหลุดไปแล้ว

“ฉันจะพาคนไปเดี๋ยวนี้”

“ตี๊ดตี๊ด”

โทรศัพท์ถูกตัดสาย ดวงตาหลี่หงก็ฉายความดุดันมองมาทางเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยา “ได้ยินไหม? ไอ้พวกหมาหมู่ ผัวกูจะมาแล้ว!”

“มาแล้วยังไง? มันจะกินพวกเรางั้นเหรอ?”

หลินหลันยิ้มให้อย่างเย็นชา ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อเธอกับสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่าสิ่งแรกที่ทำคือการหาวิธีวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ไกลขนาดไหน ก็วิ่งไปให้ไกลเข้าไว้

ทว่าตอนนี้ ไม่ได้ยินว่าหลี่หงพาคนมา เธอดันเกิดอาการรอคอยขึ้นมาซะงั้น อยากให้หลี่หงเรียกคนมาเยอะๆ ด้วยซ้ำ

“กินพวกแก?” หลี่หงกระตุกยิ้มหัวเราะ “กินพวกแกเข้าไปมันก็จะเสียค่าเปล่า! กูจะสับพวกมึงให้เละ จากนั้นก็เอาชิ้นส่วนของพวกมึงเอาไปโยนให้หมาป่ากิน!”

“เอาไปโยนให้หมาป่ากิน? ฉันอยากจะเห็นเหลือเกิน คนที่จะไปโยนให้หมากินใครกันแน่!” หลินหลันส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ การที่เฉินเฟิงอยู่ที่นี่ หลี่หงไปเชิญคนชนชั้นสูงมา วันนี้เขาก็ไม่กลัวสักนิด

หลังจากนั้นสิบนาที คนที่หลี่หงไปเชิญก็มาแล้ว

คันแรกคือรถแลนด์โรเวอร์สีดำ ด้านหลังรถแลนด์โรเวอร์สีดำ ก็มีรถตู้สีบรอนซ์ทองตามหลังมาติดๆ อีกสามคัน

“เอี๊ยด”

เสียงเบรกล้อรถแสบแก้วหู รถแลนด์โรเวอร์สีดำพร้อมทั้งรถตู้สีบรอนซ์สีทองก็จอดด้านหน้าประตูของหมู่บ้าน

เมื่อประตูรถเปิดออก มีคนแต่งตัวตามสไตล์ของตนเองลงมายี่สิบกว่าคน แต่ผู้ชายต่างรูปร่างกำยำต่างทยอยเดินลงมาจากรถ ในมือของพวกเขามีอาวุธต่างๆ นาน ทั้งมีดสปาต้า ขวาน มีด Triangular bayonet ลักษณะเรียวกลมยาว....

เป็นอาวุธที่เคยอาบเลือดมาแล้วทั้งสิ้น

ภาพนั้น มันทำให้คนที่มุงดูต่างตกใจไม่น้อย

คนไม่น้อยต่างเบนสายตามองมาทางเสี้ยเมิ่งเหยาและเฉินเฟิง

“จบกัน ๆ บ้านนี้หมดหนทางแล้ว”

“ให้พวกเขาไป พวกเขาก็ไม่ไปแล้วทีนี้ จางจื้อเหวพาคนมามากมายขนาดนี้ พวกเขาอยากจะไปก็ไปไหนไม่ได้แล้ว”

“โทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจแทนพวกเขาเถอะ”

“แจ้งตำรวจเหรอ? คุณไม่กลัวจางจื้อเหวมาเอาคืนเหรอไง? พี่ชายของหลี่หงรู้จักกับผู้อำนวยการส้งหรือว่าเรื่องนี้คุณไม่รู้? ถ้าเธออยากรู้ว่าใครไปแจ้งตำรวจ มันง่ายๆ สุดแล้ว”

หลายคนต่างถกเถียงกัน ผู้ชายรูปร่างทนทานยี่สิบกว่าคนเดินดุ่มๆ เข้ามาหา

คนแรกคือคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง ใส่สร้อยทองเส้นโต ผู้ชายวัยกลางคนที่น้ำหนักน่าจะเท่ากับหลี่หงได้

เมื่อเห็นใบหน้าของหลี่หงที่มีรอยฝ่ามือแล้ว สีหน้าของชายวัยกลางคนนิ่งทันที “ใครเป็นคนทำ?!”

“ไอ้พวกเศษสวะนี่แหละ!” หลี่หงทำหน้าคาดโทษพร้อมทั้งชี้ไปทางเฉินเฟิง

จางจื้อเหวมองมาทางเฉินเฟิง พร้อมทั้งตีหน้าเข้ม “กล้าทำร้ายเมียกู พวกมึงกล้ามาก!”

“ตบเมียมึงแล้วจะยังไง? อีนั่งนี่มันน่าตบ!” ราวกับกลัวว่าเรื่องมันยังรุนแรงไม่พอ หลินหลันเริ่มพูดใส่ไฟอีกครั้ง

คำพูดนี้ยิ่งทำให้หลี่หงโมโหเดือดอยู่ไม่น้อย เธอไม่คิดเลยว่า จางจื้อเหวพาคนมาตั้งมากมาย หลินหลันยังกล้าด่าเธออีก

“จัดการปากอีนางเวรนั่นก่อนเลย!” หลี่หงกรีดร้องพร้อมทั้งออกคำสั่ง

เธอเพิ่งพูดจบ ก็มีผู้ชายรูปร่างกำยำสองคนเดินทำหน้าดุดันเดินออกมา

เฉินเฟิงก้าวเดินไปข้างหน้า พร้อมทั้งมองจางจื้อเหวอย่างเย็นชา “แกไม่คิดที่จะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนเลยเหรอไง?”